Μακελειό στην πρεμιέρα του νέου Μπάτμαν

 Νέα σφαγή στο Κολοράντο

 

Η πραγματικότητα ξεπερνάει και την πιο σκοτεινή φαντασία. Ένας μασκοφόρος σκότωσε τουλάχιστον 12 άτομα και τραυμάτισε περισσότερα από 50 στη μεταμεσονύκτια πρεμιέρα της νέας ταινίας του Μπάτμαν στο Ντένβερ του Κολοράντο των ΗΠΑ.

Κανένας «σκοτεινός ιππότης» ή σουπερ-ήρωας δεν ήταν εκεί για να σταματήσει τον μακελάρη.

Ο μανιακός δολοφόνος φορώντας πλήρη σωματική θωράκιση και ασφυξιογόνα μάσκα, εισήλθε στην αίθουσα από την πόρτα εξόδου, έριξε δακρυγόνα μέσα στην κλειστή αίθουσα και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως το τρομοκρατημένο κοινό.  Οι σφαίρες ήταν τόσο μεγάλου διαμετρήματος ώστε ορισμένες διαπέρασαν τους τοίχους και καρφώθηκαν στην διπλανή αίθουσα.  Ανάμεσα στα θύματα και ένα κοριτσάκι μόλις εννιά χρονών ενώ αυτόπτες μάρτυρες κάνουν λόγο και για ένα μωρό τριών μηνών που τραυματίστηκε από θραύσματα σφαίρας.

Δράστης της επίθεσης φέρεται να είναι ο Τζέιμς Χολμς, 24 ετών,  οποίος συνελήφθη στο πάρκινγκ του σινεμά.  Στο σπίτι του βρέθηκαν ποσότητες εκρηκτικών.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιος όπλισε το χέρι του 24χρονου; Η ψυχική ασθένεια,  η κουλτούρα της οπλοκατοχής, της βίας, η αποξένωση,  τα βιντεοπαιχνίδια, τα κόμιξ, οι κινηματογραφικές ταινίες,   το φυλετικό, κοινωνικό μίσος;

Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα. Στη σκιά της μεγάλης σφαγής  η μεταμεσονύκτια πρεμιέρα της επιστροφής του Σκοτεινού Ιππότη έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ εισπράξεων, αποφέροντας 27 εκατομμύρια δολάρια σε λίγες ώρες.

Advertisements

Το νέο Ρόμποκοπ και το ξαναγράψιμο της κινηματογραφικής ιστορίας

Verhoeven reloaded and castrated

Ετοιμάζονται -light- remake των επιτυχιών του Βερχόβεν όπως το Robocop, της Ολικής Επαναφοράς (Total Recall)  και των Στρατιωτών του Σύμπαντος (Starship Troopers) με λιγότερη βία και χωρίς τις πολιτικές αναφορές των αρχικών ταινιών.  O Αρονόφσκι (σκηνοθέτης του Ρέκβιεμ για ένα Ονειρο και του Μαύρου Κύκνου)  είχε δεχτεί να σκηνοθετήσει το ριμέικ του Ρόμποκοπ αλλά προς τιμήν του αποσύρθηκε από το πρότζεκτ λόγω καλλιτεχνικών διαφορών.  O (Dr. House) Hugh Laurie έχει υπογράψει για το ρόλο του κακού. 

Πόσα χρόνια μετά μια κινηματογραφική ταινία θεωρείται ξεπερασμένη από τεχνικής άποψης και χρειάζεται να ξαναγυριστεί;  Απάντηση ακόμα δεν έχει δοθεί και τα συνεχή remake διχάζουν το κοινό αλλά η εμπορική τους επιτυχία δικαιώνει τους παραγωγούς.

Οι ταινίες δράσης με ειδικές εφέ είναι αυτές που υποκύπτουν πρώτες στη φθορά του χρόνου (χαρακτηριστική περίπτωση τα πρώτα Star Wars παρά τα συνεχή ψηφιακά λίφτινγκ) αλλά στην περίπτωση του Paul Verhoeven δεν είναι ζήτημα τεχνικής και ειδικών εφέ όσο οπτικής και αισθητικής

Ο αιρετικός Ολλανδός σκηνοθέτης Πολ Βερχόβεν, αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση από μόνος του.  Από τις πρώτες του μέρες στο Χόλιγουντ στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με το «Σάρκα και αίμα» ήρθε από την πρώτη στιγμή σε σύγκρουση με τους παραγωγούς.  Η υπερβολικά βίαιη, γεμάτη με θρησκευτικούς και πολιτικούς συμβολισμούς και σεξουαλικά διεστραμμένη -για τα χολιγουντιανά δεδομένα- οπτική του δίχασε κοινό και κριτικούς.   Η παραγωγή του Robocop ήταν μια μικρή Οδύσσεια από μόνη της. Οι 11 πρώτες βερσιόν της ταινίες που παρουσιάστηκαν στην «επιτροπή λογοκρισίας» απέσπασαν τον χαρακτηρισμό «αυστηρά ακατάλληλη» πράγμα απαγορευτικό για μια ταινία τόσο μεγάλου προϋπολογισμού.  Τελικά μετά το απαραίτητο «ψαλίδι» η ταινία κατάφερε να πάρει έναν πιο ήπιο χαρακτηρισμό.  Ο Βερχόβεν αρχικά απέρριψε το σενάριο με τον μπάτσο-ρομπότ  ως «ακροδεξιά προπαγάνδα» αλλά η γυναίκα του τον έπεισε ότι το σενάριο επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών. Ο παραγωγός της ταινίας χαρακτήρισε το μήνυμα της εξαιρετικά βίαιης για την εποχή της ταινίας ως «φασισμός για φιλελεύθερα μυαλά» ενώ ο αριστερών καταβολών Βερχόβεν παραδέχτηκε ότι οι περισσότεροι φίλοι του ακόμα και σήμερα θεωρούν την ταινία φασιστική.  Ο Βερχόβεν πάντως έκανε ότι μπορούσε για να «σπάσει» τον ολοκληρωτισμό της ταινίας ενισχύοντας τα σημεία κριτικής στον τρόπο λειτουργίας της αστυνομίας και απονομής δικαιοσύνης, στη διαφθορά, τις μεγάλες πολυεθνικές και στις ιδιωτικοποιήσεις. Η ταινία πάντως εμπορικά τουλάχιστον πέτυχε το σκοπό της και η τεράστια επιτυχία έδωσε στον Βερχόβεν τη δυνατότητα να έχει περισσότερη ελευθερία στα επόμενα σχέδια του.  Η «Ολική Επαναφορά» και το «Βασικό Ένστικτο» μετέτρεψαν τον Βερχόβεν σε έναν από τους πιο ισχυρούς παίχτες στη βιομηχανία του θεάματος δίνοντας του (σχεδόν) πλήρη ελευθερία κινήσεων.  Όλα οδήγησαν στο φιάσκο (θρίαμβο για κάποιους) του Starship Troopers (1997) «Στρατιώτες του Σύμπαντος» μια από τις πιο ακριβές παραγωγές όλων των εποχών (μέχρι τότε) με προϋπολογισμό 110 εκατομμύρια δολάρια. Ο Βερχόβεν κράτησε μόνο το μοτίβο από το βραβευμένο αλληγορικό μυθιστόρημα  του Robert Heinlein και άλλαξε τα φώτα στο σενάριο. Ενώ το βιβλίο (του 1959) ήταν γραμμένο στην εποχή του ψυχρού πολέμου από την οπτική κάποιου που πολέμησε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο  ο Βερχόβεν πήρε την ευκαιρία να αντιστρέψει τους ρόλους του πολέμου των ανθρώπων με «εχθρικά εξωγήινα έντομα» κάνοντας κριτική στο φασισμό και παρομοιάζοντας –με υπερβολικές δόσεις μαύρου χιούμορ- τους γήινους με τη ναζιστική Γερμανία.  Η ταινία χαρακτηρίστηκε άνιση και σίγουρα είχε αδυναμίες, ωστόσο δεν είναι λίγοι που τη θεωρούν παρεξηγημένο αριστούργημα.

Ο Tony Jaffe υπεύθυνος για τα reboots ή remake των ταινιών του Βερχόβεν εξηγεί ότι οι νεές ταινίες θα έχουν «λιγότερη βία, θα είναι πιο εύκολα προσβάσιμες στο πλατύ κοινό».  Κατηγόρησε τον Βερχόβεν ότι με τα σατιρικά στοιχεία που έβαλε στο Starship Troopers αλλοίωσε εντελώς το αρχικό… πατριωτικό μήνυμα.  Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο παραγωγός «ο φασισμός για κάποιον άνθρωπο… είναι πατριωτισμός για κάποιον άλλο»!!  Μπορεί πραγματικά μια πολεμική ταινία με «διαστημικά μαμούνια» να είναι «πατριωτική προπαγάνδα» και να μη θυμίζει τις προπαγανδιστικές αντισημιτικές ταινίες του Γκαίμπελς; Σε λίγο καιρό θα ξέρουμε. Η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Η κινηματογραφική ιστορία γράφεται και ξαναγράφεται από τα μεγάλα στούντιο.

Οι «‘Αθικτοι» που κατάπιαν τον Artist

Μια γαλλική κωμωδία, οι «Άθικτοι», έρχεται δεύτερη στο ελληνικό box office μετά την «Οργή των Τιτάνων» -κι αυτό, στην εποχή της βαθιάς κρίσης και των multiplex, είναι είδηση, έστω και ελάσσονα 

Η ταινία περιγράφει μια σχέση φιλίας που χτίζεται βαθμιαία ανάμεσα σε ένα τετραπληγικό εκατομμυριούχο, που ζει σε ένα μέγαρο στο κέντρο του Παρισιού, κι έναν μαύρο νέο με ποινικό μητρώο από τα banlieux, τα υποβαθμισμένα προάστια που είχαν εξεγερθεί το 2007. Ο πρώτος, ο Φιλίπ, είναι καλλιεργημένος, εκλεπτυσμένος, κομψότατος ακόμα και στο αναπηρικό αμαξίδιο, αφού έχει πολλούς ανθρώπους να τον υπηρετούν. Ο δεύτερος, ο Ντρις, είναι ψηλός, ρωμαλέος, χωρίς μόρφωση, αλλά και ευφυής, αυθόρμητος και με χιούμορ, «μάγκας με φλέβα αριστοκράτη», όπως θα έλεγε ο Βαμβακάρης.

Η πρώτη ύλη είναι αβανταδόρικη, ενώ η συνταγή είναι αθάνατη: δύο διαφορετικοί χαρακτήρες με διαφορετική κοινωνική προέλευση και ταξική θέση. Το μυστικό της επιτυχίας της ταινίας είναι ότι μια τραγική κατάσταση, η αναπηρία, έγινε κωμωδία. Από τη μια η «σοφία του δρόμου», από την άλλη η αστική φινέτσα αλλά και η πλήξη. (Πλήττουν οι αστοί; Oι προλετάριοι να δεις!)

Το περίεργο είναι ότι η συνταγή πιάνει. Ο Ντρις θυμίζει τον «ευγενή άγριο» του Ρουσό, χωρίς όμως να γίνεται καρικατούρα. Ο μάγκας δεν γοητεύει «όλα» τα παρισινά σαλόνια, αλλά γίνεται αποδεκτός από το στενό περιβάλλον του Φιλίπ του οποίου κερδίζει τον σεβασμό και την εκτίμηση.

Δυό κόσμοι χωριστά. Τους ενώνει όμως, έστω προσωρινά, το αμοιβαίο συμφέρον. Υλικό στην περίπτωση του Ντρις. Ο Φιλίπ αντλεί από τον Ντρις ό,τι η αναπηρία τού έχει στερήσει, τη χαρά της ζωής, τον ενθουσιασμό. Γιατί ο Ντρις έχει γράψει στα παπούτσια του την «πολιτική ορθότητα», είναι άμεσος, ωμός αλλά διαθέτει κάτι σπάνιο: βλέπει τον Φιλίπ χωρίς οίκτο, του φέρεται σαν ίσος προς ίσο. Από μια άποψη, είναι σαν μια «Αμελί» με 47 νούμερο αθλητικό παπούτσι.

Στη ζωή δεν συμβαίνουν αυτά, το ξέρουμε, παρόλο που η ταινία βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία. Όμως η ταινία σε πείθει, πολύ συχνά σε κάνει να γελάς, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας. Εννοείται ότι οι ηθοποιοί είναι έξοχοι, οι διάλογοι έξυπνοι, το στόρι καθηλωτικό, με την έννοια ότι ο θεατής έχει διαρκώς αγωνία για το τι θα γίνει μετά, ποια θα είναι η εξέλιξη της ιστορίας.

 

Η ταινία δεν είναι πολιτική με τη στενή έννοια, όμως δεν αγνοεί το κοινωνικό, το πολιτικό υπόβαθρο. Δεν είναι ρεαλιστική και σκληρή όπως το εξαιρετικό «Μίσος» του Κασοβίτς, όμως δεν εξωραΐζει τη ζωή στα banlieux. Αντίθετα, δείχνει το αδιέξοδο, το γκρίζο, αλλά χωρίς γραφικότητες. H φλόγα της εξέγερσης έχει σβήσει, το τσιμέντο, η ανεργία, η φτώχεια σε πλακώνουν και οι συμμορίες είναι πανταχού παρούσες.

Με λίγα λόγια, μια ταινία που επιβεβαιώνει τη δύναμη του σινεμά ή μάλλον του κινηματογραφικού παραμυθιού.

«Ένα γέλιο θα σας θάψει»; Xλωμό το βλέπουμε. Όμως ένα γέλιο μπορεί, έστω προσωρινά, να θάψει τη μαυρίλα της κρίσης. Αν τη δείτε, δεν θα το μετανιώσετε και μην ξεχνάτε ότι την Πέμπτη, σε πολλούς κινηματογράφους, τα δύο εισιτήρια στοιχίζουν όσο το ένα, δηλ. 8,5 ευρώ.

Ομάδα Δράσης 21: Η επιστροφή

Η αλλιώς «Μπάτσοι στα σχολεία: Η ταινία»

‘Ενας από τους λόγους που ήταν τόσο δύσκολο να χωνέψω τον Τζόνι Ντεπ στην αρχή της καριέρας του ήταν η συμμετοχή του στο κατάπτυστο σίριαλ «Ομάδα Δράσης 21»: 21 Jump Street, που πρόβαλε ο ιδιωτικός σταθμός Mega τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του με τεράστια επιτυχία.  Για την εποχή της η σειρά είχε συμπαθητική σκηνοθεσία και χιούμορ αλλά ακόμα και τότε κάποια πράγματα σου κάθονταν στο στομάχι. Ανεπίσημος τίτλος μεταξύ των μαθητών που το παρακολουθούσε ήταν «μπάτσοι στα σχολεία» καθώς θέμα της σειράς ήταν μια ομάδα νεαρών αστυνομικών που χάρη στο νεανικό τους «λουκ» υποδύονταν τους μαθητές,  προσέγγιζαν τους νεαρούς με παραβατική συμπεριφορά και έκαναν ότι είναι φίλοι τους με μόνο κίνητρο να τους καρφώσουν και να τους πιάσουν στα πράσα την κατάλληλη στιγμή.  Φυσικά οι μπάτσοι στα σχολεία δεν απεικονίζονταν ως «κτήνη», έδειχναν να νοιάζονται για τα παιδιά που στέλνουν πίσω από τα κάγκελα σε ένα βαθμό αλλά δουλειά του καταδότη πάνω από όλα.  Ήταν η εποχή λίγο μετά το πρώτο μεγαλειώδες κύμα μαθητικών καταλήψεων το 1991.

Ακόμα ο βιετναμέζος της ταινίας μισούσε τους κομμουνιστές για όσα έκαναν στη χώρα του στον πόλεμο και απεναντίας λάτρευε τις ΗΠΑ για την αποτυχημένη πολεμική εισβολή. Μετά κατάλαβα ότι η σειρά είχε γυριστεί τα τελευταία χρόνια του ψυχρού πολέμου απλά προβλήθηκε στη χώρα μας με κάποια καθυστέρηση καθώς τότε δεν υπήρχαν torrents ή rapidshare.

Πολλά-πολλά χρόνια πέρασαν από τότε. Ο Τζόνι Ντεπ εξελίχθηκε στον κορυφαίο ηθοποιό της γενιάς του, οι υπόλοιποι χάθηκαν στα αζήτητα αλλά ο τίτλος «21 Jump Street» δεν είχε ακόμα πεί την τελευταία του λέξη. Αντί για νέα σειρά οι παραγωγοί έκαναν μια ταινία με νεανικό καστ και πιο έντονα κωμικά στοιχεία. Αποτέλεσμα: Εμπορικός θρίαμβος.  Οι μπάτσοι στα σχολεία επέστρεψαν και βρέθηκαν στην κορυφή του box office.   Αν  τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια του Μνημονίου πάρουν χαμπάρι το στόρι ίσως προτείνουν να στείλουμε «μυστικούς μπάτσους που θα κάνουν τους μαθητές» και στα ελληνικά σχολεία για να αποτρέψουν τους βανδαλισμούς.  Το σύνθημα μπάτσοι και όχι βιβλία ταιριάζει στην φιλοσοφία τους.

Προμηθέας δεσμώτης στο διάστημα

 

 

Πιο «πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς» έχει ήδη ανακηρυχθεί από τα κινηματογραφικα περιοδικά ο «Προμηθέας» (Prometheus) του Ρίντλει Σκοτ που σηματοδοτεί την επιστροφή στην επιστημονική φαντασία του σκηνοθέτη που μας έδωσε το «Alien» και το «Blade Runner». Η ταινία μέχρι χθες περιβαλλόταν από ένα πέπλο μυστηρίου. Θα είναι το νέο «2012, Οδύσσεια του διαστήματος», η συνέχεια του «Alien» ή κάτι εντελώς διαφορετικό; Το πρώτο επίσημο τρέιλερ της ταινίας ρίχνει αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά και η ταινία θυμίζει λίγο τη φιλοσοφική σκέψη του Άρθουρ Κλαρκ κλείνοντας ωστόσο το μάτι και σε πολύ στενές –και βίαιες- επαφές τρίτου τύπου με τους επισκέπτες από το διάστημα.

 

 

 

Τα Όσκαρ του θατσερισμού

Στη σκιά των αποκαλύψεων για την ταξική και ρατσιστική σύνθεση των ανθρώπων που δίνουν τα βραβεία, πραγματοποιήθηκε η φετινή απονομή των βραβείων Όσκαρ την περασμένη Κυριακή στο Λος Άντζελες. Τα Όσκαρ επιχείρησαν να «επιστρέψουν στις ρίζες τους» και στα λεγόμενα χρόνια της αθωωότητας τουλάχιστον θεματικά. Οι δύο ταινίες που μοιράστηκαν τα βραβεία ήταν το τεχνικά άρτιο αλλά για πολλούς ψυχρό ψηφιακό τρισδιάστατο έπος του Μάρτιν Σκορσέζε Χιούγκο και η ταινία φόρος τιμής στην εποχή του βουβού κινηματογράφου Ο καλλιτέχνης. Η παιδική ταινία του Σκορσέζε έχει σαφείς αναφορές στα έργα του Βίκτορ Ουγκό και του Ιούλιου Βερν, ενώ κινηματογραφικά θύμιζε κάτι ανάμεσα στην Αμελί, την Τεχνητή Νοημοσύνη και το Σινεμά ο Παράδεισος, χωρίς ωστόσο την αυθεντικοτητα ή τη σπιρτάδα των τριών προαναφερθέντων τίτλων. Η ταινία χρησιμοποιεί σαν μοτίβο ένα ορφανό αγόρι που ψάχνει για ένα μήνυμα από το νεκρό πατέρα του και συναντά στο πρόσωπο ενός ηλικιωμένου τον θρυλικό Γάλλο κινηματογραφιστή Ζορζ Μελιέ.
Κατά τα άλλα, η Μέριλ Στριπ απέσπασε ακόμη ένα βραβείο για την ερμηνεία της στο δράμα για τη ζωή της Μάργκαρετ Θάτσερ, Η σιδηρά κυρία, το οποίο παρουσιάζει την «ανθρώπινη πλευρά» της πολεμοχαρούς ιέρειας του άκρατου νεοφιλελευθερισμού. «Μαμά, σ’αγαπώ πολύ» αναφώνησε στα Eλληνικά ο Αλεξάντερ Πέιν (Αλέξανδρος Παπαδόπουλος) που πήρε το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία Aπόγονοι με τον Τζορτ Κλούνεϊ. Ο Γούντι Άλεν κέρδισε για ακόμα μια φορά με την αξία του το ΄Oσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, για το πολύ καλο Μεσάνυχτα στο Παρίσι αλλά όπως συνηθίζει, δεν καταδέχτηκε να «νομιμοποιήσει» την τελετή με την παρουσία του.
Αρνητική εντύπωση προκάλεσε η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς για το θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ακόμα και στο ειδικό φιλμάκι που προβλήθηκε για τις απώλειες τη χρονιάς, η οποία παράλειψη αποδόθηκε από τους διοργανωτές σε τεχνικούς λόγους (ο Αγγελόπουλος πέθανε το 2012 και το φιλμάκι περιελάμβανε τις απώλειες του 2011).
Κατά τα άλλα, μόνο το γεγονός ότι τα Όσκαρ αδυνατούν να βρουν ένα νέο παρουσιαστή ικανό να κρατήσει το κοινό (και επιλέχτηκε για 9η φορά η δοκιμασμένη λύση του Μπίλι Κρίσταλ), δείχνει σημάδια γήρανσης και κόπωσης. Η βιομηχανία του κινηματογράφου συνολικά βρίσκεται σε βαθιά κρίση η οποία δεν καλύπτεται από τη διαρκή αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, ούτε με φτηνιάρικα ψευδοτρισδιάστατα τρικ.

 

Όταν η google τιμά τον Αγγελόπουλο

 Η αναγνώριση έρχεται από κει που δεν το περιμένεις 

Την 77η επέτειο της γέννησης του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου τιμά σήμερα η google αφιερώνοντας του το σήμα στην κεντρική σελίδα αναζήτησης .    Οι ταινίες του Αγγελόπουλου έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχουν κερδίσει πολλά βραβεία με αποκορύφωμα το βραβείο Χρυσού Φοίνικα για την ταινία «Μια αιωνιότητα και μια ημέρα» το 1998.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε από την ζωή ξαφνικά τη νύχτα της 24ης Ιανουαρίου, σε τροχαίο δυστύχημα, την ώρα των γυρισμάτων της τελευταίας του ταινίας «Η άλλη θάλασσα».

Με αφορμή την επέτειο γεννήσεώς του, έχει προγραμματιστεί εκδήλωση στη μνήμη του στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138).

Σήμερα, στις 7.30 μ.μ., η οικογένειά του, οι συνεργάτες, οι γνωστοί και άγνωστοι φίλοι του δίνουν ραντεβού στο αμφιθέατρο του μουσείου για «ένα ταξίδι προς τα πίσω». Ξεκινώντας από την «Αλλη θάλασσα» και φτάνοντας στους «Forminx» -την πρώτη του ανολοκλήρωτη ταινία μικρού μήκους, το φιλμ της οποίας έχει χαθεί- ένας συνεργάτης από κάθε ταινία του θα θυμίσει το κλίμα, το περιβάλλον, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε καρέ καρέ το έργο του σημαντικού Ελληνα σκηνοθέτη.