16 διαδηλώσεις την ημέρα το 2012!

Ακούγεται απίστευτο, αλλά σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Αστυνομίας για την αποτίμηση συνολικής δραστηριότητας της ΕΛΑΣ για το Α’ εξάμηνο του 2012, πραγματοποιήθηκαν 2.970 διαδηλώσεις, πορείες και συγκεντρώσεις πολιτών σε όλη τη χώρα συνολικά! Κατά μέσο όρο δηλαδή, κάθε μέρα από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο πραγματοποιούνταν ταυτόχρονα περίπου 16 συγκεντρώσεις σε διάφορες πόλεις. Πρόκειται για έναν απίστευτο αριθμό, που αν δηλώνει κάτι είναι η ανείπωτη οργή των εργαζομένων και η δηλωμένη και ενεργός λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στις πολιτικές εξελίξεις. Μάλλον καταρρίπτεται με αυτό τον τρόπο ο μύθος περί «βολεμένου» λαού που δεν αντιδρά. Η στατιστική αυτή παράλληλα είναι κόλαφος για το καθεστώς σκοταδισμού και παραπληροφόρησης που έχουν εγκαθιδρύσει τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, που ποτέ δεν προβάλλουν τις κινητοποιήσεις των πολιτών.

Από τη μεριά της, η Ελληνική Αστυνομία καυχιέται ότι σε αυτές τις εκδηλώσεις διατέθηκαν 74.243 αστυνομικοί για την «τήρηση της τάξης»  που στις περισσότερες περιπτώσεις σήμαινε ωμή καταστολή, συλλήψεις και «χημικό πόλεμο» για τη διάλυση των συγκεντρώσεων και τη διασπορά του φόβου.

Όλη η σχετική έκθεση της ΕΛΑΣ, εδώ.

Advertisements

Διονύσης Τσακνής: «Αγαπημένε Στάθη»

Αγαπημένε Στάθη

Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάποιοι άνθρωποι, χωρίς να καταβάλλουν προσπάθεια οι ίδιοι, κερδίζουν την εκτίμησή μας. Είσαι ένας απ’ αυτούς –σε ό,τι με αφορά και το ξέρεις. Θυμάσαι άλλωστε πως μ’ ένα σημείωμα που σού ενεχείρησα κάποτε, σού εκδήλωσα την εκτίμησή μου για το θάρρος και τις εύστοχες απόψεις σου.

Με πληροφόρησαν για την αρνητική σου θέση στην επιστολή μου προς στην αθλήτρια Βούλα Παπαχρήστου, καθώς και για κάποια άλλα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χαίρομαι που δηλώνεις δημόσια πως δεν αναφέρεσαι σε μένα, όταν μιλάς για κάποιους «καλλιτέχνες», που κάνουν τα πάντα προκειμένου να αυξήσουν τα εισιτήρια, «στρογγυλεύοντας» τις απόψεις τους.

Αντιλαμβάνομαι επίσης, πως αυτός ο τρόπος «κοινωνικού διαλόγου» που επιβάλλεται απ’ τα συγκεκριμένα μέσα είναι εύκολο να δημιουργήσει στρεβλώσεις και παρεξηγήσεις, λόγω της αποσπασματικότητας και των περιορισμών.

Άλλο τόσο εύκολο, είναι για κάποιους, να δημιουργήσουν θέματα εκεί που δεν υπάρχουν, ή να δώσουν την κουτσομπολίστικη εκδοχή και μόνο, ενός ζητήματος που σίγουρα πρέπει να συζητηθεί, αλλά με άλλους όρους.

Έγραψες, πως θα μπορούσες να συνυπογράψεις το άρθρο μου, αν δεν γνώριζες καλά, το πολιτικό και κοινωνικό παρελθόν της συγκεκριμένης αθλήτριας. Μπορεί να έχεις δίκιο. Συζητιέται η άποψή σου και σίγουρα, την υιοθετούν πολλοί. Υπάρχουν βέβαια και επιχειρήματα περί του αντιθέτου.

Η αναγκαιότητα δηλαδή απεύθυνσης, σε κάποια παιδιά που κολακεύτηκαν απ’ την «κρυφή γοητεία του ναζισμού», μ’ έναν διαφορετικό τρόπο απ’ τον συνήθη της καταγγελίας.

Όχι πως αυτή η τελευταία – η καταγγελία να με εννοείς- δεν πρέπει να υπάρχει και μάλιστα έντονη, σε φαινόμενα σαν αυτά που γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες, αλλά μπορεί, χωρίς να μασάμε τα λόγια μας να βοηθάμε κάποιους, μ’ ένα διαφορετικό τρόπο, να δουν και μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Δες το σα μια σπορά, που ίσως καταφέρει κάποτε να καρπίσει. Αλλά κι αν ακόμα, αυτό δεν συμβεί μαζικά, έναν και μόνο να κερδίσεις απ’ τα νύχια του φασισμού, (και δεν αναφέρομαι στην αποδέκτρια μόνο της επιστολής μου) πάλι κέρδος είναι.

Δεν είμαι κάτοχος της απόλυτης αλήθειας, αλλά σίγουρα, λόγω της ιδιότητας του γιου μου ως επαγγελματία αθλητή, γνωρίζω τον τρόπο που μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά.

Να συζητηθεί λοιπόν … Τι μεγάλη κουβέντα κι αυτή. Ν’ ανοίξει ένας διάλογος… άλλη μεγαλύτερη!

Και ξέρεις, δεν έχει καμία υποτιμητική διάθεση αυτό που γράφω για τη συζήτηση ή το διάλογο. Το αντίθετο θα έλεγα. Εκείνο που στιγματίζω, είναι τον τρόπο του διαλόγου ή της αντιπαράθεσης, που γίνεται με όρους απόλυτου χουλιγκανισμού και με την ανθρωποφαγία, να περιμένει στη γωνία.

Στερούμαστε κουλτούρας διαλόγου σύντροφέ μου. Και ειδικότερα εμείς της Αριστεράς, που ενώ θα έπρεπε να αποτελούμε το παράδειγμα της ήρεμης και ουσιαστικής ανταλλαγής απόψεων και ιδεών, (με το όπλο της διαλεκτικής –υποτίθεται σκέψης που διαθέτουμε) γινόμαστε σημαιοφόροι του αφορισμού και της πρακτορολογίας.

Παρακολουθώ τα σχόλια κάτω από άρθρα συντρόφων στα site της Αριστεράς και θλίβομαι. Είναι σαν κάποιοι να μιλούν εκ μέρους του Μαρξ ή του Λένιν ή να συμπεριφέρονται σαν μέλη ενός κονκλάβιου, που δίνει πιστοποιητικά αριστεροσύνης ή αφορίζει «αιρετικούς». Με τρομάζει αυτή η … απόλυτη τάχα γνώση της θεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού. Με ταράζει το μίσος στη διαφορετικότητα της άποψης. Μήπως κι αυτό όμως, δεν είναι μιας άλλης μορφής εκδήλωση εκφασισμού μέσα στους κόλπους μας;

Κι αν ήταν μόνο αυτό, λίγο το κακό. Το εντοπίζεις, το απομονώνεις και το διορθώνεις. Όχι τόσο εύκολα βέβαια όσο ακούγεται, αλλά μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Το μέγιστο κακό, είναι ότι όλοι αυτοί οι Βυζαντινισμοί και οι λογικές της διύλισης του κώνωπα, δεν αφορούν καθόλου, μια κοινωνία που βράζει και περιμένει ένα σινιάλο, μια προοπτική, ένα όραμα, μια ελπίδα.

Είναι καιρός ν’ αποφασίσουμε: Ήρθε το τέλος εποχής για τα τσιτάτα και τις αντιγραφές παραγράφων των κλασσικών του Μαρξισμού. Αν ήταν έτσι, ακόμα κι ένας ηλίθιος κομπιούτερ, με περασμένη στη μνήμη του όλη τη βιβλιογραφία, θα έβαζε κάτω όχι μόνο τον Γκράμσι και τους σύγχρονους διανοητές, αλλά και τους Μαρξ και Λένιν αυτοπροσώπως. Σκέψη και δημιουργική επεξεργασία της επιστημονικής θεωρίας χρειαζόμαστε και όχι υστερικούς ρήτορες που έχουν αποστηθίσει βιβλία και κατοικούν μακριά απ’ την κοινωνία.

Κι αυτούς όμως, με κατανόηση τους βλέπω. Παιδιά της ήττας είναι και των κατάλοιπων της Τασκένδης, που σα φαντάσματα, μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. (Λόγω ηλικίας δεν τα πρόλαβες, σίγουρα όμως θα έχεις ακουστά).

Δεν ανήκεις στην κατηγορία αυτή, γι αυτό και χαίρομαι να συνομιλώ μαζί σου. Άλλωστε «διαφορετικοί» όντες, μεταξύ μας, πολλές φορές βρεθήκαμε δίπλα- δίπλα στις μεγάλες συγκεντρώσεις και τις πλατείες.

Εννοώ και θέλω να γράψουμε κάποια στιγμή ένα άρθρο μαζί, για τον εκφασισμό της κοινωνίας με ιδιαίτερη αναφορά στη νεολαία, που είναι κάτι που μας αφορά και μας καίει και τους δυο.

Σού σφίγγω το χέρι και σ’ ευχαριστώ για την κριτική σου, αλλά και για τις εξηγήσεις που όχι μόνο μου έδωσες προφορικά, αλλά και έγραψες στο διαδίκτυο.

Συντροφικά

Διονύσης Τσακνής

Παραμυθιάδα: ‘Αϊ-βασίλισσα, Τζέιμς Μποντ και ΕΣΥ!

Μαγευτικό υπερθέαμα, εθνική περηφάνια και προκατάληψη

Παροξυσμός εθνικής περηφάνιας επικρατεί στη Μεγάλη Βρετανία μετά την πιο εντυπωσιακή –και πιο έξυπνη- τελετή έναρξης μέχρι σήμερα. Ο σκηνοθέτης Ντάνι Μπόιλ μπορεί να καρπώνεται τον «καλλιτεχνικό θρίαμβο» ως επικεφαλής της προσπάθειας, αλλά για το τελικό αποτέλεσμα συνεργάστηκαν χιλιάδες άνθρωποι, για πάνω από δύο χρόνια και δαπανήθηκαν δεκάδες εκατομμύρια λίρες, (ορισμένες πηγές αναφέρουν περισσότερα από 110 εκατομμύρια ευρώ).  Το κόστος μιας τέτοιας υπερπαραγωγής θα ήταν πολύ μεγαλύτερο αν δεν συνεισέφεραν εθελοντικά δεκάδες χιλιάδες καλλιτέχνες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι και αν δεν είχε ο κύριος “Slumdog Millionaire” στα πόδια του όλες τις υπηρεσίες του κράτους (και επί Μπλερ και επί Κάμερον).  Όσοι στοιχημάτιζαν ότι η Βρετανία δεν θα καταφέρει να ξεπεράσει (σε τι άραγε;) την τελετή του Πεκίνου έχασαν. Το Πεκίνο –και η Αθήνα πριν από αυτό- είχαν επενδύσει κυρίως στον βερμπαλισμό,  τους μεγαλόστομους συμβολισμούς και τη σοβαροφάνεια, με αποτέλεσμα το τελικό αποτέλεσμα παρά τις καλές καλλιτεχνικές προθέσεις και την τεχνική αρτιότητα να είναι τελικά βαρετό και κουραστικό. Όμως το Λονδίνο έσπασε αυτές τις ανιαρές στιγμές με χολιγουντιανά εφέ, ποπ μουσική και γενναίες δόσεις χιούμορ και, επιπλέον, δεν φοβήθηκε το κιτς. Ακόμα και τη γηραιά βασίλισσα Ελισάβετ έβαλαν να κάνει την είσοδο της στο στάδιο με αλεξίπτωτο –ή μια κασκαντέρ για την ακρίβεια- μαζί με τον νεότερης κοπής Τζέιμς Μποντ, τον Ντάνιελ Κρεγκ. Ο Ντάνι Μπόιλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να ενσωματώσει αρκετά πετυχημένα στην τελετή έναρξης ακόμα και δύο σκετσάκια με τον Ρόουαν Άτκινσον να επαναλαμβάνει τον πετυχημένο ρόλο του Mr. Bean.

Ο Τζέιμς Κάμερον (;) ως Λόρδος Βόλντεμορτ απειλεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Επιρροές από το εξώφυλλο του «Momentary Lapse of Reason» των Pink Floyd όσο και από την ταινία «The Wall»

Αν και όλοι μιλάνε για το θάρρος της βασίλισσας να «τσαλακώσει» την εικόνα της, αναμφίβολα η πιο εντυπωσιακή και πολιτικά στοχευμένη στιγμή του σόου ήταν το αφιέρωμα στο Βρετανικό Σύστημα Υγείας (British Health System) και τη λογοτεχνική παράδοση της χώρας, δύο τομείς για τους οποίους η Βρετανία δηλώνει –και δικαίως σε ένα βαθμό- ιδιαίτερα περήφανη. Εκατοντάδες νοσοκομειακές κλίνες παιδιών, μαζί με αληθινές νοσοκόμες και ψεύτικες γκουβερνάντες Marry Poppins ήρθαν αντιμέτωπες με τα κακά ξωτικά από τον Πίτερ Παν και ένα τεράστιο ομοίωμα του διαβολικού αρχιμάγου Βόλντεμορτ από τον Χάρι Πότερ, με την ίδια τη συγγραφέα J. K Rowling (ορκισμένη οπαδό του βρετανικού κράτους πρόνοιας) να διαβάζει την πρώτη σελίδα του Πίτερ Παν. Το συγκεκριμένο αφιέρωμα αποτελεί έναν ιδιαίτερο φόρο τιμής στην ταινία «The Wall» του Άλαν Πάρκερ (βασισμένη στον διάσημο δίσκο των Pink Floyd).  Ο Βόλντεμορντ με το μαγικό ραβδί θύμιζε πολύ έντονα τον κακό δάσκαλο που ο Rogers Waters καλούσε να «αφήσει τα παιδιά ήσυχα».  Ο συμβολισμός είναι προφανής. Το καμάρι της μεταπολεμικής Βρετανίας, το ΕΣΥ κινδυνεύει και βρίσκεται αντιμέτωπο με το εξοντωτικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα περικοπών του πρωθυπουργού Κάμερον και τα σχέδια ιδιωτικοποίησης της δημόσιας υγείας. H Guardian σε σχόλιο της υποστήριξε ότι δύσκολα θα τολμήσει τώρα ο Κάμερον μετά από αυτές τις απίστευτες εικόνες να βάλει χέρι στη δημόσια υγεία.  Άλλοι ωστόσο σχολίασαν ότι «σιγά μην ιδρώσει το αυτί του Κάμερον».

Πολυπολιτισμική συνύπαρξη σε ψηφιακό φόντο

Το σόου ήταν αριστοτεχνικά σχεδιασμένο στην κάθε του λεπτομέρεια. Παιδιά με ειδικές ανάγκες, άτομα με νοητικά στέρηση, άνθρωποι κάθε εθνότητας, ηλικίας, ερωτικών προτιμήσεων έδωσαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα για την ανάγκη σεβασμού στη διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου και αρμονικής συνύπαρξης. Η τελετή έναρξης αποτέλεσε έναν ύμνο στην ανεκτική πολυπολιτισμική βρετανική κοινωνία, εξωραϊστικό και γλυκερό μεν,  αλλά αναμφίβολα ιδιαίτερα ευχάριστο και ευπρόσδεκτο στην Ελλάδα, όπου η στριγγλιάρικη κραυγή «Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή» επιβραβεύτηκε από 500.000 ψηφοφόρους…  Στο αφιέρωμα της τελετής στη «μέση βρετανική οικογένεια» ο μπαμπάς είναι μαύρος και η μαμά λευκή, ενώ τα παιδιά τους αντιπροσωπεύουν αυτό που είναι η Βρετανία σήμερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη Βρετανία χωρίς να έχει εξαλειφθεί ο ρατσισμός και τα γκέτο–και στη Γαλλία σε ελάχιστα μικρότερο βαθμό- τα «μεικτά» ζευγάρια και οι «μεικτές» παρέες αποτελούν μια καθημερινή πραγματικότητα που δεν κάνουν κανέναν να αναρωτηθεί ή να «σηκώσει τα φρύδια από έκπληξη» σε αντίθεση με τις περισσότερες περιοχές των ΗΠΑ και της Ευρώπης –καλύτερα μη μιλήσουμε για την Ελλάδα- όπου οι διαχωρισμοί αυτού του είδους εξακολουθούν δυστυχώς να ισχύουν. Ο Ντάνι Μπόιλ περιέλαβε στο σόου ακόμα και ένα ερωτικό φιλί μεταξύ γυναικών (σύμφωνα με τα social media είναι το πρώτο λεσβιακό φιλί που έδειξε η τηλεόραση της Σαουδικής Αραβίας) σπάζοντας ακόμα ένα ταμπού.  Πολυπολιτισμικότητα, ανεκτικότητα, γυναίκες να φιλιούνται στο στόμα και υπεράσπιση του κράτους πρόνοιας.  Περιμένατε τίποτα καλύτερο;

Ορισμένα ταμπού όμως είναι πιο ισχυρά από τα άλλα

 

«Δεκαεφτά μέρες αποθέωσης του σύγχρονου καπιταλισμού», χαρακτήρισε τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, σχολιαστής της τηλεόρασης της Αυστραλίας. Η Αγγλία περνάει χαρωπά από τα πράσινα λιβάδια στην εποχή του ατμού, χωρίς αποικιοκρατικούς πολέμους, εξαθλιωμένους φτωχούς, παιδική εργασία και ιμπεριαλισμό. Ιδιαίτερα προβληματικό το αφιέρωμα του Ντάνι Μπόιλ στη νεότερη ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου στο πρώτο μέρος του σόου, όπου οι σουφραζέτες μοιάζουν να αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο κοινωνικό κίνημα των τελευταίων 140 χρόνων! To μεταπολεμικό κίνημα για την ειρήνη εξαφανίστηκε, παρ’ όλο που και αυτό έφερε τη σφραγίδα της «βρετανικότητας» (βλ. Τζον Λένον). Σύμφωνοι, ένα σόου προορισμένο για ένα δισεκατομμύριο τηλεθεατές είναι αυτή η εκδήλωση και όχι πεδίο κοινωνικού σχολιασμού, όμως ο βρετανικός λαός έχει μια σημαντική συνεισφορά στο παγκόσμιο φιλειρηνικό κίνημα, όπως και στο συνδικαλιστικό (έστω το ρεφορμιστικό), η οποία εδώ έλαμψε διά της απουσίας της.  Οι υπεύθυνοι απέφυγαν επιμελώς ακόμα και την αναπαράσταση της διάσημης αντιπολεμικής γυμνής διαμαρτυρίας του Τζον και της Γιόκο που ταίριαζε γάντι στο πολυπολιτισμικό concept αλλά προφανώς ήταν too much για το πολιτικό σκέλος του.   Εδώ δεν υπήρχε ούτε μια αναφορά στη σημερινή μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση του καπιταλισμού, έστω για την ιστορία.

Μια τονωτική ένεση στο θεσμό της μοναρχίας ήταν η ένταξη της βασίλισσας στο σόου. Βλέποντας τα καλοθρεμμένα, νωχελικά βασιλικά σκυλιά στο παχύ χαλί του ανακτόρου του Μπάκιγχαμ, να ακολουθούν τον Ντάνιελ Κρεγκ (Τζέιμς Μποντ), αναλογίζεται κανείς τα φιλανθρωπικά συσσίτια που τους τελευταίους μήνες αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο στη Βρετανία. Χιλιάδες άνθρωποι στέκουν στην ουρά επί ώρες ή κάνουν πολλά χιλιόμετρα με τα πόδια για να φτάσουν σε ένα ίδρυμα της εκκλησίας και να παραλάβουν μια σακούλα με κονσέρβες και ξηρά τροφή… Κανείς δεν περιμένει από ένα τέτοιο σόου να συμπεριλάβει και τις σκοτεινές πλευρές της χώρας, όμως τα Βρετανικά Νησιά δεν κρύβουν μόνο θαύματα, αλλά και εφιάλτες.

Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και οι πάροχοι υπηρεσιών Ίντερνετ θα πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά, αφού το μουσικοχορευτικό κομμάτι του σόου ήταν ένας αχαλίνωτος ύμνος στα social media και στον υποτιθέμενο δημοκρατικό, εξισωτικό χαρακτήρα τους. Το web είναι για όλους, για όλα τα δισεκατομμύρια του πλανήτη, ήταν το μήνυμα που έστελναν οι φτιαγμένες με πίξελ φράσεις στις κερκίδες. Πράγματι, η κοινωνική δικτύωση είναι σχεδόν για όλους… όμως δεν ισχύει το ίδιο για τη δουλειά, το ψωμί, το καθαρό νερό, τα φάρμακα.

Με λίγα λόγια, το σόου του Λονδίνου έδειξε ότι υπάρχει ένας καλύτερος καπιταλισμός  ή μάλλον ότι ο καπιταλισμός μπορεί να κατασκευάσει μια πειστική, χαρούμενη ψυχαγωγική βιτρίνα, προορισμένη για παγκόσμια κατανάλωση.

Πορεία αλληλεγγύης στη Χαλυβουργία: Η πάλη των τάξεων κόντρα στη διαπάλη των παρατάξεων

Μαζική και με παλμό ήταν η συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αγώνα των Χαλυβουργών, που πραγματοποιήθηκε χτες (23/4) το απόγευμα, με πορεία  από την Ομόνοια ως τη Βουλή.  Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν πορείες σε άλλες 35 πόλεις της Ελλάδας  και εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε 7 ευρωπαϊκές πόλεις.  Στις συγκεντρώσεις συμπαράστασης καλούσαν το σωματείο των Χαλυβουργών,  το ΠΑΜΕ,  “7 ομοσπονδίες και 12 εργατικά κέντρα” όπως γράφει ο Ριζοσπάστης, ενώ συμετείχαν με καλέσματα αλλά και φυσική παρουσία με  πανό ο “Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων”, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  η αναρχοσυνδικαλιστική πρωτοβουλία “Ροσινάντε”,  η “Ταξική Πορεία – ΕΡΓΑΣ” του Μαρξιστικού-Λενινιστικού χώρου, ο Συλλογος Μεταφραστών Διορθωτών, και εκατοντάδες άλλοι αγωνιστές, κυρίως από το χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του ταξικού πόλου (ας μας επιτραπεί ο νεολογισμός) της αναρχίας. Το τελευταίο μη σας φαίνεται παράξενο, καθώς στην πορεία μοιράστηκε και προκήρυξη που συνυπογράφεται από την Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς” και “Αναρχικούς Συντρόφους για την ταξική Αλληλεγγύη”

Ιδιαίτερη εντύπωση, πέρα από τη συνύπαρξη για πρώτη φορά μετά από καιρό στο κέντρο της Αθήνας ΠΑΜιτών και εξωκοινοβουλευτικών μας έκανε η επίσημη απουσία  (γιατί ψηφοφόροι και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν) του “μεγάλου αριστερού κόμματος” του 27% Ο ΣΥΡΙΖΑ μολονότι έχει αναδείξει το ζήτημα της Χαλυβουργίας, και με δηλώσεις των βουλευτών του και με συνεχή ενημέρωση μέσα από την ιστοσελίδα του  left.gr, δεν συμμετείχε  με πανό μετωπικών κινήσεων και οργανώσεων αλλά ούτε στήριξε μαζικά με τον κόσμο του το κάλεσμα της Δευτέρας. Αν και το Σάββατο, την ημέρα της επέμβασης των ΜΑΤ στον Ασπρόπυργο υπήρχε η παρουσία κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως από τη συνιστώσα της ΔΕΑ, δεν έγινε το ίδιο και τη Δευτέρα.

Ιδιαίτερα έντονη, αν και δεν μας έλειψαν, ήταν η απουσία (ορατών τουλάχιστον) ΜΑΤ. Ισως οι διμοιρίες εντολοδόχοι του Μάνεση και των ΜΜΕ είχαν επιφορτιστεί με το κατεξοχήν καθηκον τους να κρατάνε ανοιχτό το εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο, περιφρουρώντας το ιερό δικαίωμα στην απεργοσπασία.

Κατά τα άλλα η συγκέντρωση στην Ομόνοια, με κορυφαία στιγμή την οργισμένη ομιλία του Σιφωνιού,  ήταν ενδεικτική του κλίματος “ μαζί και χώρια” που επικρατεί όσον αφορά την ανοχή του ΠΑΜΕ στην παρουσία άλλων μη ΚΚΕ αριστερών και αγωνιστών. Το κάτω κομμάτι της Πλατείας  (από την Πειραιώς ως την Γ’ Σεπτεμβρίου) ήταν πυκνά γεμάτο από κόσμο του ΠΑΜΕ, χωρίς όμως εμφανή διακριτικά και σημαίες, ενώ οι μη-ΠΑΜΕ ήταν πιο αραιά σκορπισμένοι στο κομμάτι των Χαυτείων.  Όταν ξεκίνησε η πορεία ο κόσμος του ΠΑΜΕ προηγήθηκε, συντονισμένος και πειθαρχικός, ενώ ακολούθησαν χαλαρά και με κάποια απόσταση όλα τα άλλα πανώ.

Τα συνθήματα που φωνάχτηκαν από το ΠΑΜΕ (π.χ. “Αγώνας ρήξη ανατροπή, η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική”) δεν ήταν τόσο διαφορετικά από τα συνθήματα των υπολοίπων, όμως όταν το τέλος της πορείας έφτασε στη Βουλή, ήδη  οι ΠΑμίτες είχαν βγάλει φτερά στα πόδια και είχαν εξαφανιστεί. Οχι  πως και από τους άλλους υπήρχε κάποια ιδιαίτερη συγκρουσιακή διάθεση. “Την κάναμε τη βόλτα μας και σήμερα” ήταν η πικρή διαπίστωση συντρόφισσας από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, ενώ “πάλι καλά είμαστε για τέλος Ιουλίου” ήταν η πιο αισιόδοξη παρατήρηση νεαρού διαδηλωτή.

Ως παρατήρηση, ίσως σε τέτοιες πορείες ταξικής αλληλεγγύης να μη χρειάζονται οι δυσανάλογα πολλές κομματικές σημαίες (πχ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), αλλά η ενεργή παραπέρα  συμμετοχή εργατικών χώρων και σωματείων πέρα από τα συνήθη μετωπικά σχήματα – κομματικές σφραγίδες.

Τελος  οι κοινές ενωτικές πορείες  για ένα θέμα-αιχμής για το εργατικό κίνημα  όσο ο 9μηνος αγώνας των Χαλυβουργών, είναι από μόνες τους ελπιδοφόρες. Μακάρι να μη μείνουν σε αυτή τη σύντομη (και χωροταξικά οριοθετημένη) συγκατοίκηση πλατειών και δρόμων και να πάρουν τη μορφή ενωτικών, ταξικών και νικηφόρων αγώνων, πέρα από κομματικές κηδεμονίες αλλά και ρεφορμιστικές “αντιπολιτευτικές/wannabe κυβερνώσες” αγκυλώσεις.

«Αριστεροκρατία» ή Μπουμπουκοκρατία;

 Μετά το «Debtocracy», το «Leftocracy»!

Το μέτωπο της…ευθύνης.

Στο ίδιο τσουβάλι βάζει ο Άδωνις Γεωργιάδης όχι μόνο τον Ισημερινό και το Εκουαδόρ (είχε γράψει ότι είναι δύο διαφορετικές χώρες), αλλά και το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή! (Βλ. το κείμενο που αναρτήθηκε χθες  «Άδωνις-Χρυσή Αυγή δουλεύουνε μαζί!»)

Να υπενθυμίσουμε ότι σε χθεσινές ραδιοφωνικές δηλώσεις του,  o βουλευτής είπε ότι η «αριστεροκρατία έχει οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία» και υποστήριξε ότι στη Χαλυβουργία οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ  και ο Στρατούλης του ΣΥΡΙΖΑ είναι αγκαλιά με τον Κασιδιάρη.  Πρόσθεσε επίσης ότι τα μέλη του ΠΑΜΕ «απειλούν με ρόπαλα τους εργαζόμενους».

 Το Δ.Σ. του Σωματείου της Ελληνικής Χαλυβουργίας πάντως με ανακοίνωση του ωστόσο καταγγέλλει τον Βουλευτή της Ν.Δ., ΑΔΩΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ που ως καθοδηγητής του απεργοσπαστικού μηχανισμού που έχει δημιουργήσει ο ΜΑΝΕΣΗΣ προσπαθεί με την παρουσία του στην πύλη του εργοστασίου να δημιουργήσει προβοκάτσια.

Όπως τονίζουν  «Φαίνεται καθαρά σήμερα ποιος δεν θέλει να δοθεί λύση στο πρόβλημα, ποιος είναι με το συμφέρον των εργαζομένων και ποιος είναι με το συμφέρον του ΜΑΝΕΣΗ.
Καλούμε τους συναδέλφους μας να μην συνταχθούν με τον απεργοσπαστικό μηχανισμό του ΜΑΝΕΣΗ, να μην δεχτούν να γίνουν υποχείρια του προβοκάτορα Γεωργιάδη, Βουλευτή της Ν.Δ. που είναι αποφασισμένος να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ΜΑΝΕΣΗ.»
Πράγματι, η Χρυσή Αυγή τάχθηκε όψιμα υπέρ των απεργών στη Χαλυβουργία, (παλιότερα μιλούσε για σχέδιο των κομμουνιστών να μεταφερθεί το εργοστάσιο στη Βουλγαρία) όχι όμως γιατί πιστεύει  ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά γιατί οι απεργοί, εκτός από χαλυβουργοί είναι Έλληνες! Επομένως, για τους χρυσαυγίτες «νόμος είναι το δίκιο του Έλληνα εργάτη»!

Είναι αυτονόητο ότι άβυσσος χωρίζει την Αριστερά  και από το νεοφασιστικό μόρφωμα που λέγεται Χρυσή Αυγή και από τον ΛΑΟΣ που από τα σπλάχνα του γεννήθηκε ο Άδωνις που τώρα «συγκυβερνά» μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Τρία κόμματα που συγκυβερνούν, συν-αστυνομεύουν, συν-υποδουλώνουν την εργατική τάξη και τη νεολαία.

Τα κρωξίματα του Άδωνη δεν φανερώνουν μόνο θράσος και ημιμάθεια, αλλά δείχνουν και πόσο φτωχό είναι σε επιχειρήματα το ιδεολογικό οπλοστάσιο του μνημονιακού στρατοπέδου Ο Άδωνις λέει με πιο χοντροκομμένο τρόπο, ό,τι λένε και πολλοί νεοφιλελεύθεροι  αναλυτές, ότι δηλαδή η Ελλάδα ήταν η τελευταία «σοβιετική χώρα» στην Ευρώπη και ότι η Αριστερά είχε και έχει δυσανάλογα ισχυρή παρουσία στον Τύπο, στα πανεπιστήμια, την τέχνη και τη διανόηση…

Στην Ελλάδα, λοιπόν, δεν έχουμε «Debtocracy» (Χρεοκρατία), όπως έδειξε το πασίγνωστο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου και την Κατερίνα Κιτίδη. Φαίνεται ότι έχουμε «Leftocracy» (Aριστεροκρατία)… ή μήπως «Λεφτοκρατία», κυριαρχία του χρήματος; Πάντως, ανερχόμενη και σεβαστή πολιτική δύναμη είναι η Μπουμπουκοκρατία ή μάλλον η Μπουμπουνοκεφαλοκρατία.

Εισβολή στη Χαλυβουργία – ΜΜΕ και ΜΑΤ σε εργοδοτική αποστολή

 Μάχη στην πύλη της Χαλυβουργίας τις πρωϊνές ώρες, με τεταμένο το κλίμα από την εισβολή των ΜΑΤ τα ξημερώματα, το ξύλο και τις συλλήψεις που ακολούθησαν. Η πρόσβαση στην πύλη της Χαλυβουργίας για πολλές ώρες ήταν αδύνατη, καθώς τα αυτοκίνητα που κατευθύνονται προς Κόρινθο από την εθνική οδό στο ύψος του Ασπροπύργου σχημάτιζαν ουρές χιλιομέτρων.  Το ηρωικό εργοστάσιο σύμβολο άνοιξε μετά από επέμβαση των ΜΑΤ στις 5.30 τα ξημερώματα, ενώ, σύμφωνα με το αρχηγείο της ΕΛΑΣ, υπήρξαν έξι προσαγωγές. «Από νωρίς το πρωί δυνάμεις καταστολής με εντολή της τρικομματικής κυβέρνησης έπιασαν δουλειά στη χαλυβουργία προκειμένου να καταστείλουν τον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών, συλλαμβάνοντας την περιφρούρηση των απεργών», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ. Συγκέντρωση αλληλεγγύης με τη συμμετοχή περίπου 2.000 ατόμων πραγματοποιήθηκε το απόγευμα από το συνδικάτο των χαλυβουργών, εργατικές κινήσεις, κόμματα και οργανώσεις της Αριστεράς. Οι διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωποι  8 παρατεταμένες κλούβες ΥΜΕΤ έξω απο την πύλη της Χαλυβουργιας.  Εργαζόμενοι και εκπρόσωποι κινήσεων παραμένουν έξω από τις πύλες. 

Η γραμματέας του Μάνεση μιλά εξ ονόματος όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ!

Σε διατεταγμένη πάντως υπηρεσία από νωρίς το πρωί και τα μέσα ενημέρωσης, εμφανίζουν τη …γραμματέα του αφεντικού ως εκπρόσωπο των εργαζομένων! Το παραμύθι των ΜΜΕ λέει ότι οι εργάτες της Χαλυβουργίας έχουν χωριστεί σε δύο ομάδες: Οι μεν που ταυτίζονται αυθαίρετα με το ΠΑΜΕ και θέλουν απεργία μέχρι τέλους και οι δε που θέλουν να δουλέψουν και τους στερείται το δικαίωμα αυτό. Στην πραγματικότητα, η ομάδα που αντιτίθεται στην απεργία είναι το διευθυντικό προσωπικό και ο εργοδοτικός μηχανισμός υπαλλήλων, που αποτελούν μια αισχρή μειοψηφία, η οποία όσες φορές έχει θέσει την άποψή της στις δημοκρατικές διαδικασίες του Συνδικάτου, έχει χάσει. Σημειωτέον, ότι μετά από μια δικαστική προσφυγή, οι ψηφοφορίες για τη συνέχιση της απεργίας γίνονται τηρώντας τους πιο αυστηρούς τύπους, με κάλπη και παραβάν! Αυτό δεν εμπόδισε σήμερα πολλούς σταθμούς να μεταδώσουν τις δηλώσεις της γραμματέως του Μάνεση ως «προέδρου των εργαζομένων», τους οποίους δήθεν δεν αφήνει να δουλέψουν το ΠΑΜΕ! Για να πάρουν μάλιστα σοβαροφανή υπόσταση τα λεγόμενά της, δηλώνει πρόεδρος Επιτροπής Εργαζομένων…

Ο Άδωνις στο πλευρό των απεργοσπαστών, προβοκάτσια από τον Σκάι για …βανδαλισμούς

Χτες άλλωστε, η «φωνή του Μνημονίου» στα ελληνικά ΜΜΕ, ο Σκάι, μετέδωσε ότι οι απεργοί χαλυβουργοί ευθύνονται για βανδαλισμούς σε ένα μαγαζί στον Ασπρόπυργο που ανήκει σε συγγενικό πρόσωπο εργαζομένου. Το σκηνικό προβοκάτσιας και εισβολής προετοιμαζόταν όλες αυτές τις ημέρες, καθώς χτες εμφανίστηκε και πάλι ο ακροδεξιός βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης σε διπλανό του εργοστασίου βενζινάδικο όπου συγκεντρώνονται οι διευθυντές και οι επίδοξοι απεργοσπάστες για να φανεί με κάθε τρόπο, ποια μεριά στηρίζει η κυβέρνηση.

Παρά τις δυσκολίες στη μετάβαση, τόσο οι απεργοί χαλυβουργοί όσο και το Συνδικάτο Μετάλλου, καλούν όλους τους εργαζόμενους της περιοχής να στηρίξουν έμπρακτα με την παρουσία τους στην πύλη τον αγώνα αυτό που σήμερα συμπληρώνει 264 μέρες απεργίας. Για να επιστρέψουν στη δουλειά τους, οι απεργοί απαιτούν να ανακληθούν οι 120 απολύσεις που όλο αυτό το διάστημα ανακοίνωσε η εργοδοσία.

Φωτογραφία από τη απογευματινή πορεία συμπαράστασης (Από την Κατάληψη ΕΣΗΕΑ)

Η ανακοίνωση του ΚΚΕ :

«Το ΚΚΕ καταγγέλλει την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ ως τη βασική υπεύθυνη για την εισβολή των ΜΑΤ στη «Χαλυβουργία Ελλάδος», μετά από εισαγγελική εντολή. Καταγγέλλει τη χρήση χημικών, τους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις απεργών, προκειμένου να προστατευτεί ο απεργοσπαστικός μηχανισμός του Μάνεση.

Επιβεβαιώνεται και πάλι ότι αυτό το κράτος, οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους είναι ενωμένοι ενάντια στους εργάτες, τα άλλα λαϊκά στρώματα, τη λαϊκή οικογένεια που αγωνίζεται απεγνωσμένα να τα βγάλει πέρα.

Το χτύπημα που επιχειρήθηκε τα ξημερώματα με γκανγκστερικό τρόπο, δεν στοχεύει μόνο τους αγωνιστές χαλυβουργούς που απεργούν επί 9 μήνες για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Αποτελεί επίθεση στο σύνολο της εργατικής τάξης, προκειμένου να σκύψει το κεφάλι, για να περάσει ο οδοστρωτήρας της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.

Το ΚΚΕ απαιτεί να αποσυρθούν αμέσως τα ΜΑΤ απ’ τη «Χαλυβουργία» και να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες.
Καλεί σε ένταση της αλληλεγγύης στον αγώνα των χαλυβουργών. Η τρομοκρατία κατά του λαού μας δεν πρέπει να περάσει».

Με διάβημά της η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με τους βουλευτές της Σπύρο Χαλβατζή, κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο και Χρήστο Κατσιώτη προέβησαν  σε διαβήματα διαμαρτυρίας στους Υπουργούς Δημόσιας Τάξης κ. Νικ. Δένδια και Δικαιοσύνης κ. Αντ. Ρουπακιώτη, καθώς και στον Αρχηγό της ΕΛΑΣ, καταδικάζοντας την επίθεση των ΜΑΤ κατά των απεργών χαλυβουργών και ζητώντας την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων, οι οποίοι περιφρουρούσαν την απεργία τους στην πύλη της Χαλυβουργίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του μεταξύ άλλων αναφέρει: «Είναι σαφές ότι η συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη επιλέγει το δρόμο της βίας και του αυταρχισμού για να καταστείλει τους εργατικούς αγώνες, ενώ ταυτόχρονα προειδοποιεί την υπόλοιπη κοινωνία τι την περιμένει όταν διεκδικεί και αγωνίζεται. Άλλωστε η σημερινή βίαιη επίθεση και εισβολή, τη στιγμή που βρισκόταν σε εξέλιξη πρωτοβουλία για τριμερή συνάντηση ανάμεσα στο υπουργείο, τους εργαζόμενους και την εργοδοσία, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα».

Ακόμα ζητεί την άμεση απόσυρση των δυνάμεων των ΜΑΤ καθώς και την απελευθέρωση των συλληφθέντων απεργών ενώ καλεί στη σημερινή συγκέντρωση αλληλεγγύης που διοργανώνεται από το συνδικάτο των χαλυβουργών στις 5.30 μ.μ. στον κόμβο του Ασπροπύργου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ  καταγγέλλει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την επιδρομή των ΜΑΤ στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο, την εκδίωξη της περιφρούρησης και την κατάληψη του χώρου από τις δυνάμεις καταστολής. Ενώ η κυβέρνηση, υποτίθεται συζητούσε για την «άρση του αδιεξόδου», τελικά προετοίμαζε την έφοδο των ΜΑΤ και το κτύπημα της ηρωικής απεργίας σύμβολο του εργατικού αγώνα. Απέδειξε η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ στο πλευρό τίνος βρίσκεται: στο πλευρό του Μάνεση, στο πλευρό των εργοδοτών, στο πλευρό του κεφαλαίου, που θέλει να ξεζουμίσει τους εργαζόμενους.

Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στέκεται στο πλευρό των απεργών χαλυβουργών, απαιτεί την άμεση απομάκρυνση των αστυνομικών δυνάμεων και την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων των εργαζομένων. Το ταξικό εργατικό κίνημα πρέπει με όλες του τις δυνάμεις να στηρίξει τους μαχόμενους χαλυβουργούς:  «Και σήμερα μαζικά, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι νέοι, θα συγκεντρωθούν στις «Πύλες της φωτιάς», για να αντιμετωπίσουν την κυβερνητική και εργοδοτική καταστολή. Και στη συνέχεια να ξεδιπλωθούν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στον ηρωικό αγώνα των χαλυβουργών».

Το Μ-Λ ΚΚΕ τονίζει ότι η τρικομματική συγκυβέρνηση συνεχίζοντας το έργο της κυβέρνησης Παπανδρέου και της κυβέρνησης Παπαδήμου έστειλε τα ΜΑΤ, μέσα στη νύκτα σαν τους κλέφτες, να χτυπήσουν την απεργιακή φρουρά των χαλυβουργών και να ανοίξουν την πύλη του εργοστασίου για να μπουν μερικές δεκάδες απεργοσπάστες.
Σημειώνει ότι ο αγώνας των χαλυβουργών ήταν και είναι αγώνας της εργατικής τάξης και ως τέτοιος πρέπει να στηριχθεί και τώρα. Αφορά κάθε εργαζόμενο, κάθε άνεργο που θα συναντήσει την ίδια καταστολή όταν σηκώσει το κεφάλι ενάντια στη βαρβαρότητα.

To KKE (μ-λ) σημειώνει σε σχετική ανακοίνωση: «Η κυβέρνηση του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού θέλει να δώσει το πρώτο έμπρακτο μήνυμα σε όλους τους εργαζόμενους για το τι εννοούσε με την «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου»: Το τσάκισμα κάθε αγώνα, την ωμή βία στους «εχθρούς εργάτες», στον «εχθρό λαό». Και την κυνική και απροσχημάτιστη χρησιμοποίηση όλων των κρατικών μηχανισμών στην υπηρεσία του κεφαλαίου και της αντιλαϊκής επίθεσης. Από την άποψη αυτή η καταστολή της απεργίας στη Χαλυβουργία δεν αφορά μόνο τους Χαλυβουργούς. Αφορά κάθε εργαζόμενο, κάθε εργάτη, κάθε άνεργο που θα συναντήσει την ίδια καταστολή όταν σηκώσει το κεφάλι και τη γροθιά του ενάντια στη βαρβαρότητα».

Η ΔΗΜΑΡ με  θρασύτατη και υποκριτική ανακοίνωσή της προσπερνώντας το γεγονός  ότι είναι μέλος της κυβέρνησης  ζητά από το υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, «να συμβάλει αποφασιστικά  ώστε να υπάρξει άμεση λύση, το εργοστάσιο να επαναλειτουργήσει και οι εργαζόμενοι να μην βρίσκονται σε εσωτερική αντιπαράθεση», με άλλα λόγια να σταματήσει αμέσως η απεργία. Για την προκλητική παρουσία των ΜΑΤ και τις συλλήψεις επισημαίνει μόνο ότι «συνιστά  μια αρνητική εικόνα σε περίοδο που τα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας απαιτούν ευρύτερες συναινέσεις».

Ρεπορτάζ του 902 από την επίθεση και δηλώσεις απεργών via  Βαθύ Κόκκινο

 

«Δέκα νομά σ’ ένα δωμά»: Ο κάτω κόσμος των Ολυμπιακών Αγώνων

 Τριτοκοσμικές συνθήκες στέγασης για τις καθαρίστριες των Ολυμπιακών Αγώνων

Σάλος έχει ξεσπάσει στην Αγγλία (και όχι μόνο) με αφορμή ένα σημερινό ρεπορτάζ της «Daily Mail» για το γκέτο όπου διαμένουν οι εκατοντάδες καθαρίστριες και καθαριστές που έχουν προσληφθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι καθαρίστριες μένουν σε κοντέινερ, 10 άτομα σε ένα δωμάτιο. Κάθε 25 άτομα μοιράζονται μια τουαλέτα και κάθε 75 ένα ντους.

Εξαιτίας των τελευταίων δυνατών βροχών, σε πολλά κοντέινερ οι οροφές έσταζαν, ενώ οι ένοικοί τους χρησιμοποίησαν πλαστικά καφάσια σαν σκαλοπάτια για να μετακινούνται μες στις λάσπες.

Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, οι παράγκες των καθαριστών βρίσκονται σε έναν βιομηχανικό χώρο, μακριά από τα βλέμματα των θεατών του λαμπρού Ολυμπιακού Σταδίου. Οι ίδιες οι εργαζόμενες, που για ευνόητους λόγους δεν γράφεται το όνομά τους, μιλούν για γκέτο και στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Οι προσωρινά απασχολούμενοι εργαζόμενοι έχουν υπογράψει συμβόλαιο που τους απαγορεύει να μιλούν στον Τύπο ή να δέχονται επισκέψεις φίλων και συγγενών «για λόγους ασφαλείας».

Οι υπεύθυνοι της εταιρείας που έχει αναλάβει τον καθαρισμό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων αφενός χαρακτήρισαν «ικανοποιητικές» τις συνθήκες στέγασης του προσωπικού καθαριότητας και αφετέρου είπαν το αυτονόητο, δηλαδή ότι οι  καθαριστές και οι καθαρίστριες επέλεξαν και δεν εξαναγκάστηκαν να εργαστούν εκεί.

Όταν λοιπόν θα βλέπουμε στην τηλεόραση τη λαμπρή τελετή έναρξης και τα αγωνίσματα, αξίζει να θυμηθούμε το ποίημα του Μπρεχτ «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει» και να αναρωτηθούμε όχι μόνο «ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη», αλλά και ποιος την καθαρίζει και πώς ζει αυτός που την καθαρίζει.

EPΩTHΣEIΣ ENOΣ EPΓATH ΠOY ΔIABAZEI

(Fragen eines lesenden Arbeiters)

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;

Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.

Oι βασιλιάδες κουβαλήσαν τ’ αγκωνάρια;

Kαι τη χιλιοκαταστρεμμένη Bαβυλώνα –

ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα

της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;

Tη νύχτα που το Σινικό Tείχος αποτελειώσαν,

πού πήγανε οι χτίστες;

H μεγάλη Pώμη είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου.

Ποιος τις έστησε;

Πάνω σε ποιους θριαμβεύσανε οι Kαίσαρες;

Tο Bυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο

μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;

Aκόμα και στη μυθική Aτλαντίδα,

τη νύχτα που τη ρούφηξε η θάλασσα,

τ’ αφεντικά βουλιάζοντας,

μ’ ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.

 

O νεαρός Aλέξανδρος υπόταξε τις Iνδίες.

Mοναχός του;

O Kαίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.

Δεν είχε ούτ’ ένα μάγειρα μαζί του;

O Φίλιππος της Iσπανίας έκλαψε όταν η Aρμάδα του βυθίστηκε.

Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;

O Mέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Eφτάχρονο τον Πόλεμο.

Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;

Kάθε σελίδα και μια νίκη.

Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;

 

Kάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.

Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;

 

Πόσες και πόσες ιστορίες.

Πόσες και πόσες απορίες.

 

 

Ελεύθερος ο μοτοσικλετιστής που λιάνισε τα δίδυμα και τη μητέρα τους

Το τραγικό ατύχημα στην Πατησίωνκαι το χρυσαυγίτικο αίμα ΠΟΠ

Διπλό το πανελλήνιο σοκ. Πάγωσε όλη η Ελλάδα την Πέμπτη με την είδηση ότι δύο αδελφάκια επτά ετών και η μητέρα τους τραυματίστηκαν βαριά, χτυπημένα από έναν μοτοσικλετιστή που έτρεχε σαν μουρλός γύρω στις εννέα το πρωί στη διασταύρωση της Πατησίων με την Τροίας. Ο οδηγός, μόνιμος υπαξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, είχε προηγουμένως χτυπήσει έναν ποδηλάτη και, λίγο αργότερα, παραβιάζοντας το κόκκινο φανάρι, λιάνισε τα δίδυμα και τη μητέρα τους και στη συνέχεια εγκατέλειψε τα θύματά του. Ο υποβρύχιος καταστροφέας έγινε και επίγειος καταστροφέας.

Σήμερα Σάββατο, το Ναυτοδικείο Πειραιά, με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, τον άφησε ελεύθερο με περιοριστικούς όρους (καταβολή εγγύησης 15.000 ευρώ, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, τακτική παρουσίαση στο αστυνομικό τμήμα).

Δεν είμαστε νομικοί και επίσης γνωρίζουμε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, να παραβιάζουμε εκείνη τη λεπτή κόκκινη γραμμή που η κριτική μπορεί να σημαίνει περιφρόνηση της νόμιμης διαδικασίας και στην ενθάρρυνση της αυτοδικίας. Πιθανόν το Ναυτοδικείο να πήρε τη σχετική απόφαση σύμφωνα με το γράμμα του νόμου. Αναρωτιόμαστε όμως αν το νόμιμο είναι και ηθικό, αν μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας άνθρωπος 48 ώρες μετά από μια πράξη που δεν είχε εγκληματικά κίνητρα, όμως έφερε τρεις ανθρώπους στο κατώφλι του θανάτου, ενώ ο ένα από τους τρεις, το αγοράκι, βρίσκεται διασωληνωμένο και είναι αμφίβολο αν θα κρατηθεί στη ζωή. Επίσης αναρωτιόμαστε αν τα 15.000 ευρώ ισοδυναμούν με τρεις ζωές που παίχτηκαν κορόνα γράμματα…

Αν το φρικτό ατύχημα συνέβαινε στην παραλιακή, αν ο δράστης επέστρεφε από νυχτερινή διασκέδαση, αν ήταν μεθυσμένος, ίσως το πρώτο σοκ να μην ήταν τόσο ισχυρό. Η παραλιακή είναι καρμανιόλα, το ξέρουμε. Όμως εδώ το ατύχημα έγινε πρωί, με τον ήλιο να λάμπει, σε έναν πασίγνωστο αθηναϊκό δρόμο, εκεί όπου περνούν τρόλεϊ και λεωφορεία. Ο καθένας βάζει τον εαυτό του, τα παιδιά του ή τους ηλικιωμένους γονείς του στη θέση του ανύποπτου διαβάτη που διασχίζει την Πατησίων με το πράσινο.

Και τώρα ο καθένας βάζει τον εαυτό του στη θέση της τραυματισμένης μητέρας ή του πατέρα των διδύμων, του γονέα που ίσως δεν ξέρει ότι το ένα του παιδί χαροπαλεύει και το άλλο παραμένει βαριά τραυματισμένο, ενώ αυτός που τα οδήγησε εκεί κυκλοφορεί ελεύθερος…

Όπως έδειξαν τα δελτία ειδήσεων, εκατοντάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους πολλοί ένστολοι του Πολεμικού Ναυτικοί και γονείς του σχολείου όπου φοιτούσαν τα δίδυμα, πήγαν στο Νοσοκομείο Παίδων Αγλαϊα Κυριακού για να δώσουν αίμα για τα τραυματισμένα παιδιά. Επίσης γράφτηκε ότι η μητέρα είναι πολωνικής καταγωγής. Ευτυχώς που η τράπεζα αίματος του νοσοκομείου δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Χρυσής Αυγής που, ως γνωστόν, διαφημίζει ότι ιδρύει τράπεζα αίματος και αιμοπεταλίων «μόνο για Έλληνες»…

Εκτός από τα δίδυμα της Πατησίων, υπάρχουν και άλλα παιδιά, θύματα τροχαίων που, σύμφωνα με την «εθνικιστική» ιδεολογία της Χρυσής Αυγής, δεν είχαν δικαίωμα να λάβουν αίμα με χρυσαυγίτικη ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης). Π.χ., τον Ιανουάριο ένα φορτηγό συνέθλιψε μια 56χρονη γιαγιά από τη Βουλγαρία και το 5χρονο εγγονάκι της  στην οδό Λιοσίων, έξω από το σταθμό της Αττικής. Εκείνη την ώρα η γιαγιά πήγαινε το κοριτσάκι στον παιδικό σταθμό και αναγκάστηκε να κατεβεί στην άκρη του δρόμου γιατί το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημμένο από παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Πέρυσι τον Ιανουάριο είχαν ξεσπάσει βίαια επεισόδια στο Μενίδι όταν ένας μοτοσικλετιστής της ομάδας ΔΙΑΣ παρέσυρε και τραυμάτισε θανάσιμα ένα εφτάχρονο κοριτσάκι Ρομά…
Απορία: Αν κάποιος χρυσαυγίτης ταξίδευε για τουριστικούς ή επαγγελματικούς λόγους στο εξωτερικό, π.χ., στο Πακιστάν, και έπεφτε θύμα τροχαίου και χρειαζόταν μετάγγιση για να μην πεθάνει από αιμορραγία, θα έπρεπε να δεχτεί μη ελληνικό αίμα στις φλέβες του;

Καπιταλισμός; Όχι, δεν θα πάρω!

Tην παγκόσμια κρίση εμπιστοσύνης στον καπιταλισμό καταγράφει η μελέτη του Ερευνητικού Κέντρου Pew, που θεωρείται ένα από τα πιο έγκριτα think tanks στον κόσμο. Τα αποτελέσματα της έρευνας, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα και πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 26.000 ατόμων σε 21 χώρες, δείχνουν ότι μόνο το 27% των ερωτηθέντων είναι ικανοποιημένο με την οικονομική κατάσταση στη χώρα τους.

Mόνο σε τέσσερις χώρες τα παιδάκια ρωτούν «γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;»: στην Κίνα (ποσοστό ικανοποίησης 83%), τη Γερμανία (73%), τη Βραζιλία (65%) και την Τουρκία (57%). Ειδικά στην περίπτωση της Κίνας πάντως το ποσοστό αντανακλά περισσότερο το φόβο των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση τους παρά την ικανοποίηση από το σύστημα.

Σε σύγκριση με την ίδια παγκόσμια επισκόπηση που είχε διεξαχθεί το 2008, δηλαδή πριν από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η νέα μελέτη δείχνει μια δραματική πτώση στον δείκτη «εμπιστοσύνη», γεγονός που μεταφράζεται σε κρίση του καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου. Μάλιστα, η τελευταία αυτή παρατήρηση δεν προέρχεται από το χώρο της αριστεράς, αλλά από τον ανταποκριτή του γερμανικού Spiegel στην Ουάσιγκτον…

Αυτή η απώλεια εμπιστοσύνης είναι ιδιαίτερα έντονη στις χώρες του ευρώ. Π.χ., στην Ιταλία η εμπιστοσύνη μειώθηκε κατά 23% στην Ισπανία 20%. Και στις δύο χώρες έχει κονιορτοποιηθεί η αντίληψη ότι η σκληρή δουλειά οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη ευημερία.

Η έρευνα επίσης δείχνει μια βαθιά διάκριση ανάμεσα στη μάλλον αισιόδοξη διάθεση στις αναδυόμενες οικονομίες (Βραζιλία, Κίνα, Ινδία και Τουρκία) και στην απαισιόδοξη στάση που κυριαρχεί την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ. Λιγότερο από το ένα τρίτο των Αμερικανών δηλώνουν ότι η οικονομία της χώρας τους πηγαίνει καλά. Στην Ευρώπη το ποσοστό των πολιτών που έχουν την ίδια άποψη είναι μόνο 16%, ενώ στην Ιαπωνία έχει κατρακυλήσει στο 7%.

Σύμφωνα με την έρευνα, μόνο ένας στους 10 Ευρωπαίους ή Ιάπωνες πιστεύει ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους. Αντίθετα, στην Κίνα το 57% πιστεύουν ότι ο δρόμος για την ευημερία των παιδιών τους είναι ανοιχτός.

Σε όλο τον κόσμο η απαισιοδοξία για την οικονομία συνυπάρχει με την κλονισμένη εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις. Στις 16 από τις 21 χώρες της έρευνας, η πλειονότητα των ερωτηθέντων πιστεύει ότι οι πολιτικοί έχουν την κύρια ευθύνη για την παρούσα κρίση.

Τα ποσοστά αυτά δείχνουν την ογκούμενη δυσαρέσκεια απέναντι στο σύστημα, όμως δεν σημαίνουν ότι ταυτόχρονα με τη δυσφορία ενισχύεται και η επαναστατική ή έστω η αγωνιστική διάθεση των λαών. Δείχνουν όμως πόσο ώριμη είναι η αντικειμενική κατάσταση για να γίνουν οι λαοί, από θύματα και κομπάρσοι, πρωταγωνιστές της Ιστορίας.

«Στρογγυλεμένα» συμπεράσματα από το ΚΚΕ

Σε πέντε συμπεράσματα συνοψίζονται α οι εκτιμήσεις των αποτελεσμάτων του κόμματος κατά τις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, τα οποία συζητήθηκαν  στη χθεσινή συνεδρίαση της ΚΕ

Όπως σημειώνει ο Ριζοσπάστης,  η ΚΕ πήρε υπόψη τη συζήτηση που προηγήθηκε στα όργανα και στις ΚΟΒ, σε συσκέψεις οπαδών και φίλων του Κόμματος, τις παρατηρήσεις, υποδείξεις και προτάσεις, καθώς και τα συμπεράσματα από τις συνεδριάσεις των οργάνων και των ΟΒ της ΚΝΕ. Τα συμπεράσματα της ΚΕ θα τεθούν για συζήτηση και έγκριση στις ΚΟΒ του Κόμματος και στις Οργανώσεις της ΚΝΕ. Η συζήτηση στο Κόμμα και την ΚΝΕ, όπως και με φίλους και οπαδούς, έδειξε ότι παρά τις απώλειες και τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, υπάρχει και πείσμα και αποφασιστικότητα στην παρέμβαση στο κίνημα και στις εξελίξεις, στις σύνθετες απαιτήσεις και ανάγκες του λαού που αυξάνονται, στην ισχυροποίηση των Οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ. Η ΚΕ δίνει στη δημοσιότητα τις παρακάτω εκτιμήσεις:

Τα πέντε συμπεράσματα είναι:
1. Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με απόσταση μεταξύ τους μόλις ενάμιση μήνα (6 Μάη και 17 Ιούνη) έχουν και ενιαία στοιχεία, αλλά και ορισμένες διαφορές που καθόρισαν το κριτήριο ψήφου, στην καθεμία, ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη. Οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις διεξήχθησαν σε συνθήκες παρατεταμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που έφερε όξυνση του δημόσιου χρέους. Η διαχείριση του δημόσιου χρέους είχε ως συνέπεια το Μνημόνιο 1 με στόχο την εσωτερική υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης. Ακολούθησε το Μνημόνιο 2 ως συνοδευτικό της Δανειακής Σύμβασης, που επέφερε νέο «κούρεμα» χρέους και ένα νέο κύμα απαξίωσης της εργατικής δύναμης. Ταυτόχρονα από επίσημες πηγές προβαλλόταν το ενδεχόμενο είτε νέας ελεγχόμενης είτε ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας σε συνθήκες νέας εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη. Ολα αυτά καθώς και η μεγάλη επιθετικότητα του κεφαλαίου για την ανατροπή του συνόλου των εργασιακών σχέσεων, η διόγκωση της ανεργίας επέδρασαν και στην εκλογική συμπεριφορά. Οι εργατικοί λαϊκοί αγώνες που ξέσπασαν και κλιμακώθηκαν στη διάρκεια της κρίσης καλλιέργησαν κύμα λαϊκής οργής και δυσαρέσκειας σε βάρος τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, αλλά ταυτόχρονα παρέμβαινε το σύστημα με στόχο την κάμψη της λαϊκής αντίστασης, την εκτροπή από ριζοσπαστικούς στόχους, με την προβοκάτσια και τη σύγχυση.

Στις εκλογές του Μαΐου σημειώθηκε πρωτόγνωρη και ταυτόχρονη καθίζηση της εκλογικής δύναμης τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, ενώ ο τρίτος εταίρος – ΛΑ.Ο.Σ. – της προηγούμενης τρικομματικής κυβέρνησης έμεινε εκτός Βουλής. Το Κόμμα είχε μικρή άνοδο, αλλά με εμφανείς διαρροές προς τον ΣΥΡΙΖΑ στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ταυτόχρονα απέσπασε ψήφους από άλλα κόμματα, κυρίως από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων των δύο αστικών κομμάτων διασκορπίστηκαν κυρίως σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικούς χώρους που είχαν κοινό τόπο την καταδίκη του Μνημονίου, το οποίο αναγόρευαν ως αιτία της κρίσης και της όξυνσής της. Ενα μεγάλο μέρος της δυσαρέσκειας κατά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ καρπώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θέτει το ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης, καθώς και τα νέα κόμματα που σχηματίστηκαν από αποσκιρτήσεις βουλευτών της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και η ΔΗΜΑΡ, ενώ για πρώτη φορά με σημαντικό εκλογικό ποσοστό μπαίνει στη Βουλή η φασιστική αντικομμουνιστική ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση ενισχύεται η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΚΚΕ έχει μεγάλες απώλειες, το 48,3% των ψήφων της 6ης Μάη, με κύρια τάση διαρροών περίπου 55% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και 38% προς την αποχή, σύμφωνα, με τις διάφορες μετρήσεις. Ολα τα άλλα κόμματα είχαν επίσης απώλειες, πλην ΔΗΜΑΡ και ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση βασικό κριτήριο ψήφου γίνεται η αναγκαιότητα σχηματισμού κυβέρνησης με πυρήνα τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σημειώνεται σημαντική υποχώρηση στο κριτήριο ψήφου με βάση την κατάργηση του Μνημονίου. Στη θέση της κατάργησης προωθείται η αναδιαπραγμάτευση σε συνδυασμό με τη διαβεβαίωση για πάση θυσία παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, στην ΕΕ. Ενώ στις εκλογές του Μάη εκδηλώθηκε ως ένα βαθμό η θετική τάση καταδίκης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με σαφή αντίθεση στο Μνημόνιο και τις επιλογές της ΕΕ, στη δεύτερη αναμέτρηση σημειώνεται υποχώρηση, κάτω από τον καταιγισμό τρομοκρατικών διλημμάτων και προσμονής άμεσης ανακούφισης από μια αριστερή ή κεντροαριστερή κυβέρνηση.

Τα πιο έκδηλα αρνητικά χαρακτηριστικά είναι η μεγάλη μείωση της εκλογικής δύναμης του ΚΚΕ, η ενδυνάμωση της ΝΔ, η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, η αντοχή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Η ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συντελέσθηκε και ενώ αποκαλύφθηκε η διαχειριστική του λογική. Το κυβερνητικό πρόγραμμα που παρουσίασε, απέβαλε τα όποια φραστικά ριζοσπαστικά συνθήματα είχε αναδείξει πριν τις εκλογές της 6ης Μάη. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έγινε συστηματική και μελετημένη ιδεολογική – πολιτική επίθεση στο Κόμμα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του συστήματος για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας σε ανώδυνες για το σύστημα επιλογές, την αναχαίτιση της δυναμικής που φέρνει η ταξική πάλη, το οργανωμένο εργατικό κίνημα.

Η ΚΕ εκτιμά ότι υπάρχει σοβαρή έλλειψη στη δουλειά του Κόμματος με τον περίγυρό του, τους φίλους και οπαδούς για την ανάδειξη των θέσεών μας σχετικά με το χαρακτήρα των εκλογών για το αστικό Κοινοβούλιο και την ανάδειξη κυβέρνησης στα πλαίσια του συστήματος ευρύτερα. Αυτό δεν έρχεται καθόλου σε αντίθεση με την ανάγκη να ισχυροποιείται το ΚΚΕ και στο αστικό Κοινοβούλιο, ως δύναμη εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης, όμως δεν πρέπει να θεωρούνται οι εκλογές ως η μάχη των μαχών, αποσπασμένη από το επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης.

2. Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν με το ξέσπασμα και την όξυνση της κρίσης, παρά την άνοδο της μαζικότητάς τους, το δυναμισμό των μορφών πάλης (πάνω από τριάντα απεργιακές κινητοποιήσεις, μαζικές διαδηλώσεις, καταλήψεις, άρνηση πληρωμών σε χαράτσια και διόδια κ.λπ.), δεν οδήγησαν στη συνειδητοποίηση του χαρακτήρα της κρίσης, στην αποδοχή της πολιτικής εξόδου από αυτή, με σύγκρουση με την ΕΕ – μονομερή διαγραφή του χρέους – κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Ηταν αγώνες που δεν αναχαίτισαν τα μέτρα. Δεν συνοδεύτηκαν από άνοδο της μαζικότητας των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργατοϋπαλλήλων, των αυτοαπασχολούμενων, στην πόλη και την ύπαιθρο, ουσιαστικές αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων, άνοδο του κινήματος της νεολαίας, μαζικοποίηση των ιδιαίτερων μορφών οργάνωσης των γυναικών. Η μαζική καταδίκη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η εγκατάλειψή τους από εργαζόμενους, από νεότερες ηλικίες, περισσότερο αφορούσε ζητήματα διαχείρισης και λιγότερο τον ίδιο τον ταξικό χαρακτήρα των κομμάτων αυτών, τη δράση των μονοπωλίων, τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ. Συνοδεύτηκε από μείωση απαιτήσεων και έκπτωση αιτημάτων.

Είναι ιστορικά γνωστό από ανάλογες περιστάσεις, και γι’ αυτό υπενθυμίσαμε από τις αρχές του 2010, ότι σε συνθήκες κρίσης συνυπάρχουν και οι δύο εκδοχές: το κίνημα να δεχθεί χτύπημα, να υποχωρήσει ή να κάνει ένα σοβαρό βήμα στην κατεύθυνση της αντεπίθεσης, της πολιτικής ρήξης και σύγκρουσης με τα μονοπώλια και τα αστικά κόμματα. Στη μαζικοποίηση των αγώνων συνέβαλε η είσοδος νέων τμημάτων της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που δεν είχαν αποκτήσει την απαιτούμενη πολιτική πείρα, κυρίως διακατέχονταν από τη θέληση για μια άλλη διαχείριση που τάχα θα σταματήσει τον κατήφορο, θα δώσει εδώ και τώρα λύση στα οξυμένα προβλήματά τους. Η αντίθεση προς τις επιλογές της ΕΕ, των μνημονίων, δεν συμβάδιζε με τη συνειδητοποίηση ότι αυτές εκφράζουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας. Η καπιταλιστική κρίση και τα Μνημόνια αναγορεύτηκαν σε ζήτημα ιδιοτελούς, ανίκανης και υποτελούς διαχείρισης – διαπραγμάτευσης από το αστικό πολιτικό προσωπικό. Αυτή ήταν η βάση της ρηχής αντιμνημονιακής λογικής που πρόβαλαν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, αλλά και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.

Ειδικό αρνητικό ρόλο διαδραμάτισε το ρεφορμιστικό – οπορτουνιστικό ρεύμα που είναι σχετικά δυνατότερο στα τμήματα των εργατοϋπαλλήλων με διασφαλισμένη ως τώρα μονιμότητα στη δουλειά, σχετικά καλύτερους μισθούς και παροχές. Η αυταπάτη για εδώ και τώρα άμεση λύση, χωρίς σύγκρουση και ρήξη με το κεφάλαιο, την ΕΕ, δυνάμωνε και στην εργατική τάξη στον ιδιωτικό τομέα, που απότομα πέρασε σε συνθήκες σχετικής ή απόλυτης εξαθλίωσης και μεγάλης ανεργίας, ανασφάλειας. Η περίοδος αυτή χρειάζεται ιδιαίτερη μελέτη ώστε να βγουν πιο ολοκληρωμένα συμπεράσματα για την ιδεολογικοπολιτική πάλη, τους δεσμούς που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στο Κόμμα και την εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, μελέτη που συνδυάζεται με την επεξεργασία των Θέσεων προς το 19ο Συνέδριο.

Τα διάφορα τμήματα της αστικής τάξης με τη βοήθεια θυλάκων της ιδιαίτερης επιρροής τους στους κόλπους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και των μηχανισμών του κράτους, ξεκίνησαν την προσπάθεια για αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, καθώς διέβλεψαν ότι τα δύο αστικά κόμματα δεν μπορούσαν να ελέγξουν τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση, και επομένως υπήρχε κίνδυνος να διαμορφωθεί ένα ασταθές αστικό πολιτικό σύστημα σε συνθήκες που βαθαίνει η κρίση. Στα πλαίσια αυτά και βεβαίως κάτω από την πίεση των αγώνων, της γενικευμένης λαϊκής οργής, εμφανίζονται νέα φαινόμενα (σε σχέση με όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης), όπως οι διαρροές 60 βουλευτών, η ανατροπή του Γ. Παπανδρέου, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ με πρωθυπουργό τον Λ. Παπαδήμο, αρχικά και με τη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. Και ενώ η Βουλή του 2009 ξεκίνησε με 5 κόμματα, τέλειωσε τη θητεία της με 9 κόμματα και πολιτικούς σχηματισμούς. Στο έδαφος αυτό σχηματίσθηκαν, στις 6 Μάη δύο πόλοι: Ο ένας με βάση τη ΝΔ ως κεντροδεξιό τόξο, και ο άλλος με βάση τον ΣΥΡΙΖΑ ως κεντροαριστερό, που προκάλεσαν και το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη. Ο πόλος του ΣΥΡΙΖΑ ενισχύθηκε με οργανωμένη μαζική μετακόμιση οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού ιδιαίτερα από το δημόσιο τομέα, τις πρώην ΔΕΚΟ, το τραπεζικό σύστημα, αλλά και τον κρατικό μηχανισμό. Η οργανωμένη μετακίνηση αγκάλιασε και ένα μέρος τοπικών οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ. Η μετακόμιση βεβαίως διευκολύνθηκε λόγω της απογοήτευσης και δυσαρέσκειας, της απήχησης των θέσεων του οπορτουνισμού στα παραπάνω τμήματα των εργατοϋπαλλήλων. Η αστική τάξη της χώρας έριξε βάρος στην ανασύνταξη της σοσιαλδημοκρατίας που είναι το κύριο εργαλείο της για την κυριαρχία του ρεφορμισμού στο εργατικό κίνημα. Διαμορφώθηκε έτσι το έδαφος για ανάδειξη μιας νέας Βουλής και κυβέρνησης χωρίς την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία των δύο παραδοσιακών αστικών κομμάτων.

Στη διάρκεια της δεύτερης προεκλογικής περιόδου υπήρξε μια απροκάλυπτη επέμβαση της Κομισιόν, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ, των διεθνών μέσων ενημέρωσης στο να αποτραπεί η αμφισβήτηση του Μνημονίου/ Δανειακής Σύμβασης σε μια περίοδο που ξέσπασε πιο δυνατή η κρίση στην Ισπανία και αναμενόταν τόσο αυτή η χώρα, όσο και άλλες, π.χ. Ιταλία και Κύπρος, να ζητήσουν να ενταχθούν σε καθεστώς δανειοδότησης από ΕΕ – ΔΝΤ. Η επέμβαση αυτή έγινε σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων και των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ηγετικές δυνάμεις στο εσωτερικό της ΕΕ αλλά και στις γενικότερες αντιθέσεις τους με τις ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και τις άλλες ανερχόμενες δυνάμεις στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Εμπλέκονται το ελληνικό κράτος και τα πολιτικά κόμματα του ευρωμονόδρομου στις διάφορες εκδοχές εξέλιξης της Ευρωζώνης, της ΕΕ, των διάφορων εκδοχών λιτότητας, ενώ είναι σαφής η επιδίωξη να ανακοπεί κάθε τάση λαϊκής χειραφέτησης, να συγκροτηθεί το νέο δίπολο με βάση τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκλογές του Ιούνη χρησιμοποιήθηκαν ως πείραμα και εργαλείο στις ενδοϊμπεριαλιστικές διαφορές: πώς θα κατανεμηθεί η ζημιά από την όξυνση και εμβάθυνση της κρίσης, ποια η πορεία της Ευρωζώνης. Η αντιμερκελική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιήθηκε και από δυνάμεις στις ΗΠΑ – Βρετανία και από ένα μέρος Ευρωπαίων ανταγωνιστών προς τη Γερμανία που επιδιώκουν να περιορίσουν τη δύναμή της μέσα στην Ευρωζώνη. Παράλληλα βόλευε και τις δυνάμεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ που εκφόβιζαν με τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Η παρέμβαση αυτή εξελίχθηκε σε πρωτοφανή χειραγώγηση ψήφου, με επιχειρήματα περί κινδύνων έξωσης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τον κίνδυνο της ακυβερνησίας.

3. Η ΚΕ εκτιμά το κάθε φορά εκλογικό αποτέλεσμα, είτε είναι θετικό είτε αρνητικό, όπως αυτό της 17ης Ιούνη, παίρνοντας υπόψη τις αντικειμενικές συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών σε συσχέτιση με τη δράση και τους χειρισμούς του υποκειμενικού παράγοντα. Η συσχέτιση αντικειμενικών και υποκειμενικών παραγόντων είναι αναγκαία, γιατί μόνο έτσι μπορεί το Κόμμα μας να δει συγκεκριμένα τις υποκειμενικές αδυναμίες και τα λάθη του, ώστε να κατακτά την ικανότητα να προωθεί τη στρατηγική του σε οποιεσδήποτε συνθήκες, λιγότερο ή περισσότερο ευνοϊκές.

Το εύρος και η αντοχή της εκλογικής δύναμης του Κόμματος καθορίζεται από το επίπεδο της ταξικής πάλης και αποτελεί δείκτη της. Το επίπεδο της ταξικής πάλης προκύπτει από την αλληλεπίδραση της δράσης του υποκειμενικού παράγοντα με τους αντικειμενικούς, καθοριστικούς παράγοντες που είναι οι εξελίξεις στην καπιταλιστική οικονομία, στην ταξική διάρθρωση κ.ά.

Με βάση τα παραπάνω κριτήριο της αυτοκριτικής προσέγγισης της ΚΕ για τη δράση του Κόμματος γενικά, και στην εκλογική περίοδο, είναι:

Πρώτον, αν η δράση μας αξιοποίησε όλες τις δυνατότητες που έδωσαν οι αντικειμενικές συνθήκες τα προηγούμενα χρόνια για να οξυνθεί η ταξική πάλη, να διευρυνθεί ο περίγυρος του Κόμματος και να βαθύνει η συμφωνία του με τη στρατηγική του, η αποφασιστικότητά του να την υποστηρίξει σε όλες τις συνθήκες, και εκλογικά, χωρίς διακυμάνσεις.

Δεύτερον, αν κατά την εκλογική αναμέτρηση οι χειρισμοί και η δράση μας συμβάλλανε ώστε να ενισχύονται οι θετικές και να αποδυναμώνονται οι αρνητικές εκλογικές τάσεις που γενικά καθορίζονται από το επίπεδο της ταξικής πάλης.

Πιο συγκεκριμένα:

Η εκλογική αναμέτρηση ανέδειξε τις μακροχρόνιες αδυναμίες και καθυστερήσεις στη δουλειά μας για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας, την κομματική οικοδόμηση σε συνθήκες που υπάρχουν δυσκολίες στην οργάνωση των μαζών, ώστε να εξαντλούνται όλες οι δυνατότητες που απορρέουν από τις αντικειμενικές εξελίξεις. Αυτά τα καθήκοντα βεβαίως απαιτούν χρόνο, επίμονη προσπάθεια, σταθερό και επεξεργασμένο προσανατολισμό. Σε τελευταία ανάλυση η ΚΕ έχει την πρώτη ευθύνη, επίσης όλα τα καθοδηγητικά όργανα, η κάθε ΚΟΒ, πώς τελικά δρούμε στις μάζες με τις θέσεις μας, με μαχητικότητα και ικανότητα συσπείρωσης δυνάμεων που έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικό επίπεδο πείρας και θέλησης για δράση.

Η ΚΕ πρέπει να αποτιμήσει τη δουλειά της αναλυτικά και πιο συγκεκριμένα πώς δούλεψε από το 18ο Συνέδριο και μετά, με βάση τα παραπάνω καθήκοντα και να εντάξει τα συμπεράσματα στην ουσιαστική αυτοκριτική εξέταση της δουλειάς της ΚΕ ενόψει του 19ου Συνεδρίου.

Η ΚΕ δεν μπόρεσε, επίσης, με βάση το ύψος των αναγκών και των δικών της κατά καιρούς διαπιστώσεων, να προσανατολίσει πρακτικά όλο το Κόμμα να απευθύνεται κυρίως στις νεότερες ηλικίες με κοινωνικο-ταξικά βέβαια κριτήρια. Αυτές οι ηλικίες διαμορφώθηκαν σε συνθήκες παγκόσμιας ήττας του εργατικού κινήματος, βαθιάς κρίσης του κομμουνιστικού κινήματος, προσπάθειας να υποκατασταθεί το κομμουνιστικό κίνημα με ένα σοσιαλδημοκρατικό – οπορτουνιστικό αριστερό κίνημα που διεκδικεί συμμετοχή στην αστική διαχείριση. Δεν μπόρεσε να συντονίσει τη δουλειά όλου του Κόμματος με τη στήριξη και βοήθεια της ΚΝΕ, ιδιαίτερα σε χώρους της μάθησης στους οποίους η ιδεολογική επίθεση είναι επεξεργασμένη καλά και ασκεί σοβαρή επίδραση.

Αυτοί, επίσης, οι παράγοντες και άλλοι που θα αναδειχθούν και από τη συζήτηση, θα αποτελέσουν και την αποτίμηση της δουλειάς της ΚΕ στην προσυνεδριακή περίοδο.

Αποδείχθηκε ότι απαιτείται να οικοδομούνται πιο στενοί ιδεολογικοπολιτικοί δεσμοί με τους φίλους και οπαδούς, ως μόνιμο στοιχείο στη δουλειά μας και όχι μόνο σε περιόδους έξαρσης των αγώνων και των εξελίξεων. Δεν αρκεί η ιδεολογικοπολιτική συζήτηση σε θέματα της επικαιρότητας. Ενα σημαντικό μέρος των οπαδών δεν γνωρίζει τις θέσεις του Κόμματος – π.χ. για κυβερνήσεις στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, για εξελίξεις στην ΕΕ, για θέματα σχέσης οικονομίας και πολιτικής, το χαρακτήρα της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, για το περιεχόμενο της λαϊκής εξουσίας. Αυτό προϋποθέτει το κομματικό δυναμικό να βοηθιέται και να προσανατολίζεται στην ανάπτυξη μεγαλύτερης ικανότητας στην εκλαΐκευση των θέσεων του Κόμματος, της στρατηγικής του.

Η ΚΕ και ιδιαίτερα το ΠΓ, αδύνατα και πίσω από τις απαιτήσεις αντιμετώπισε τις ανάγκες της προπαγάνδας με συνεχείς επεξεργασίες ώστε η ταξική συνείδηση να μην εκτρέπεται σε ανώδυνους δρόμους, σε συνθήκες που οι μηχανισμοί χειραγώγησης και επηρεασμού είναι πολλοί, πολυπλόκαμοι. Η προπαγάνδα του Κόμματος δεν είναι ζωντανή και εμπλουτισμένη με παραδείγματα και στοιχεία που βγαίνουν μέσα από τις εξελίξεις στο κίνημα, αλλά και τον κάθε κλάδο, δεν έχει αποκτήσει η προπαγάνδα μας ζωντανό εκλαϊκευτικό χαρακτήρα. Το θέμα της προπαγάνδας δεν είναι ζήτημα γενικά «επικοινωνιακής πολιτικής» και μάλιστα με κριτήριο το πώς διεξάγεται ο τηλεοπτικός διάλογος. Η αυτοκριτική της ΚΕ στο επίπεδο της προπαγάνδας αναφέρεται στις μορφές ζωντανής προπαγάνδας, που διευκολύνει το διάλογο, τη συμμετοχή, και όχι την παθητική παρακολούθηση των λεγόμενων τηλεοπτικών εκπομπών που δεν μπορούν να δώσουν τον πλούτο των θέσεών μας, την τεκμηρίωση, τα κριτήρια. Υποτιμήθηκε επίσης ο ρόλος του Διαδικτύου στην πληροφόρηση της νεολαίας, αλλά και ως όργανο επίθεσης στο Κόμμα.

4. Η ΚΕ εκτιμά ότι η γενική πολιτική γραμμή που δόθηκε η εκλογική μάχη ανταποκρινόταν στο χαρακτήρα της κρίσης, της διεξόδου που είχε ανάγκη ο λαός, σε συνθήκες που προοιωνίζονταν νέα αντεργατικά αντιλαϊκά μέτρα, ανεξάρτητα των όποιων χειρισμών θα γίνονταν από τη νέα κυβέρνηση, η οποία θα πρόκυπτε. Το πρόβλημα είναι ότι η ΚΕ δεν εντόπισε έγκαιρα το βάθος της συνολικής μείωσης των δύο κομμάτων και ιδιαίτερα την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, καθώς και την ισχυροποίηση – στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, το σχέδιο επίθεσης στο Κόμμα. Αρχικά είχε εντοπισθεί η μείωση της επιρροής του ΠΑΣΟΚ υπέρ της ΔΗΜΑΡ, που όμως δεν ασκούσε επίδραση στο χώρο των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, πράγμα που επιβεβαιωνόταν από τις δημοσκοπήσεις. Δεκαπέντε μέρες πριν την εκλογική αναμέτρηση εντοπίστηκε η απότομη στροφή προς τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά και του Κόμματος. Παρά τις προσπάθειες που τότε έγιναν για να εντοπιστούν οι απώλειες, δεν επιβεβαιωνόταν η έκτασή τους από τις εκτιμήσεις τοπικά των Κομματικών Οργανώσεων.

Η ουσία είναι ότι η ΚΕ δεν συγκέντρωσε την προσοχή της στο γεγονός ότι για πρώτη φορά, σε σχέση με όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, μπροστά στο δοκιμαζόμενο λαό έμπαινε ζήτημα να επιλέξει ανάμεσα σε μια κυβέρνηση στη βάση της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ από τη μια, ή μια κυβέρνηση της λεγόμενης «αριστερής συνεργασίας» με ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ και μάλιστα με το ψεύτικο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ για το πλεονέκτημα των 50 εδρών. Η ΚΕ εντόπισε την ιδιαίτερη σκληρότητα και συνθετότητα της εκλογικής μάχης κυρίως μετά τις 6 του Μάη και όχι πριν, και γι’ αυτό διατύπωσε τη θέση ότι πρόκειται για τη δυσκολότερη αναμέτρηση των τελευταίων 40 χρόνων.

Το συμπέρασμα είναι ότι η ΚΕ έπρεπε να καθορίσει το πλαίσιο της πρώτης εκλογικής μάχης στο ίδιο πνεύμα που το επεξεργάσθηκε αμέσως μετά τις εκλογές της 6 Μάη. Δηλαδή να προτάξει το μέτωπο στην αυταπάτη της «αριστερής κυβέρνησης» με επεξεργασία και κωδικοποίηση κατάλληλων συνθημάτων. Δεν ανέδειξε έγκαιρα τον ΣΥΡΙΖΑ ως νέο πολιτικό φορέα της σοσιαλδημοκρατίας με συστηματική προσπάθεια διείσδυσης στον εκλογικό μας περίγυρο. Η ΚΕ δεν έδωσε έγκαιρα απάντηση πώς βλέπει το ΚΚΕ το ζήτημα της κυβέρνησης της λαϊκής εξουσίας, πώς θα φθάσει ο πολιτικός αγώνας σε μια τέτοια έκβαση και με ποιες προϋποθέσεις, ώστε να κατανοηθεί γιατί το ΚΚΕ δεν μετέχει σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης της κρίσης, σε κυβέρνηση που πολιτεύεται στα πλαίσια του συστήματος, στο έδαφος δηλαδή του καπιταλισμού. Η θέση του ΚΚΕ για κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας θα προπαγανδιζόταν έγκαιρα και ευρύτερα, θα αποκτούσε τη δέουσα επιθετικότητα, δεν θα άφηνε χωρίς απάντηση το παραπλανητικό και ύπουλο επιχείρημα που καλλιεργήθηκε συστηματικά, ότι το ΚΚΕ δεν θέλει να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Δεν σήμανε συναγερμό στην πρώτη προεκλογική περίοδο για τον κίνδυνο απωλειών του Κόμματος, τη συστηματική προσπάθεια να προωθηθεί σχεδιασμένα η αποδυνάμωση του Κόμματος από τις δυνάμεις του συστήματος. Δεν καλλιέργησε, στον απαιτούμενο βαθμό, πνεύμα επαγρύπνησης και ανησυχίας στα μέλη του Κόμματος, στον περίγυρό του. Δεν σημαίνει βεβαίως ότι αν στην πρώτη προεκλογική περίοδο είχε χαραχθεί εύστοχη εκλογική τακτική θα ήταν δυνατό να ανατραπεί το ρεφορμιστικό ρεύμα υπέρ κυβέρνησης διαχείρισης της κρίσης, η ανάπτυξη του οποίου έχει αντικειμενική βάση, πατά στις ανάγκες της αστικής εξουσίας. Ομως είναι πολύ πιθανό το Κόμμα να είχε λιγότερες απώλειες, κυρίως να αποτρεπόταν ένα πνεύμα απογοήτευσης ιδιαίτερα στο χώρο των οπαδών και φίλων του Κόμματος, που δικαίως προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα.

Ορισμένοι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, αλλά και ένα μικρό μέρος των κομματικών μελών, έκανε την παρατήρηση ότι το Κόμμα θα μπορούσε να θέσει κατά τη διερευνητική εντολή μια κυβερνητική πρόταση που βεβαίως θα απορριπτόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θα έθετε το ζήτημα της αποδέσμευσης, της μονομερούς διαγραφής του χρέους, της ρήξης με τις επιλογές της ΕΕ και των μονοπωλίων. Υποστηρίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνταν η πρωτοβουλία κινήσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΚΕ εκτιμά ότι σωστά δεν μπήκε το Κόμμα στη λογική συζήτησης με τον ΣΥΡΙΖΑ στη διερευνητική εντολή. Το Κόμμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάνει κινήσεις που επιτείνουν τη σύγχυση γύρω από το χαρακτήρα αυτού του φορέα, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τη γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις. Η εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει ότι το αστικό πολιτικό σύστημα έχει εναλλακτικά σχέδια διαχείρισης.

5. Η ΚΕ εκτιμά ότι η διπλή εκλογική αναμέτρηση, ανεξάρτητα από τις γενικότερες αδυναμίες που αναδείχθηκαν και τις απώλειες, αποτελεί παρακαταθήκη καθώς έγινε σημαντική δουλειά για την ανάδειξη των δύο δρόμων ανάπτυξης, το χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης, το ζήτημα της εργατικής λαϊκής εξουσίας, την ανάδειξη της θέσης του Κόμματος για τη συμμετοχή σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Το ΚΚΕ έδωσε μια μάχη κόντρα στο ρεύμα, σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες και περίπλοκες. Βρέθηκε αντιμέτωπο και με αδυναμίες, ελλείψεις και καθυστερήσεις, τις οποίες οφείλει να αντιμετωπίσει και μπορεί να αντιπαλέψει, καθώς οι απαιτήσεις του αγώνα θα αυξηθούν απότομα το επόμενο χρονικό διάστημα.

Η ΚΕ επεξεργάστηκε πρόγραμμα δράσης του Κόμματος για το επόμενο διάστημα, που θα εξειδικευθεί στις Κομματικές Οργανώσεις. Καλεί τα μέλη του Κόμματος και της ΚΝΕ να πρωτοστατήσουν μαζί με τους φίλους, οπαδούς, συναγωνιστές και συναγωνίστριες στη συσπείρωση και αντεπίθεση με επίκεντρο τον τόπο δουλειάς, τον κλάδο σε τοπικό, ομοσπονδιακό και πανελλαδικό επίπεδο, με βάση το βασικό καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος. Να ανεβάσουμε την ικανότητά μας να εξειδικεύουμε και να εκλαϊκεύουμε τη στρατηγική μας καθοδηγώντας τους αγώνες με βάση την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων γενικά και κατά πρόβλημα, με κύρια κατεύθυνση τις θέσεις κατά κλάδο, από τη σκοπιά μας, τα κοινωνικά προβλήματα, την ανεργία, τα ζητήματα της υγείας και των φαρμάκων, τη φοροληστεία των πενιχρών λαϊκών εισοδημάτων, των αποκρατικοποιήσεων, της Παιδείας και τα άλλα σοβαρά οξυμένα προβλήματα της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολουμένων, της φτωχής αγροτιάς, κατά κλάδο, περιοχή, στον τόπο δουλειάς. Θα πρωτοστατήσει σε ανάλογες παρεμβάσεις και έξω και μέσα στη Βουλή, με την αναβάθμιση της δράσης της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Να δουλέψουμε για την επιτυχία όλων των εκδηλώσεων του 38ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του ΟΔΗΓΗΤΗ με κεντρικό σύνθημα «Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται… Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία…!». Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα προσανατολιστούν καθοδηγητικά όλες οι ΚΟΒ και οι ΟΒ στην ενημέρωση – συζήτηση και διακίνηση του κουπονιού με πολιτικά κριτήρια, να κάνουν δουλειά συσπείρωσης δυνάμεων, να επικοινωνήσουν με νέες ηλικίες, νέους και νέες εργάτες και εργάτριες, ανέργους, μαθητές, μαθήτριες, σπουδαστές, φοιτητές, άλλους εργαζόμενους.

Τα συμπεράσματα της ΚΕ θα τεθούν για συζήτηση και έγκριση στις ΚΟΒ του Κόμματος και στις οργανώσεις της ΚΝΕ.

Μια σύντομη παρατήρηση:

Τα -σύντομα και πρώτα- συμπεράσματα του ΚΚΕ αν και περιέχουν στοιχεία αυτοκριτικής, εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται από τις προεκλογικές αδυναμίες που περιγράφονται (και αυτές που δεν αναφέρονται) του ΚΚΕ. Δεν έχουν σε καμία περίπτωση ζωντανό εκλαϊκευτικό χαρακτήρα και μοιάζουν να εστιάζουν περισσότερο σε επιμέρους ζητήματα και όχι στην ουσία.  

Η εκτίμηση ότι (ειδικά στις τελευταίες εκλογές), έγινε συστηματική και μελετημένη ιδεολογική – πολιτική επίθεση στο ΚΚΕ, περισσότερο από κάθε άλλη φορά δεν ισχύει ιδίως όσον αφορά το σκέλος της στάσης των κυρίαρχων αστικών ΜΜΕ απέναντι στο κόμμα του Περισσού.  Ακόμα και σε επίπεδο κομμάτων το ΚΚΕ αφιέρωσε δυσανάλογο μεγάλο μέρος της προεκλογικής του εκστρατείας στην αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που επέδρασε και αυτό αρνητικά.  Η ίδια η ηγεσία του ΚΚΕ έχει μεγάλες ευθύνες για την απομόνωση του από μια σημαντική μερίδα του κόσμου.  Τα τείχη που ύψωσε πιο «ψηλά» από κάθε άλλη φορά με το «εμείς δεν είμαστε αριστερά», την αποθέωση της λογικής του εμείς δεν συνδιαλεγόμαστε με τους οπορτουνιστές και οι χωριστές πορείες (από χωριστούς δρόμους) επέδρασαν καθοριστικά στην διαμόρφωση της λογικής «εμείς και αυτοί».

Το ΚΚΕ αντί να επιχειρήσει να διαμορφώσει και να ριζοσπαστικοποιήσει τις αντιφατικές λαϊκές εξάρσεις που σημειώθηκαν προτίμησε τη λογική της καταγγελίας απέναντι σε οτιδήποτε δεν ελέγχει με αποτέλεσμα να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους «αντιπάλους του».  Πιο χαρακτηριστική η αποχή του από τις πλατείες (με την εξαίρεση των πρώτων ημερών όπου μοιράστηκαν φυλλάδια για τις εκδηλώσεις της ΚΝΕ).  Δεν ήταν όλος αυτός ο κόσμος που κατέβηκε ούτε αναρχικοί, ούτε ΣΥΡΙΖΑ αλλά οπωσδήποτε το γεγονός ότι είδαν το ΚΚΕ να στέκεται εχθρικά απέναντι τους δεν βοήθησε.  

Δεδομένων των αναλογιών η απουσία των μελών του ΚΚΕ από τα social media και η δαιμονοποίηση τους στηρίζεται στην ίδια λογική.  Το ΚΚΕ ισχυρίζεται ότι απέχει -ενθαρρύνοντας τα μέλη και τους φίλους του να κάνουν το ίδιο- για να προστατεύσει τα μέλη του από το ηλεκτρονικό φακέλωμα αλλά από την άλλη η εντύπωση που δίνεται είναι ότι το ΚΚΕ όπως αποφεύγει  να συναντηθούν οι πορείες του ΠΑΜΕ με τις υπόλοιπες για να μην «μολυνθούν» και «μαγαριστούν»  οι κομμουνιστές, το ίδιο κάνει και στον κυβερνοχώρο.  Και αυτό δεν είναι δύναμη αλλά αδυναμία.  Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα δεν έχει δημιουργήσει ούτε καν ένα ενημερωτικό πόρταλ (που είναι απείρως πιο φτηνό από τον 902) είναι χαρακτηριστικό δείγμα  της υποτίμησης του ρόλου (όπως αναφέρεται από το ΚΚΕ) του διαδικτύου στην πληροφόρηση της νεολαίας (και όχι μόνο).  

Από την άλλη δεν ήταν ο απομονωτισμός του ΚΚΕ η κύρια αιτία της εκλογικής του μείωσης αλλά η αδυναμία του (όπως και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς) να δώσει μια πειστική άμεση απάντηση και διέξοδο στους εργαζόμενους.