Κοινή δήλωση και δράση από ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Μέτωπο Α-Α

Σε κοινές διαπιστώσεις και άμεσες πρωτοβουλίες ανάπτυξης της λαϊκής πάλης ενάντια στη μνημονιακή πολιτική, συμφώνησαν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής.    Σε συνάντηση των αντιπροσωπειών των δύο πλευρών που έγινε την Τετάρτη 18 Ιουλίου προέκυψαν οι παρακάτω  διαπιστώσεις και πρωτοβουλίες. (υπογραμμίσεις δικές μας)

1.Η νέα τρικομματική κυβέρνηση συνεχίζει και κλιμακώνει τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική. Η ανεργία και η φτώχεια απλώνονται όλο και περισσότερο στην Ελληνική κοινωνία. Η κρισιμότητα της κοινωνικής κατάστασης  απαιτεί  άμεσες πρωτοβουλίες ανάπτυξης της λαϊκής πάλης:

•    Για να προστατευθούν τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα των εργαζομένων.

•    Για να  αποτραπεί η διάλυση των εργασιακών σχέσεων.

•    Για να  ακυρωθούν η άγρια αντιλαϊκή φορολογία και τα χαράτσια, που έχουν εξαντλήσει το λαό.

•    Για να αποτραπούν οι ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων αγαθών και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.

•    Για να  προστατευθούν οι θέσεις εργασίας.

•    Για να αντιμετωπισθεί η φασιστική απειλή και η ρατσιστική βία.

•    Για να   προστατευθεί το περιβάλλον από την ασυδοσία των  «επενδυτών», που προβλέπουν οι μνημονιακοί  νόμοι.

•    Για να  προστατευθούν οι λαϊκές ελευθερίες που απειλούνται και περιορίζονται, για να επιβληθεί η άγρια αντιλαϊκή πολιτική.

•    Για να οργανωθεί ο αγώνας για την πλήρη κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, τη διαγραφή του χρέους και την εκδίωξη της τρόικας.

2.     Κεντρικό ζήτημα στη διαπάλη που αναδείχθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα στην ελληνική κοινωνία είναι το ζήτημα του ευρώ και της ΕΕ. Οι δύο δυνάμεις συμφώνησαν ότι, για να αντιμετωπιστούν   τα προβλήματα των εργαζόμενων και της χώρας, απαιτείται ρήξη με την Ευρωζώνη και την ΕΕ, με τις συνθήκες τους -που είναι και θα γίνονται όλο και πιο αντιδραστικές –  με το πολιτικό θεσμικό τους οικοδόμημα που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των πολυεθνικών ενάντια στους λαούς. Ότι αποτελεί κριτήριο για οποιαδήποτε πολιτική δύναμη της αριστεράς η στάση της απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα.

3.  Συμφώνησαν να συμβάλουν από κοινού στην αποκάλυψη του αντιδημοκρατικού και εκμεταλλευτικού για τους ευρωπαϊκούς λαούς  χαρακτήρα  της νομισματικής ένωσης  και της ΕΕ . Να στηρίξουν τη δράση της υπάρχουσας «Πρωτοβουλίας κατά του ευρώ και της ΕΕ», αξιοποιώντας την αρχική συσπείρωση δυνάμεων που έχει πετύχει, σαν συμβολή  στην ανάπτυξη ενός πολιτικού κινήματος και  ενός  αγωνιστικού μετώπου για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων σε σύγκρουση με την ευρωζώνη και την ΕΕ, την πολιτική του κεφαλαίου, τα μνημόνια και το χρέος. Σε αυτήν την κατεύθυνση θα αναληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες από τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Θεωρούν σημαντικό και αναγκαίο επίσης, στο φόντο της κλιμακούμενης κρίσης της Ευρωζώνης,  να εξετάσουν τη διαμόρφωση υπέρ των εργαζομένων ενός πολιτικού σχεδίου για την αντιμετώπιση αιφνίδιων εξελίξεων.  Eνός  σχεδίου που θα στηρίζεται στο οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

4.  Οι δύο δυνάμεις θα συνεχίσουν το διάλογο για τα θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν την  αριστερά σήμερα. Η ανάδειξη ενός άλλου δρόμου για την Ελληνική κοινωνία, πέρα από τα μνημόνια και την ΕΕ, τον καπιταλισμό και την κρίση του, αποτελεί προϋπόθεση, για να αποκτήσουν δυναμική και προοπτική οι αγώνες,  για να δυναμώσει η ελπίδα ότι μπορούν τα πράγματα να πάνε αλλιώς.

Πάτο πιάνει η δημοτικότητα της συγκυβέρνησης!

 

Κομμένα τα χαμόγελα για την κυβερνώσα τρόικα εσωτερικού

Αν πιστέψουμε τα καθεστωτικά ΜΜΕ, η Ελλάδα σήμερα έχει την καλύτερη κυβέρνηση όλων των εποχών. Ωστόσο, πριν καλά-καλά περάσουν 40 μέρες από τις εκλογές της 17 ης Ιουνίου, μια δημοσκόπηση της VPRC για την εφημερίδα “Ελλάδα Αύριο” δείχνει ότι η δημοτικότητα της κυβέρνησης έχει ήδη πιάσει πάτο, αφού την εμπιστεύεται μόλις το 16,5% των ερωτηθέντων.

Μόλις το 23% πιστεύει ότι η κυβέρνηση είναι συνεπής ως προς τις προεκλογικές της εξαγγελίες ενώ το 61% πιστεύει ακριβώς το αντίθετο.

Η συντριπτική πλειοψηφία (81%) πιστεύει ότι σύντομα θα έρθουν και νέα μέτρα (περικοπές μισθών και συντάξεων) και το 77% δηλώνει δυσαρεστημένο από την κυβερνητική πολιτική, ενώ το 42% δεν αποκλείει το ενδεχόμενο αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Πρώτο κόμμα έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, με ποσοστό λίγο πιο κάτω από το 30% και με μικρή διαφορά από τη ΝΔ. Από τους πολιτικούς αρχηγούς πρώτος σε δημοφιλία εμφανίζεται ο Φώτης Κουβέλης (52%) και δεύτερος ο Αντ. Σαμαράς με 42%. Ο Ευ. Βενιζέλος καταποντίζεται, με περισσότερες αρνητικές γνώμες (62%) από ό,τι θετικές.

Όλοι κατανοούμε ότι η σημασία των δημοσκοπήσεων είναι σχετική, όμως η συγκεκριμένη δημοσκόπηση έχει ενδιαφέρον γιατί έγινε σε μια φαινομενικά “νεκρή” περίοδο, όταν στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα δεν κουνιέται φύλλο (εξαίρεση οι ηρωικοί τελευταίοι σπασμοί των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία και οι κινητοποιήσεις συμπαράστασης) και, κυρίως, όταν δεν έχουν αρχίσει ακόμα να φτάνουν οι “λυπητερές” του φθινοπώρου (πετρέλαιο θέρμανσης που η τιμή του εξισώνεται με εκείνη του πετρελαίου κίνησης, χαράτσια, φόρος εισοδήματος, εγγραφή παιδιών σε φροντιστήρια κ.λπ.)

Συγκεκριμένα τα ποσοστά που λαμβάνουν τα κόμματα στην πρόθεση ψήφου είναι:

ΣΥΡΙΖΑ – 16,5%

Ν.Δ. – 16,0%

ΠΑΣΟΚ – 5,5%

ΑΝΕΞ.ΕΛΛΗΝΕΣ – 5,0%

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ – 4,5%

ΔΗ.ΜΑΡ.  – 4,0%

ΚΚΕ – 3,5%

ΔΗΜ.ΞΑΝΑ – 1,0%

ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ  – 1,5%

ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ  – 21,4%

ΛΕΥΚΑ-ΑΚΥΡΑ-ΑΠΟΧΗ  – 15,1%

ΔΕΝ ΞΕΡΩ/ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ –  6,0%

Ολυμπιακή υποκρισία στο τετράγωνο

  Διαλέξτε το σύνθημα του Μάη του ’68 που σας ταιριάζει: Καμία ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας ή απαγορεύεται το απαγορεύεται; 

Το γύρο της Ελλάδας έχει κάνει και έντονη αντιπαράθεση έχει προκαλέσει η είδηση ότι εκτός της ελληνικής αποστολής των Ολυμπιακών Αγώνων τέθηκε η πρωταθλήτρια του τριπλούν Βούλα Παπαχρήστου μετά από ένα ρατσιστικό αστείο στο twitter. Νωρίτερα  η 23χρονη  Βούλα Παπαχρήστου με δηλώσεις της στα social media ζήτησε «συγγνώμη» και έκανε λόγο για παρεξήγηση και ότι και καλά είναι μόνο αθλήτρια και δεν έχει σχέση με την πολιτική. Αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια καθώς η αθλήτρια μέσω των tweets της δεν κρύβει το θαυμασμό και τη στήριξη της στη ναζιστική Χρυσή Αυγή και τον Ηλία Κασιδιάρη συγκεκριμένα.  Το συγκεκριμένο κακόγουστο tweet από μόνο του είναι μεν απαράδεκτο:

«Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!!».

αλλά από επίσημα κυβερνητικά χείλη και πολιτικούς έχουμε ακούσει πολύ χειρότερα.

Σε ανακοίνωσή της, η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή αναφέρει:

«Με απόφαση του αρχηγείου της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, τίθεται εκτός Ολυμπιακής Ομάδος η αθλήτρια στίβου του άλματος τριπλούν Παρασκευή Παπαχρήστου για δηλώσεις της που αντίκεινται στις αξίες και τα ιδεώδη του Ολυμπισμού. Η αθλήτρια δεν βρίσκεται στο Λονδίνο καθώς αναμενόταν λίγο πριν την έναρξη των αγωνισμάτων στίβου».

Το σχόλιο της αθλήτριας σύμφωνα με το ΣΕΓΑΣ αντίκειται στις αξίες και τις αρχές του αθλητισμού αλλά και στο πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων που προάγει την αρμονική συνύπαρξη και συναδέλφωση όλων των λαών και φυλών του Κόσμου.

Το θέμα σήκωσε η ΔΗΜΑΡ η οποία βρήκε την ευκαιρία να κάνει επίδειξη ανέξοδου αντιρατσισμού:

 «Ρατσιστικό χιούμορ και «αστειάκια» που αφορούν ανθρώπινες ζωές δεν είναι ανεχτά από την ελληνική κοινωνία, δεν μπορούν να ευδοκιμούν στον ελληνικό αθλητισμό»

 «Βλέποντας από την τηλεόραση τους Ολυμπιακούς Αγώνες ας κάνει όσα άθλια «αστεία» θέλει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σίγουρα, όμως, δεν μπορεί να εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Λονδίνο», καταλήγει η ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ.

Κατά τα άλλα ο Αντώνης Σαμαράς είναι Πρωθυπουργός με τη στήριξη της Δημοκρατικής Αριστεράς και έχει πει μεταξύ άλλων ότι «οι παιδικοί σταθμοί έχουν γεμίσει με παιδιά μεταναστών..με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χώρος για τα ελληνόπουλα» και πως πρέπει να «ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας από τα γκέτο των ξένων». Αυτές οι δηλώσεις σύμφωνα με τις μεταμοντέρνες φιλελεύθερες αξίες της ΔΗΜΑΡ προφανώς προάγουν… την αρμονική συνύπαρξη.  Μάλλον η συναδέλφωση και η αρμονική συνύπαρξη είναι κάτι σαν την ολυμπιακή εκεχειρία, ισχύουν μόνο μέσα στο στίβο και τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις αλλά προς θεού όχι στις πόλεις μας.

Δεν είναι ψευτοδίλημμα το αν μια ρατσίστρια έχει δικαίωμα συμμετοχής σε Ολυμπιακούς Αγώνες που ποινικοποιούν την ελεύθερη διακίνηση απόψεων και την ελευθερία της έκφρασης;    Το ότι δεν επιτρέπεται η είσοδος στο κοινό που φοράει μπλουζάκι με τον Τσε Γκεβάρα και ότι στις στέγες των σπιτιών βρίσκονται ελεύθεροι σκοπευτές και αντιπυραυλική άμυνα δεν είναι πιο σημαντικά ζητήματα ή μήπως όλα συνδέονται μεταξύ τους; Οι χρυσαυγίτες βρήκαν ευκαιρία να σηκώσουν το θέμα δημιουργώντας ομάδες συμπαράστασης στα social media μέσα από τα οποία αναπαράγεται η προπαγάνδα του μίσους.

Ο ρατσισμός είναι υπαρκτός στην ελληνική κοινωνία και σίγουρα δεν πρόκειται να εξαλειφθεί με την εφαρμογή  του δόγματος της μηδενικής ανοχής και της χωροφυλακής του «πολίτικαλ κορέκτ» στα σόσιαλ μίντια.

Πραγματικά πόσο διαφορετικά από το πνεύμα της Β. Παπαχρήστου κινούνται τα παλιότερα τηλεοπτικά σχόλια για τον λευκό γίγαντα Κεντέρη που άφησε πίσω του επτά μαύρους, οι δηλώσεις της Χαλκιά για το ότι είναι το ελληνικό ανώτερο DNA που αποτελεί τη μεγαλύτερη ντόπα και όχι τα παράνομα αναβολικά που έδωσαν τόσες πρωτιές στους Έλληνες αθλητές και τα εθνικιστικά παραληρήματα Μελισσανίδη, Πατουλίδου και άλλων ολυμπιανικών την εποχή της ισχυρής Ελλάδας της ντόπας και των μαγειρεμένων στοιχείων;

Άλλωστε οι κύριες οικουμενικές αξίες που προάγουν οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η εμπορευματοποίηση, ο ανταγωνισμός, η αποθέωση της ατομικής επιδεξιότητας και η τόνωση του εθνικού φρονήματος.  Όσο για την περίφημη «ειρήνη»; Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας η λέξη ήταν απαγορευμένη και δεν ακούστηκε από επίσημα χείλη καθώς οι ΗΠΑ είχαν αφήσει να εννοηθεί  ότι οποιαδήποτε αναφορά σε αυτήν θα εκληφθεί ως εχθρική πολιτική παρέμβαση εναντίον της διπλής κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

Σαμαράς: Με ΜΑΤ και ΔΙΑΣ στη γιορτή της δημοκρατίας

  «Θα πατάξουμε το παλιό»: Εργασία, παιδεία, υγεία

 

Δικαιώματα που ξέρατε τώρα δεν υπάρχουν: Κοινωνικά δικαιώματα, δημόσια αγαθά, υγεία, παιδεία, αξιοπρέπεια στην εργασία, εργατικές κατακτήσεις, συνδικαλιστικό κίνημα….Προφανώς όλα αυτά εννοεί ο Αντώνης Σαμαράς ως “το παλιό που πεθαίνει” και του οποίου “τις αντιστάσεις πρέπει να νικήσουμε”.

“Πρώτα ξεπουλάμε, μετά αναδιαπραγματευόμαστε (αν ζουμε)” ήταν το μήνυμα της πρωθυπουργικής ομιλίας στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ σήμερα το μεσημέρι (24/7), ανήμερα της επετείου της αποκατάστασης της δημοκρατίας σαν σήμερα το 1974..

“Μνημόνιο Uber Alles” δήλωσε ο Σαμαράς και έδωσε υποσχέσεις για ανάκαμψη και μείωση της ανεργίας στο 10% σε βάθος τετραετίας – που θα επιτευχθεί κυρίως με τη μείωση του ΦΠΑ στα εστιατόρια.

Ο Σαμαράς, που πιθανόν πιστεύει ότι τα σουβλατζίδικα και τα φαστ-φουντ θα δώσουν δουλειές στο ενάμιση εκατομμύριο ανέργων, γιόρτασε την επέτειο της δημοκρατίας κυρήσσοντας τον ανένδοτο στην «ανομία των συντεχνιών» που δεν αφήνουν τη δημοκρατία – α –λα Τρόικα να ανθήσει στην Ελλάδα. Ιδιωτικοποιήσεις, μεροκάματα πείνας, εκ περιτροπής εργασία, μαζικές απολύσεις, φοροι και χαράτσια μέχρι τελικής πτώσης, αυτά είναι το κατά Σαμαρά «καινούργιο» που πρέπει να νικήσει, τσακίζοντας «τις αγκυλώσεις και τους δισταγμούς» του παλιού. Ολα αυτά θα επιβληθούν «με τόλμη» όπως δηλωσε, δηλαδή με τα ΜΑΤ και τις κλούβες στην υπηρεσία των εργοδοτών. Φυσικά το τάχα νέο του Σαμαρά και της Τρόικας έρχεται από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας, με βιαιο τσάκισμα των εργατικών διεκδικήσεων, χέρι χέρι με την κυβερνώσα πλέον τσεκουράτη ακροδεξιά και αναβαθμισμένο ρόλο συστημικής εφεδρείας στα δικά τους γεννήματα, τους  φασίστες.

Οσο για το ποιους ακριβώς θέλει να συντρίψει η νομιμότητα του τρόμου και των ΜΑΤ, κι εδώ ο Μεσσήνιος πρωθυπουργός ήταν ανατριχιαστικά σαφής. «Στο προαύλιο της Χαλυβουργίας δείξαμε ότι εννοούμε αυτά που λέμε» βρυχήθηκε το ποντίκι του Μάνεση, αποδίδοντας εύσημα στη δουλική οσφυοκαμψία της συγκυβέρνησης στα κελεύσματα μεγαλο-αφεντικών και ΜΜΕ.

Αν η Χούντα των συνταγματαρχών είχε κατεβάσει τα τανκς στο Πολυτεχνείο τον έκτο χρόνο της θητείας της, η Δημοκρατία του συνασπισμού ¨εθνικής σωτηρίας» ξεκίνησε πολύ πιο γρήγορα το εθνοσωτήριο έργο της κατεβάζοντας τα ΜΑΤ στο προαύλιο της Χαλυβουργίας. Ετσι έδωσε από τον πρώτο μήνα το στίγμα της νέας διακυβέρνησης: Αστυνομική βία και καταστολή των εργατικών αγώνων, ποινικοποίηση των απεργιών, νόμος είναι το συμφέρον των αφεντικών, τα οποία οι τρεις μνημονιακοί καμπαλέρος ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ υπηρετούν με αντανακλαστικά πιστού μπάτλερ.

Πορεία αλληλεγγύης στη Χαλυβουργία: Η πάλη των τάξεων κόντρα στη διαπάλη των παρατάξεων

Μαζική και με παλμό ήταν η συγκέντρωση αλληλεγγύης στον αγώνα των Χαλυβουργών, που πραγματοποιήθηκε χτες (23/4) το απόγευμα, με πορεία  από την Ομόνοια ως τη Βουλή.  Παράλληλα πραγματοποιήθηκαν πορείες σε άλλες 35 πόλεις της Ελλάδας  και εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε 7 ευρωπαϊκές πόλεις.  Στις συγκεντρώσεις συμπαράστασης καλούσαν το σωματείο των Χαλυβουργών,  το ΠΑΜΕ,  “7 ομοσπονδίες και 12 εργατικά κέντρα” όπως γράφει ο Ριζοσπάστης, ενώ συμετείχαν με καλέσματα αλλά και φυσική παρουσία με  πανό ο “Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων”, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,  η αναρχοσυνδικαλιστική πρωτοβουλία “Ροσινάντε”,  η “Ταξική Πορεία – ΕΡΓΑΣ” του Μαρξιστικού-Λενινιστικού χώρου, ο Συλλογος Μεταφραστών Διορθωτών, και εκατοντάδες άλλοι αγωνιστές, κυρίως από το χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του ταξικού πόλου (ας μας επιτραπεί ο νεολογισμός) της αναρχίας. Το τελευταίο μη σας φαίνεται παράξενο, καθώς στην πορεία μοιράστηκε και προκήρυξη που συνυπογράφεται από την Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς” και “Αναρχικούς Συντρόφους για την ταξική Αλληλεγγύη”

Ιδιαίτερη εντύπωση, πέρα από τη συνύπαρξη για πρώτη φορά μετά από καιρό στο κέντρο της Αθήνας ΠΑΜιτών και εξωκοινοβουλευτικών μας έκανε η επίσημη απουσία  (γιατί ψηφοφόροι και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν) του “μεγάλου αριστερού κόμματος” του 27% Ο ΣΥΡΙΖΑ μολονότι έχει αναδείξει το ζήτημα της Χαλυβουργίας, και με δηλώσεις των βουλευτών του και με συνεχή ενημέρωση μέσα από την ιστοσελίδα του  left.gr, δεν συμμετείχε  με πανό μετωπικών κινήσεων και οργανώσεων αλλά ούτε στήριξε μαζικά με τον κόσμο του το κάλεσμα της Δευτέρας. Αν και το Σάββατο, την ημέρα της επέμβασης των ΜΑΤ στον Ασπρόπυργο υπήρχε η παρουσία κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως από τη συνιστώσα της ΔΕΑ, δεν έγινε το ίδιο και τη Δευτέρα.

Ιδιαίτερα έντονη, αν και δεν μας έλειψαν, ήταν η απουσία (ορατών τουλάχιστον) ΜΑΤ. Ισως οι διμοιρίες εντολοδόχοι του Μάνεση και των ΜΜΕ είχαν επιφορτιστεί με το κατεξοχήν καθηκον τους να κρατάνε ανοιχτό το εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο, περιφρουρώντας το ιερό δικαίωμα στην απεργοσπασία.

Κατά τα άλλα η συγκέντρωση στην Ομόνοια, με κορυφαία στιγμή την οργισμένη ομιλία του Σιφωνιού,  ήταν ενδεικτική του κλίματος “ μαζί και χώρια” που επικρατεί όσον αφορά την ανοχή του ΠΑΜΕ στην παρουσία άλλων μη ΚΚΕ αριστερών και αγωνιστών. Το κάτω κομμάτι της Πλατείας  (από την Πειραιώς ως την Γ’ Σεπτεμβρίου) ήταν πυκνά γεμάτο από κόσμο του ΠΑΜΕ, χωρίς όμως εμφανή διακριτικά και σημαίες, ενώ οι μη-ΠΑΜΕ ήταν πιο αραιά σκορπισμένοι στο κομμάτι των Χαυτείων.  Όταν ξεκίνησε η πορεία ο κόσμος του ΠΑΜΕ προηγήθηκε, συντονισμένος και πειθαρχικός, ενώ ακολούθησαν χαλαρά και με κάποια απόσταση όλα τα άλλα πανώ.

Τα συνθήματα που φωνάχτηκαν από το ΠΑΜΕ (π.χ. “Αγώνας ρήξη ανατροπή, η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική”) δεν ήταν τόσο διαφορετικά από τα συνθήματα των υπολοίπων, όμως όταν το τέλος της πορείας έφτασε στη Βουλή, ήδη  οι ΠΑμίτες είχαν βγάλει φτερά στα πόδια και είχαν εξαφανιστεί. Οχι  πως και από τους άλλους υπήρχε κάποια ιδιαίτερη συγκρουσιακή διάθεση. “Την κάναμε τη βόλτα μας και σήμερα” ήταν η πικρή διαπίστωση συντρόφισσας από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, ενώ “πάλι καλά είμαστε για τέλος Ιουλίου” ήταν η πιο αισιόδοξη παρατήρηση νεαρού διαδηλωτή.

Ως παρατήρηση, ίσως σε τέτοιες πορείες ταξικής αλληλεγγύης να μη χρειάζονται οι δυσανάλογα πολλές κομματικές σημαίες (πχ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), αλλά η ενεργή παραπέρα  συμμετοχή εργατικών χώρων και σωματείων πέρα από τα συνήθη μετωπικά σχήματα – κομματικές σφραγίδες.

Τελος  οι κοινές ενωτικές πορείες  για ένα θέμα-αιχμής για το εργατικό κίνημα  όσο ο 9μηνος αγώνας των Χαλυβουργών, είναι από μόνες τους ελπιδοφόρες. Μακάρι να μη μείνουν σε αυτή τη σύντομη (και χωροταξικά οριοθετημένη) συγκατοίκηση πλατειών και δρόμων και να πάρουν τη μορφή ενωτικών, ταξικών και νικηφόρων αγώνων, πέρα από κομματικές κηδεμονίες αλλά και ρεφορμιστικές “αντιπολιτευτικές/wannabe κυβερνώσες” αγκυλώσεις.

Γιώργος Μανιάτης: Ανοί­γο­νται δρό­μοι για την α­ρι­στε­ρά μα­κριά α­πό τη λο­γι­κή του κυ­βερ­νη­τι­σμού

Συνέντευξη με τον καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας Γιώργο Μανιάτη. Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Εποχή


Η διαδρομή όλων των αριστερών είναι αντανάκλαση της πορείας της αριστεράς. Οι εμπειρίες, οι γνώσεις τους, η συλλογική θετική και αρνητική πείρα που συσσωρεύουν, είναι χρήσιμη όχι μόνο σε κρίσιμες στιγμές, αλλά και σε ελπιδοφόρες περιόδους.
Ο Γιώργος Μανιάτης, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μέλος άλλοτε της Κ.Ε. του ΚΚΕ και διευθυντής του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών, είναι ίσως ο ιδανικός συνομιλητής σε μια συζήτηση για το παρόν και το μέλλον της αριστεράς, στην προοπτική των κοινωνικών αγώνων και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Τη συ­νέ­ντευ­ξη πή­ρε η Ιωάν­να Δρό­σου

Από τις ε­κλο­γές προέ­κυ­ψε μια τρι­κομ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση, που, σύμ­φω­να με τις δια­κη­ρύ­ξεις της, θα εί­ναι μα­κράς πνοής. Ωστό­σο, έ­να μή­να με­τά παίρ­νο­νται νέα μέ­τρα εις βά­ρος των φτω­χό­τε­ρων στρω­μά­των. Πι­στεύε­τε ό­τι ο κό­σμος θα α­ντέ­ξει κι άλ­λη λι­τό­τη­τα;
Κα­τ’ αρ­χάς πι­στεύω ό­τι αυ­τή η κυ­βέρ­νη­ση θα έ­χει μι­κρή διάρ­κεια. Ενδε­χο­μέ­νως και μέ­σα στο 2012 να έ­χου­με αλ­λα­γές. Τα μέ­τρα, κα­θώς φαί­νε­ται, θα εί­ναι ό­λο και πιο έ­ντο­να, α­κραία και βάρ­βα­ρα. Θα στραγ­γί­ξουν τον ελ­λη­νι­κό λαό α­κό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο. Γι’ αυ­τό ο ερ­γα­ζό­με­νος λαός χρειά­ζε­ται να ορ­γα­νω­θεί και να πα­λέ­ψει με έ­να ό­ρα­μα. Δεν φτά­νει μό­νο η α­γα­νά­κτη­ση. Δεν υ­πο­τι­μώ κα­θό­λου τις πλα­τείες, συμ­με­τεί­χα και συμ­με­τέ­χω ε­νερ­γά σε ό­λες αυ­τές τις διερ­γα­σίες, ω­στό­σο χρειά­ζε­ται έ­να ό­ρα­μα και ορ­γά­νω­ση αυ­τού του ο­ρά­μα­τος. Αν ο κό­σμος δεν πι­στέ­ψει σε μια άλ­λη κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση, ό,τι προ­σπά­θειες και να κά­νει θα εί­ναι μάλ­λον α­πο­τυ­χη­μέ­νες ή δεν θα έ­χουν την προσ­δο­κώ­με­νη ε­πι­τυ­χία. Ο μό­νος δρό­μος εί­ναι η λαϊκή α­ντί­στα­ση, μέ­σα α­πό δρό­μους α­πο­κλει­στι­κά κοι­νο­βουλευ­τι­κούς δεν μπο­ρεί να γί­νει τί­πο­τα. Και αυ­τός εί­ναι ο ρό­λος της α­ρι­στε­ράς.

Πώς κρί­νε­τε τη συμ­με­το­χή της ΔΗ­ΜΑΡ στην κυ­βέρ­νη­ση;
Η Δη­μο­κρα­τι­κή Αρι­στε­ρά λει­τουρ­γεί, κα­τά μια έν­νοια, ως άλ­λο­θι σε μια νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή, που θα γί­νει α­κό­μα πιο βίαιη. Προ­σω­πι­κά δεν ε­ντάσ­σω τη ΔΗ­ΜΑΡ στο χώ­ρο της Αρι­στε­ράς, πα­ρό­τι και ε­κεί υ­πάρ­χουν δυ­νά­μεις που κι­νούνται σε μια ρε­φορ­μι­στι­κή α­ρι­στε­ρή κα­τεύ­θυν­ση. Η βα­σι­κή της ε­πι­δίω­ξη εί­ναι να εν­σω­μα­τω­θεί πλή­ρως στο σύ­στη­μα α­στι­κής κυ­ριαρ­χίας και δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Ο Φώ­της Κου­βέ­λης στη συ­νά­ντη­σή του με τον υ­πουρ­γό Προ­στα­σίας του Πο­λί­τη κ. Δέν­δια δή­λω­σε την α­ντί­θε­σή του στους αυ­τό­κλη­τους υ­πε­ρα­σπι­στές των πο­λι­τών α­πό ε­ξω­θε­σμι­κά πρό­σω­πα και τους αυτόκλη­τους υ­πε­ρα­σπι­στές αλ­λο­δα­πών, πα­ραλ­λη­λί­ζο­ντας έ­τσι τη Χρυ­σή Αυ­γή με το α­ντι­ρα­τσι­στι­κό κί­νη­μα.
Πρό­κει­ται για α­πα­ρά­δε­κτη δή­λω­ση. Ο κ. Κου­βέ­λης βρί­σκε­ται σε πο­λύ δύ­σκο­λη και α­μή­χα­νη θέ­ση με τη συμ­με­το­χή του στην κυ­βέρ­νη­ση και προ­φα­νώς πρό­κει­ται για δια­τυ­πώ­σεις κα­λής συ­μπε­ρι­φο­ράς προς την άλ­λη πλευ­ρά, προς το σύ­στη­μα α­στι­κής κυ­ριαρ­χίας.

Πώς κρί­νε­τε τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα των ε­κλο­γών για την α­ρι­στε­ρά;
Αντι­φα­τι­κά. Κα­τά τη γνώ­μη μου, η γε­νι­κή ει­κό­να δεν εί­ναι ι­διαι­τέ­ρως εν­θαρ­ρυ­ντι­κή, πα­ρό­τι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πε­ντα­πλα­σία­σε τα πο­σο­στά του. Η πτώ­ση του ΚΚΕ, που ο­φεί­λε­ται στην τα­κτι­κή που α­κο­λού­θη­σε ό­λα αυ­τά τα χρό­νια, και το πο­λύ χα­μη­λό πο­σο­στό της Α­ΝΤΑΡ­ΣΥΑ, που ε­ξη­γεί­ται α­πό τη δυ­να­μι­κή που εί­χε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλ­λά και η α­ντι­φα­τι­κό­τη­τα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν α­φή­νουν θε­τι­κή ει­κό­να για το ε­κλο­γι­κό α­πο­τέ­λε­σμα.

Να τα δού­με έ­να έ­να; Τι εν­νο­εί­τε α­να­φε­ρό­με­νος στην α­ντι­φα­τι­κό­τη­τα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ;
Κα­τ’ αρ­χάς να ξε­κα­θα­ρί­σω ό­τι, κα­τά τη γνώ­μη μου, κα­νείς δεν μπο­ρεί να θεω­ρή­σει ό­τι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι έ­να νέο ΠΑ­ΣΟΚ. Ωστό­σο, έ­χει διά­φο­ρες πα­λι­νω­δίες. Από τη μια υ­πάρ­χουν δυ­νά­μεις κομ­μου­νι­στι­κής α­να­φο­ράς, οι ο­ποίες α­φή­νουν ελ­πί­δες και δυ­να­τό­τη­τες για πε­ραι­τέ­ρω ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποίη­ση αυ­τού του χώ­ρου. Από την άλ­λη, υ­πάρ­χουν και δυ­νά­μεις κα­θα­ρά ρε­φορ­μι­στι­κές, α­κό­μα και δυ­νά­μεις του α­στι­κού εκ­συγ­χρο­νι­σμού, που υ­πό ο­ρι­σμέ­νες προϋπο­θέ­σεις μπο­ρεί να έ­χουν και το πά­νω χέ­ρι. Όμως, το συ­νο­λι­κό πο­σο­στό των αν­θρώ­πων που αυ­το­προσ­διο­ρί­ζο­νται στα α­ρι­στε­ρά του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, εί­ναι αυ­ξη­μέ­νο και αυ­τό δί­νει ελ­πί­δες. Το αρ­νη­τι­κό εί­ναι ό­τι δεν δέ­νε­ται με έ­να α­ντί­στοι­χο μα­ζι­κό, λαϊκό κί­νη­μα. Το λαϊκό κί­νη­μα εί­ναι α­μή­χα­νο και βρί­σκε­ται σε κα­τα­στο­λή. Πι­στεύω ό­τι τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα των ε­κλο­γών συ­ντε­λούν σε αυ­τό. Πο­λύς κό­σμος ταύ­τι­σε το α­γω­νι­στι­κό του μέλ­λον με τις κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ε­κλο­γές. Προσ­διο­ρί­στη­κε α­πο­κλει­στι­κά α­πό αυ­τές. Σε αυ­τό έ­χει ευ­θύνη ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλ­λά και το ΚΚΕ. Η α­ρι­στε­ρά δεν προ­ε­τοί­μα­σε και δεν προ­ε­τοι­μά­ζει το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα για αυ­τό που έρ­χε­ται, και δεν εν­νοώ μό­νο τα δει­νά και την κα­τα­στρο­φή που μας α­πει­λεί με την πο­λι­τι­κή των μνη­μο­νίων, αλ­λά και για αυ­τό που θα μπο­ρού­σε ο ελ­λη­νι­κός λαός να πε­τύ­χει, δη­λα­δή μια άλ­λη κοι­νω­νία, μια άλ­λη κοι­νω­νι­κή προο­πτι­κή, έ­ναν άλ­λο τρό­πο α­νά­πτυ­ξης της χώ­ρας. Αυ­τό που θα μπο­ρού­σε να πει κα­νείς σο­σια­λι­σμό με κομ­μου­νι­στι­κή προο­πτι­κή.

Η Αλέ­κα Πα­πα­ρή­γα χα­ρα­κτή­ρι­σε το ε­κλο­γι­κό α­πο­τέ­λε­σμα του ΚΚΕ «προ­σω­ρι­νή ήτ­τα». Πι­στεύε­τε ό­τι πρό­κει­ται για συ­γκυ­ρια­κό α­πο­τέ­λε­σμα;
Η πτώ­ση του ΚΚΕ -και λυ­πά­μαι που το λέω, για­τί προέρ­χο­μαι α­πό αυ­τό το χώ­ρο- εί­ναι προϊόν μιας βα­θιάς κρί­σης, ο βα­σι­κός ά­ξο­νας της ο­ποίας εί­ναι η ταύ­τι­ση του ΚΚΕ με τα κα­θε­στώ­τα του υ­παρ­κτού σο­σια­λι­σμού και η προ­βο­λή αυ­τών των κα­θε­στώ­των σαν ό­ρα­μα για το σή­με­ρα και το αύ­ριο. Ένας δεύ­τε­ρος βα­σι­κός λό­γος εί­ναι έ­νας βα­θύς γρα­φειο­κρα­τι­κός σε­χτα­ρι­σμός, που ο­δή­γη­σε το ΚΚΕ να πο­ρεύε­ται μό­νο του. Κα­νείς βε­βαίως δεν μπο­ρεί να μη­δε­νί­σει την προ­σφο­ρά του κόμ­μα­τος, αλ­λά η κρί­ση της η­γε­σίας του εί­ναι κα­τα­φα­νής. Νο­μί­ζω ό­τι η πτώση δεν εί­ναι συ­γκυ­ρια­κή και φο­βά­μαι ό­τι, αν δεν υ­πάρ­ξουν ου­σια­στι­κές αλ­λα­γές στην τα­κτι­κή του ΚΚΕ, η κρί­ση του θα εί­ναι μό­νι­μη και δυ­στυ­χώς πο­λύ αρ­νη­τι­κή για την ερ­γα­τι­κή τά­ξη. Φυ­σι­κά, αυ­τή η προ­σπά­θεια που κά­νει με την πρό­τα­ση νό­μου εί­ναι σε θε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Και νο­μί­ζω ό­τι εί­ναι μια πρό­κλη­ση προς τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το πώς θα τη δια­χει­ρι­στεί.


Ανα­φερ­θή­κα­τε στα χα­μη­λά πο­σο­στά της Α­ΝΤΑΡ­ΣΥΑ. Για­τί πι­στεύε­τε ό­τι η Α­ΝΤΑΡ­ΣΥΑ δεν κα­τά­φε­ρε να κα­τα­γρά­ψει υ­ψη­λά πο­σο­στά, πα­ρά την ε­κλο­γι­κή ά­νο­δο της α­ρι­στε­ράς;

Το πρό­βλη­μα με την Α­ΝΤΑΡ­ΣΥΑ εί­ναι ό­τι πα­ρ’ ό­λες τις κα­λές προ­θέ­σεις -και δεν σου κρύ­βω ό­τι συ­μπα­θώ ι­διαι­τέ­ρως αυ­τό το χώ­ρο και κα­τά μία έν­νοια ε­ντάσ­σο­μαι σε αυ­τό­ν-  έ­χει την ί­δια παι­δι­κή αρ­ρώ­στια του σε­χτα­ρι­σμού, που έ­χει η α­ρι­στε­ρά τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Η Α­ΝΤΑΡ­ΣΥΑ θα μπο­ρού­σε πριν α­πό τις ε­κλο­γές να κά­νει κι­νή­σεις ριζο­σπα­στι­κού ε­νω­τι­σμού με διά­φο­ρους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους, που κι­νούνται στον ί­διο πλαί­σιο με αυ­τή και να δεί­ξει μια δυ­να­μι­κή στη συ­γκρό­τη­ση ε­νός ρι­ζο­σπα­στι­κού α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού με­τώ­που, ώ­στε να έ­χει έ­τσι κα­λύ­τε­ρη τύ­χη στις ε­κλο­γές.

Τι δυ­να­τό­τη­τες δια­νοί­γο­νται για την α­ρι­στε­ρά σε αυ­τή τη συ­γκυ­ρία;
Οι δυ­να­τό­τη­τες εί­ναι πολ­λές. Πρώ­τον για­τί, ό­πως φαί­νε­ται, η κυ­βέρ­νη­ση, πα­ρ’ ό­λες τις διά­φο­ρες ρη­το­ρι­κές υ­πο­σχέ­σεις για ε­πα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση, α­να­κού­φι­ση των κα­τώ­τε­ρων οι­κο­νο­μι­κών στρω­μά­των, θα α­κο­λου­θή­σει την ί­δια α­κρι­βώς βάρ­βα­ρη πο­λι­τι­κή που α­κο­λου­θεί­ται την τε­λευ­ταία διε­τία. Επο­μέ­νως, ο ελ­λη­νι­κός λαός θα υ­πο­φέ­ρει α­κό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο. Άρα δυ­νά­μει ο λαός θα μπο­ρού­σε να α­ντι­στα­θεί σε αυ­τή τη λαί­λα­πα, αρ­κεί να υ­πάρ­χει η κα­τάλ­λη­λη ορ­γά­νω­ση, πο­λι­τι­κή και ι­δε­ο­λο­γι­κή κα­θο­δή­γη­ση. Αυ­τός εί­ναι ο ρό­λος της α­ρι­στε­ράς: η κοι­νή δρά­ση στους α­γώ­νες και τις διεκ­δι­κή­σεις, η προ­ε­τοι­μα­σία του λα­ού για αυ­τά που έρ­χο­νται και η συ­γκρό­τη­ση μιας ε­νω­τι­κής πο­λι­τι­κής, στη βά­ση των πραγ­μα­τι­κών αι­τη­μά­των του ελ­λη­νι­κού λα­ού. Ανοί­γο­νται δρό­μοι στην α­ρι­στε­ρά, αρ­κεί να μην ε­μπλα­κεί στη λο­γι­κή του κυ­βερ­νη­τι­σμού, που δια­φαί­νε­ται κα­θα­ρά του­λά­χι­στον στην πε­ρί­πτω­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, να μην ε­μπλα­κεί σε μια λο­γι­κή δια­μόρ­φω­σης ε­νός κόμ­μα­τος με κα­θα­ρά αρ­χη­γι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, πα­ρό­λο που ο ε­πι­κε­φα­λής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι έ­νας νέ­ος τα­λα­ντού­χος άν­θρω­πος, ώ­στε να μπο­ρέ­σει η α­ρι­στε­ρά να παί­ξει τον πρω­το­πο­ρια­κό της ρό­λο στο μα­ζι­κό κί­νη­μα.

Ο Κώ­στας Δου­ζί­νας, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «Επο­χή», εί­χε α­να­φέ­ρει ό­τι η α­ρι­στε­ρά πρέ­πει να δια­φυ­λά­ξει την κουλ­τού­ρα της και την η­θι­κή της.
Σε αυ­τό συμ­φω­νώ α­πο­λύ­τως. Δυ­στυ­χώς, η ε­ξα­γο­ρά­σι­μη α­ρι­στε­ρά εί­ναι πά­ντο­τε μια εκ­δο­χή της α­ρι­στε­ράς. Αυ­τό δεν πρέ­πει πο­τέ να το ξε­χνά­με. Και πα­ρα­δείγ­μα­τα έ­χου­με πο­λύ πρό­σφα­τα, α­κό­μα και ση­με­ρι­νά. Η α­ρι­στε­ρά δεν πρέ­πει μό­νο να προ­φυ­λά­ξει την κουλ­τού­ρα της, αλ­λά να την ορ­γα­νώ­σει και να τη συ­γκρο­τή­σει. Δεν μπο­ρεί να προ­φυ­λά­ξει μια κουλ­τού­ρα που έρ­χε­ται α­πό τα πά­νω και έ­χει ει­δυλ­λια­κά στοι­χεία. Πρέ­πει να ορ­γα­νώ­σει και να συ­γκρο­τή­σει μια ε­πα­να­στα­τι­κή κουλ­τού­ρα σε ό­λα τα ε­πί­πε­δα: α­πό το ε­πί­πε­δο της ερ­γα­σίας μέ­χρι το ε­πί­πε­δο της υ­ψη­λής δια­νό­η­σης και της τέ­χνης. Και, φυ­σι­κά, να πε­ρι­φρου­ρή­σει και να συ­γκρο­τή­σει την α­γω­νι­στι­κή ε­πα­να­στατι­κή η­θι­κή της.

Εί­χα­τε γρά­ψει πριν έ­να χρό­νο σε έ­να άρ­θρο σας ό­τι «ο κομ­μου­νι­σμός δεν εί­ναι μό­νο α­ντι­κει­με­νι­κά δυ­να­τός, αλ­λά και α­να­γκαίος». Να το δού­με λί­γο αυ­τό;
Με βά­ση τη μαρ­ξι­κή α­νά­λυ­ση μέ­σω της κρι­τι­κής της α­στι­κής κοι­νω­νίας που ά­σκη­σε ο Μαρ­ξ, δια­μορ­φώ­νε­ται και η α­ντι­κει­με­νι­κή δυ­να­τό­τη­τα του κομ­μου­νι­σμού. Το α­να­γκαίος έ­χει το η­θι­κό πο­λι­τι­κό στοι­χείο, κα­τά τη γνώ­μη μου. Δη­λα­δή ο κομ­μου­νι­σμός δεν εί­ναι κά­τι το ο­ποίο θα έρ­θει α­ντι­κει­με­νι­κά, μια δυ­να­τό­τη­τα που θα γί­νει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ε­πει­δή οι νό­μοι της ε­ξέ­λι­ξης το α­παι­τούν. Διό­τι οι τά­σεις της κοι­νω­νίας μπο­ρεί να ο­δη­γή­σουν στο σο­σια­λι­σμό ή στη βαρ­βα­ρό­τη­τα. Ο κομ­μου­νι­σμός εί­ναι α­να­γκαίος και ε­πο­μέ­νως αυ­τή η δυ­να­τό­τη­τα, για να γί­νει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, α­παι­τεί τις η­θι­κές, πο­λι­τι­κές συ­νε­νώ­σεις ό­λων ε­κεί­νων που πι­στεύουν στον κομ­μου­νι­σμό -και που θεω­ρώ ό­τι συ­νε­χώς θα αυ­ξά­νο­νται. Επο­μέ­νως, ο κομ­μου­νι­σμός πέ­ρα α­πό μια α­ντι­κει­με­νι­κή δυ­να­τό­τη­τα, εί­ναι και μια η­θι­κή α­να­γκαιό­τη­τα.

 

ΣΚΑΪ και αντικειμενικότητα των ΜΜΕ

 

Την αντικειμενικότητα των ΜΜΕ υπερασπίστηκε με πάθος ο παρουσιαστής Δημήτρης Οικονόμου στη σημερινή “Πρώτη γραμμή” του ΣΚΑΪ, στο τέλος μιας συζήτησης για την απεργία στη Χαλυβουργία, στην οποία συμμετείχαν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (ΣΥΡΙΖΑ), Μάκης Βορίδης (ΝΔ), Εύη Χριστοφιλοπούλου (ΠΑΣΟΚ) και Κώστας Μαρκόπουλος (Ανεξάρτητοι Έλληνες).  «Δεν είναι το θέμα μας να είμαστε με τη μια ή την άλλη πλευρά, η δουλειά μας είναι η ενημέρωση. Ενημερωμένοι καλά είμαστε. Λέμε γενικώς να είναι ανοιχτό το εργοστάσιο. » 

Όλοι οι βουλευτές είπαν αυτά που αναμέναμε να πουν. Δηλαδή ο Βορίδης υπερασπίστηκε την «ιερότητα του δικαιώματος στην εργασία»  (όχι φυσικά των απολυμένων) : “Τι θα πει απεργοσπάστης;”, “τι θα πει αποφάσισε το σωματείο;”, “εγώ δεν θέλω να είμαι μέλος του σωματείου”. (Και προφανώς, αν εξαφανιστούν τα σωματεία, τόσο το καλύτερο για τον γνωστό “ακτιβιστή της δεξιάς”).

 

Ο Π. Λαφαζάνης είπε στον Μ. Βορίδη: “Έχετε καταργήσει κάθε συνταγματικό δικαίωμα, είστε μία κυβέρνηση της πλουτοκρατίας και των βιομηχάνων”. Υπενθύμισε ότι «διάλογος δεν έχει γίνει ποτέ» μεταξύ των εργαζόμενων και της εργοδοσίας και πρόσθεσε ότι η οικογένεια Μάνεση «έχει πλάτες» στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, ως «υποχείριό» της.

 

Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστεη η Χριστοφιλοπούλου και ο Μαρκόπουλος, μόνο χασμουρητό θα σας προκαλέσουμε αν επαναλάβουμε, έστω και σε περίληψη, τα λεγόμενά τους.

 

Το ενδιαφέρον όμως έγκειται στη στάση του Δ. Οικονόμου, καθώς ο ΣΚΑΪ έχει επικριθεί για τον τρόπο που έχει καλύψει την απεργία και την επέμβαση των ΜΑΤ.

 

“Έχει παραλύσει όλο το λεκανοπέδιο Αττικής!” διαπίστωσε ο δημοσιογράφος, και η αιτία φυσικά ήταν η “ένταση” έξω από το εργοστάσιο, για την οποία προφανώς υπεύθυνοι θεωρούνται οι απεργοί, ενώ τα ΜΑΤ απλώς κάνουν τη δουλειά τους…

 

Όμως λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα οι τηλεοπτικές εικόνες από την Εθνική Οδό στον Ασπρόπυργο έδειχναν την κυκλοφορία να διεξάγεται ομαλά, ομαλότατα στο ρεύμα προς την Αθήνα, ενώ πράγματι υπήρχε μποτιλιάρισμα στο ρεύμα προς την Κόρινθο.

 

Πού την είδε την παράλυση σε ΟΛΗ την Αττική ο αντικειμενικός δημοσιογράφος; Tην ίδια ώρα (γύρω στις οχτώ το πρωί) οι ραδιοφωνικές εκπομπές έλεγαν ότι η κυκλοφορία διεξάγεται ομαλά παντού, με εξαίρεση την περιοχή του Ασπροπύργου.

 

Η δίψα του Δ. Οικονόμου για αντικειμενικότητα φάνηκε και όταν ο Π. Λαφαζάνης είπε ότι εντοπίστηκε ραδιενεργό καίσιο στον περίβολο του εργοστάσιου της Χαλυβουργίας στο Βόλο. Ένας στοιχειωδώς αμερόληπτος δημοσιογράφος θα διέκοπτε τον βουλευτή και θα τον ρωτούσε πού στηρίζει αυτή τη σοβαρή καταγγελία. Από την απάντηση του καλεσμένου θα διαπιστώναμε αν αυτή η καταγγελία έχει βάση ή είναι ανυπόστατη. Η ουσία είναι ότι μια τέτοια καταγγελία ΔΕΝ την προσπερνάς, ιδίως αν είσαι ένας ραδιοτηλεοπτικός σταθμός που “προστατεύει το περιβάλλον”… Ειδάλλως, η συζήτηση για το δικαίωμα στην εργασία και το δικαίωμα στην εργασία θυμίζει μαθητική έκθεση τρίτης κατηγορίας…

 

Διαβάστε περισσότερα:

Στο skai.gr : Π. Λαφαζάνης: «Υποχείριο» των βιομηχάνων ο Σαμαράς

 Στο tvxs.gr : «Σφοδρή σύγκρουση  Λαφαζάνη-Βορίδη για τη Χαλυβουργία»

 

Συνέντευξη Τσίπρα: Αντικατάσταση του Μνημονίου, επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης

Υπερψηφίζει την πρόταση του ΚΚΕ παρά τις επιμέρους διαφωνίες

Σε συνέντευξη του στη σημερινή Real News ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται μεταξύ άλλων στην πιθανότητα επιστροφής στη δραχμή, την πρόταση νόμου του ΚΚΕ και για το αν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να καταγγείλει το Μνημόνιο ή όχι.   Όσον αφορά το Μνημόνιο ο Αλέξης Τσίπρας αποφεύγει –για άλλη μια φορά- να χρησιμοποιήσει τον όρο μονομερής καταγγελία, ωστόσο ξεκαθαρίζει ότι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ακύρωση και αντικατάσταση του Μνημονίου από ένα  Εθνικό Σχέδιο Ανόρθωσης και επαναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Σύμβασης.  Αυτή η θέση για αρκετούς δεν είναι τόσο ξεκάθαρη όσο ισχυρίζεται ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το Μνημόνιο αποτελεί τον πυρήνα της δανειακής σύμβασης με την τρόικα και είναι ουσιαστικά αδύνατον να διαχωριστεί από αυτήν. Ακόμα στη συνέντευξη δεν υπάρχει αναφορά στο ζήτημα της συνολικής αναδιαπραγμάτευσης ή μερικής διαγραφής του χρέους που επίσης αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του συνολικού «πακέτου».

Για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ο Αλέξης Τσίπρας τονίζει ότι συνεχίζουμε  (ως χώρα) την πορεία προς την καταστροφή και γίνεται όλο πιο δύσκολο να γυρίσουμε πίσω ενώ εξέφρασε τον φόβο ότι οι οι ίδιοι άνθρωποι που πρωί μεσημέρι βράδυ, ορκίζονται στο ευρώ, θα είναι αυτοί που σύντομα θα μας παρουσιάσουν την επιστροφή στη δραχμή ως εθνική επιτυχία. Επαναλαμβάνει πως σωτηρία για το ευρώ θα ήταν η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ.  Για ακόμα μια φορά ωστόσο αποφεύγει να αναφερθεί πως μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει αυτό το πολύ πιθανό ενδεχόμενο και για το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την περίπτωση.

Τέλος ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθαρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπερψηφίσει επί της αρχής παρά τις επιμέρους διαφωνίες την πρόταση νόμου που δημοσιοποίησε το ΚΚΕ για «κατάργηση των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015 και των εφαρμοστικών τους νόμων – καταγγελία των δανειακών συμβάσεων που έχουν ως προαπαιτούμενο την εφαρμογή των μνημονίων». Κάποιοι πιστεύουν ότι ο κύριος λόγος που το ΚΚΕ κατέθεσε αυτή την πρόταση είναι για να εκθέσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να αποκαλύψει τη συμμόρφωση του στο σύστημα. Η υπερψήφιση της πρότασης από το ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει μια θετική κίνηση καλής θέλησης στην κατεύθυνση της κοινής δράσης της Αριστεράς.  Σύμφωνα με τον Α. Τσίπρα «Αν αυτή η πρόταση αποτελεί ένδειξη αλλαγής γραμμής, τη καλωσορίζουμε. Φοβάμαι όμως ότι είναι απλά μια κίνηση τακτικής. Ο χρόνος θα δείξει»

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο left.gr

Κουίζ με αφορμή τη Χαλυβουργία: Είστε παραγωγικός ή μη;

KOYIZ:  Tι είστε, παραγωγικός ή μη παραγωγικός; Για να το μάθετε, θα πρέπει πρώτα να διαβάσετε το σημερινό σχόλιο της δημοσιογράφου Στέλλας Αλαφούζου στο protagon.gr με τίτλο “Το “Δεν θα περάσει””

 

Στην αρχή ήταν «Δεν θα περάσει ο φασισμός». Ύστερα ο φασισμός έφυγε και έμεινε μόνο του το «Δεν θα περάσει». Κάπως έτσι η αγαπημένη ατάκα των επαναστατημένων «κάτι» έγινε ό,τι πιο φασιστικό μπορούσε να πει κανείς κατά τις διεκδικήσεις του, όσο αριστερός κι αν ήταν.

 

Οι εξελίξεις στη Χαλυβουργία με έκαναν να σκεφτώ ότι είναι ίσως η ώρα, το «Δεν θα περάσει» να αλλάξει χέρια. Η εντολή του Πρωθυπουργού να ανοίξει το εργοστάσιο για όσους θέλουν να εργαστούν, δείχνει ότι επιτέλους κάποιος υπερασπίστηκε το δικαίωμα στην εργασία όπως πρέπει να είναι. Οι απολύσεις –όχι μόνο στη Χαλυβουργία- είναι χωρίς αμφιβολία η κακή πραγματικότητα. Η καλή είναι ότι θα υπάρχουν πάντα παραγωγικοί άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν. Που μπορούν να απαντήσουν στους μη παραγωγικούς. Σ’ εκείνους που με τον τρόπο τους μας έφεραν όχι εδώ αλλά κάπου εδώ. [Οι υπογραμμίσεις δικές μας.]

 

Δεν φταίνε οι μη παραγωγικοί για όλα, φταίνε και οι υπερδραστήριοι της πολιτικής πραγματικότητας, οι υπερδραστήριοι στα μπλόκα, αυτοί που πάνε σετάκι με τα «κεκτημένα» δικαιώματά τους και άλλοι. Αλλά αυτή θα είναι -ελπίζω όχι για πολύ ακόμα- η « μια άλλη ιστορία», που θα συζητάμε σαν γενική αλήθεια όπως «η Γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο». Σαφώς «η Γη γυρίζει και γύρω από τον εαυτό της», αλλά τούτη είναι η άλλη μισή γενική αλήθεια που δεν βαριέσαι κι αν την παραλείψουμε αφού έχουμε ήδη πει την άλλη μισή…

 

Απαντήσεις στο κουίζ

 

Αν, λοιπόν, θέλετε να δουλέψετε με μειωμένο μισθό σε μια από τις πιο σκληρές και ανθυγιεινές εργασίες, αδιαφορώντας για το αν ο εργοδότης σας έχει απολύσει τον έναν στους τρεις συναδέλφους σας, τότε είστε παραγωγικός Έλληνας.

 

Αν είστε πρόθυμος να διαβείτε την πύλη του εργοστασίου ή του κτιρίου των γραφείων σας με την προστασία των γκλομπ και των χημικών των ΜΑΤ, τότε είστε παραγωγικός Έλληνας.

 

Αν ανήκετε στους “υπερδραστήριους της πολιτικής πραγματικότητας”, τότε είστε μη παραγωγικός Έλληνας. Αν πάτε “σετάκι με τα “κεκτημένα” δικαιώματά σας”, τότε επίσης είστε μη παραγωγικός. Αν αυτές οι νεόκοπες πολιτικές κατηγορίες σάς φαίνονται ασυνάρτητες, τότε διαθέτετε μη παραγωγικό εγκέφαλο.

 

Ο “παραγωγικός” άνθρωπος δεν ρωτάει, μόνο συμμορφώνεται. Για παράδειγμα, δεν τον ενδιαφέρουν τα πεζά νούμερα, όπως ποιο είναι το μεροκάματο ενός χαλυβουργού ή ποια ήταν η ετήσια παραγωγή του εργοστασίου του Ασπρόπυργου ή τι σημαίνει χυτήριο. Το ίδιο κάνει και ο παραγωγικός Τύπος που, με λιγοστές εξαιρέσεις, έχει αγνοήσει τα λεγόμενα “πραγματολογικά στοιχεία”, δηλαδή το γιατί οι συγκεκριμένοι εργάτες απεργούν.

 

Προφανώς η λέξη “απεργοσπάστης” πρέπει να διαγραφεί από τα λέξη και στη θέση της να μπει η λέξη “παραγωγικός”. Είναι και αυτή η λέξη ένα κατάλοιπο του παρελθόντος στο οποίο θα δώσουν αποφασιστικό τέλος η κυβέρνηση Σαμαρά, οι εισαγγελείς, τα ΜΑΤ και τα παραγωγικά ΜΜΕ.

 

 

 

«Αριστεροκρατία» ή Μπουμπουκοκρατία;

 Μετά το «Debtocracy», το «Leftocracy»!

Το μέτωπο της…ευθύνης.

Στο ίδιο τσουβάλι βάζει ο Άδωνις Γεωργιάδης όχι μόνο τον Ισημερινό και το Εκουαδόρ (είχε γράψει ότι είναι δύο διαφορετικές χώρες), αλλά και το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή! (Βλ. το κείμενο που αναρτήθηκε χθες  «Άδωνις-Χρυσή Αυγή δουλεύουνε μαζί!»)

Να υπενθυμίσουμε ότι σε χθεσινές ραδιοφωνικές δηλώσεις του,  o βουλευτής είπε ότι η «αριστεροκρατία έχει οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία» και υποστήριξε ότι στη Χαλυβουργία οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ  και ο Στρατούλης του ΣΥΡΙΖΑ είναι αγκαλιά με τον Κασιδιάρη.  Πρόσθεσε επίσης ότι τα μέλη του ΠΑΜΕ «απειλούν με ρόπαλα τους εργαζόμενους».

 Το Δ.Σ. του Σωματείου της Ελληνικής Χαλυβουργίας πάντως με ανακοίνωση του ωστόσο καταγγέλλει τον Βουλευτή της Ν.Δ., ΑΔΩΝΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ που ως καθοδηγητής του απεργοσπαστικού μηχανισμού που έχει δημιουργήσει ο ΜΑΝΕΣΗΣ προσπαθεί με την παρουσία του στην πύλη του εργοστασίου να δημιουργήσει προβοκάτσια.

Όπως τονίζουν  «Φαίνεται καθαρά σήμερα ποιος δεν θέλει να δοθεί λύση στο πρόβλημα, ποιος είναι με το συμφέρον των εργαζομένων και ποιος είναι με το συμφέρον του ΜΑΝΕΣΗ.
Καλούμε τους συναδέλφους μας να μην συνταχθούν με τον απεργοσπαστικό μηχανισμό του ΜΑΝΕΣΗ, να μην δεχτούν να γίνουν υποχείρια του προβοκάτορα Γεωργιάδη, Βουλευτή της Ν.Δ. που είναι αποφασισμένος να διασφαλίσει τα συμφέροντα του ΜΑΝΕΣΗ.»
Πράγματι, η Χρυσή Αυγή τάχθηκε όψιμα υπέρ των απεργών στη Χαλυβουργία, (παλιότερα μιλούσε για σχέδιο των κομμουνιστών να μεταφερθεί το εργοστάσιο στη Βουλγαρία) όχι όμως γιατί πιστεύει  ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά γιατί οι απεργοί, εκτός από χαλυβουργοί είναι Έλληνες! Επομένως, για τους χρυσαυγίτες «νόμος είναι το δίκιο του Έλληνα εργάτη»!

Είναι αυτονόητο ότι άβυσσος χωρίζει την Αριστερά  και από το νεοφασιστικό μόρφωμα που λέγεται Χρυσή Αυγή και από τον ΛΑΟΣ που από τα σπλάχνα του γεννήθηκε ο Άδωνις που τώρα «συγκυβερνά» μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Τρία κόμματα που συγκυβερνούν, συν-αστυνομεύουν, συν-υποδουλώνουν την εργατική τάξη και τη νεολαία.

Τα κρωξίματα του Άδωνη δεν φανερώνουν μόνο θράσος και ημιμάθεια, αλλά δείχνουν και πόσο φτωχό είναι σε επιχειρήματα το ιδεολογικό οπλοστάσιο του μνημονιακού στρατοπέδου Ο Άδωνις λέει με πιο χοντροκομμένο τρόπο, ό,τι λένε και πολλοί νεοφιλελεύθεροι  αναλυτές, ότι δηλαδή η Ελλάδα ήταν η τελευταία «σοβιετική χώρα» στην Ευρώπη και ότι η Αριστερά είχε και έχει δυσανάλογα ισχυρή παρουσία στον Τύπο, στα πανεπιστήμια, την τέχνη και τη διανόηση…

Στην Ελλάδα, λοιπόν, δεν έχουμε «Debtocracy» (Χρεοκρατία), όπως έδειξε το πασίγνωστο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου και την Κατερίνα Κιτίδη. Φαίνεται ότι έχουμε «Leftocracy» (Aριστεροκρατία)… ή μήπως «Λεφτοκρατία», κυριαρχία του χρήματος; Πάντως, ανερχόμενη και σεβαστή πολιτική δύναμη είναι η Μπουμπουκοκρατία ή μάλλον η Μπουμπουνοκεφαλοκρατία.