Επιστροφή των Blur με νέο υλικό

 

Στην Ελλάδα ακόμα την παλεύουμε με τις «επανασυνδέσεις» του τηλεφώνου και του ηλεκτρικού αλλά στο εξωτερικό τα reunion μουσικών συγκροτημάτων δεν έφυγαν ποτέ από τη μόδα.  Ειδικά τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου του 2012 η Βρετανία επιστρατεύει το βαρύ πυροβολικό της πολιτιστικής της κληρονομιάς.   Οι Blur άσχετα αν από αρκετούς εξακολουθούν να θεωρούνται υπερτιμημένοι αποτέλεσαν την βρετανική απάντηση στην «εισβολή» των συγκροτημάτων του Σιάτλ στις αρχές της δεκαετίας του ’90.  Οι στίχοι και η μουσική τους εξυμνούσαν με κάθε τρόπο την περίφημη βρετανικότητα, ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Damon Albarn γύριζε βίντεοκλιπ που έμοιαζαν με διαφημιστικά σποτάκια του βρετανικού υπουργείου Τουρισμού με τον ίδιο να κρέμεται από ένα κόκκινο λεωφορείο και να τραγουδάει για τις αθέατες χαρές του Λονδίνου.  Το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ και η ειρωνεία των στίχων κάπως έσωζαν την κατάσταση.   Πολλά χρόνια πέρασαν το συγκρότημα έκανε τον κύκλο του και διαλύθηκε όπως τόσα άλλα, με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος να απολαμβάνει μια δεύτερη καριέρα με συνεργασίες με άλλους μουσικούς σε πρότζεκτ όπως οι Gorrillaz.  Εννιά χρόνια μετά την τελευταία δισκογραφική τους δουλειά το αποτυχημένο εμπορικά Think Tank, οι Blur επανασυνδέθηκαν αρχικά μόνο για περιορισμένες εμφανίσεις η επιτυχία των οποίων και η «χημεία» που αναπτύχθηκε ξανά μεταξύ των μελών (σύμφωνα με τους ίδιους) τους οδήγησε στην απόφαση να ηχογραφήσουν τελικά νέο υλικό.  Την Τρίτη 2 Ιουλίου οι Blur παρουσίασαν αποκλειστικά μέσω twitter δύο νέα τραγούδια-singles.  Tο πρώτο από τα δύο τραγούδια Under the Westway είναι μια μπαλάντα επηρεασμένη από τη μουσική των 60’s, που αποτελεί φόρο τιμής στο Whiter Shade of Pale των Procul Harum αλλά θυμίζει έντονα και παλιότερες στιγμές του συγκροτήματος όπως το Best Days.   Τo δεύτερο τραγούδι που παρουσίασαν το «The Puritan» μοιάζει περισσότερο με τον ήχο των Gorrilaz.

Οι Blur θα είναι επικεφαλείς της μεγάλης συναυλίας στο Hyde Park που θα κλείσει τη βρετανική πολιτιστική Ολυμπιάδα μαζί με τους New Order και τους Specials.

Advertisements

Sonic Youth: Youth Against Fascism

«Another nazi attack
A skinhead is cracked
My blood is black
It’s the song I hate, it’s the song I hate»

 

Youth against fascism των Sonic Youth από το 1994

 

Πληγωμένος ο κιθαρίστας των Ζέπελιν από τον «αποκλεισμό» του από τους Ολυμπιακούς

Πληγωμένος εμφανίζεται ο Jimmy Page, o θρυλικός κιθαρίστας των Led Zeppelin  από την απόφαση των διοργανωτών των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου του 2012 να μην τον συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα της «πολιτιστικής Ολυμπιάδας».

Ο Page βοήθησε στην προώθηση των Ολυμπιακών του Λονδίνου ερμηνεύοντας στην τελετή λήξης των αγώνων στου Πεκίνου το άσμα των Zeppelin Whole Lotta Love έχοντας στα φωνητικά την ταλαντούχα αλλά άψυχη Leona Lewis.

Οι επιλογές των υπευθύνων του Λονδίνου πραγματικά δημιουργούν προβληματισμό ανάλογο με την επιλογή της Γιάννας Αγγελοπούλου να κλείσουν οι «χρυσοί αγώνες» με τη φωνή της Άννας Βίσση και τα τραγούδια του Καρβέλα.   Η ιδέα τους ήταν στην τελετή έναρξης να εμφανιστούν τέσσερις καλλιτέχνες ή συγκροτήματα που ο καθένας θα εκφράζει μια από τις χώρες που συγκροτούν το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι…Duran Duran θα εκπροσωπήσουν την Αγγλία, ο Paolo Nutini τη Σκωτία, οι Stereophonics, (πάλι καλά) την Ουαλία και οι Snow Patrol την Βόρεια Ιρλανδία. Τα σχόλια ήταν ιδιαίτερα επικριτικά. «Φαντάζομαι οι Spice Girls δεν ήταν εύκαιρες» σχολιάζει ειρωνικά ένας χρήστης στο NME. Κρίμα. Οι ΗΠΑ ξεπέρασαν τη Βρετανία μετά τον πόλεμο σχεδόν στα πάντα εκτός από τη μουσική. Από τα 20 μεγαλύτερα συγκροτήματα/σόλο καλλιτέχνες των τελευταίων 50 ετών, τουλάχιστον τα/οι 15 είναι από το Ηνωμένο Βασίλειο.  Η Βρετανία παίρνει την τελευταία θέση μόνο με κριτήρια… Eurovision.

Οι Blur πάντως θα είναι οι επικεφαλείς μιας μεγάλης συναυλίας στο Hyde Park για το κλείσιμο των αγώνων. Ακόμα θα εμφανιστούν οι πολύ σημαντικοί New Order και οι Specials.

«Αυτό το τραγούδι είναι για όλους όσους αγωνίζονται»

«Στην Αμερική πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τις δουλειές τους. Αλλά και στην Ευρώπη, κι εδώ στο Βερολίνο, οι καιροί είναι δύσκολοι. Αυτό το τραγούδι είναι για όλους όσους αγωνίζονται». Μπρούς Σπρίνγκστιν, χθες, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου πριν αρχίσει να τραγουδά το Jack of all trades: «Ο τραπεζίτης χοντραίνει/ ο εργάτης αδυνατίζει/ όλα αυτά έχουν ξανασυμβεί/ και συμβαίνουν πάλι ξανά». In boss we trust!

 

 

Γιουροβίζιον: μας πήραν στο ψιλό

Εξαιτίας των μέτρων λιτότητας, η Ελληνίδα τραγουδίστρια αναγκάστηκε να φορέσει “μισό φουστάνι”, αναφέρεται στο liveblog της Guardian στη διάρκεια του διαγωνισμού της Eurovision. Ο συντάκτης παραδέχεται ότι θα ήθελεε να παντρευτεί την Ελευθερία που τα “έχει όλα. Χορεύει, τραγουδάει, αν και τινάζει τα μαλιά της υπερβολικά συχνά, αλλά όταν βλέπεις τόση πολλή Eurovision δεν μπορείς να είσαι ιδιαίτερα εκλεκτικός”.

“Είναι προφανές”, συνεχίζει, “ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να κερδίσει, αφού η διεξαγωγή του διαγωνισμού στην Αθήνα τον επομενο χρόνο θα στείλει την εύθραυστη οικονομία της χώρας σε μια μαύρη τρύπα απ’ όπου δεν υπάρχει γλιτωμός. Κάτι τέτοιο θα ήταν μεγάλη κακία. Επομένως, καλύτερα να μην ψηφίσουμε την Ελλάδα”.

Ο φετινός νικητής αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση πως να κατασκευάσεις ένα ποπ τραγούδι-νικητή στη Eurovision.  Υποδειγματικό concept, εξαιρετική παραγωγή, φωτισμός, χορογραφία, τραγούδι και ερμηνεία-σκηνική παρουσία.  Για τα ευτελή μέτρα και δεδομένα της Eurovision πάντα. Τίποτε παραπάνω από ένα τυποποιημένο προϊόν ωστόσο.

«Αντίο» στον σιδερένιο του μπλουζ, Michael Burks

Μια βραδιά αφιερωμένη στον Iron Man, τον κιθαρίστα του μπλουζ Micheal Burks που πέθανε στις 6 Μαΐου ξεκινά σε λίγο στην πόλη καταγωγής του, Κάμντεν στο Αρκάνσας.

Ο Burks πέθανε στην Ατλάντα στα 56 του μόλις χρόνια, επιστέφοντας από μια περιοδεία στην Ευρώπη. Στο διεθνές αεροδρόμιο της Ατλάντα «Χάρτσφιλντ Τζάκσον» κατέρρευσε και υπέκυψε.

Έγινε γνωστός και πολύ αγαπητός από τις πολύωρες ζωντανές εμφανίσεις του και από τη ζεστή φωνή του. Ο Βurks θεωρείται ένας σύγχρονος θρύλος του μπλουζ, λόγω του απολύτως αναγνωρίσιμου στιλ του στην ηλεκτρική κιθάρα, γεγονός που του χάρισε και πολλές διακρίσεις στην αμερικανική κοινότητα του μπλουζ. Το 2004 αναδείχτηκε καλύτερος κιθαρίστας από τους κριτικούς του περιοδικού Living Blues. 

Γεννήθηκε στο Μιλγουόκι το 1957 και μεγάλωσε μέσα στους ήχους του μπλουζ, μαθαίνοντας κιθάρας από πολύ νωρίς. Μέσα στη δεκαετία του ’70 η οικογένειά του μετακόμισε στο Αρκάνσας. Εκεί ξεκίνησε και η επαγγελματική του καριέρα, σε μικρά κλαμπ με την προσωπική του μπάντα. Όμως ο Burks άφησε σύντομα τη μουσική για να αφιερωθεί στην οικογένειά του. Τη δεκαετία του ’90 επέστρεψε στο μπλουζ.

Το πρώτο του cd βγήκε με δικά του έξοδα το 1997 και έπειτα υπέγραψε με τη γνωστή ετικέτα του Σικάγο Alligator. Guitar One ήταν ο πρώτος δίσκος και το Make it Rain ακολούθησε, πετυχαίνοντας να «μπει» στα 200 σημαντικότερα μπλουζ άλμπουμ όλων των εποχών.

Ο Burks είχε μόλις ολοκληρώσει το νέο του cd με την Alligator, το οποίο πρόκειται να κυκλοφορήσει μετά θάνατον, τον Ιούλιο του 2012.

Έσβησε η «φωνή της ντίσκο» Ντόνα Σάμερ

Η διάσημη τραγουδίστρια Ντόνα Σάμερ, που σφράγισε τη μουσική σκηνή των 70’s,  πέθανε σήμερα Πέμπτη 17 Μαϊου σε ηλικία 63 ετών,  ύστερα από μακρόχρονη ασθένεια.  Είχε κερδίσει πέντε γκράμι και άφησε πίσω της μεγάλες εμπορικές επιτυχίες.  Η φωνή της σφράγισε μια ολόκληρη εποχή, ίσως όχι την καλύτερη μουσική περίοδο  αλλά μια περίοδο οικονομικής άνθησης και αισιοδοξίας. Το μέσο πραγματικό εισόδημα των Αμερικανών διπλασιάστηκε από τα τέλη του της δεκαετίας του 40΄μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 70΄.  Στα επόμενα τριάντα χρόνια έχει αυξηθεί μόλις κατά 25%.

Ακούστε το  Hot Stuff της Σάμερ σε μια από τις χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας «Άντρες με τα όλα τους’ με τους άνεργους μεταλλωρύχους -και μαθητευόμενους χορευτές-  να μην μπορούν να αντισταθούν και να μη λικνιστούν στους ρυθμούς της Ντόνας περιμένοντας στην ουρά για το επίδομα ανεργίας μπροστά στα έκπληκτα μάτια των υπόλοιπων ανέργων.

Τραγούδια και ποντίκια εγκαταλείπουν το πλοίο του ΠΑΣΟΚ

Από το «ακριβό μου διθέσιο» στο  «είναι ωραίο να έχεις το δικό σου σπίτι» και τώρα απεταξάμην το ΠΑΣΟΚ

Σε αυστηρό, σχεδον γεροντοκορίστικο τόνο, τρεις καλλιτέχνες (Μιχάλης Γκανάς, Άλκηστις Πρωτοψάλτη και Ευανθία Ρεμπούτσικα) διαμαρτύρονται και δηλώνουν:

«Απόψε (4-5-12) ακριβώς μετά την ομιλία του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ κ. Βενιζέλου στο Σύνταγμα ακούστηκε από τα μεγάφωνα – με φόντο την πράσινη «θάλασσα» των πλαστικών σημαιών – το τραγούδι «Σε όλα τα νησιά», σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και στίχους του Μιχάλη Γκανά, με τη φωνή της Άλκηστις Πρωτοψάλτη.

Επειδή κανείς από τους τρεις μας δεν ρωτήθηκε από κανέναν, αναρωτιόμαστε ποιοι και με πιο δικαίωμα μας «στρατολόγησαν» στο συγκεκριμένο κόμμα και μας έβαλαν να το διαφημίζουμε χωρίς την άδειά μας. Δηλώνουμε εμβρόντητοι και βαθύτατα προσβεβλημένοι από αυτήν τη συμπεριφορά και προειδοποιούμε:

Απαγορεύουμε τη χρησιμοποίηση του τραγουδιού μας από οποιοδήποτε κόμμα».

Η πρώτη αντίδρασή μας, αυθόρμητη και δικαιολογημένα χαιρέκακη, είναι «καλά να πάθεις, Βενιζέλε!» Μια άλλη, επίσης μοχθηρή αντίδραση, είναι να σκεφτούμε «Καλά, πού ήσαστε εσείς τόσα χρόνια, βρε παιδιά; Tόσα και τόσα έκανε το ΠΑΣΟΚ, το τραγούδι σας στα μεγάφωνα σας πείραξε;».  Και αυτό το κανένα κόμμα ακούγεται πολύ διπλωματικό, μπορούσαν να διευκρινίσουν -εκτός αν είναι αναρχικοί- ότι εννοούν κανένα κόμμα π.χ του κεφαλαίου και του ρατσισμού.

Και ίσως αξίζει να θυμηθούμε ότι η Άλκηστις Πρωτοψάλτη το 2007 είχε εθελοντικά στρατολογηθεί από γνωστή τράπεζα, πρωταγωνιστώντας σε μια προσβλητική -ειδικά με τα σημερινά δεδομένα- διαφήμιση για στεγαστικά δάνεια. «Μια μέρα χαράς», τραγουδά στο σχετικό βίντεο, που παρακινεί τον κόσμο:  «είναι ωραίο να έχεις το δικό σου σπίτι»

όμως σήμερα μαύρος πασοκικός ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα:

Ποιος έχει δίκιο; Οι τρεις καλλιτέχνες ή οι οργανωτές της θλιβερής φιέστας του ΠΑΣΟΚ;

H απάντηση ίσως είναι, απλή: δίκιο έχει το τραγούδι που, αν είναι όμορφο και αληθινό, θα αντέξει στο χρόνο και δεν θα κινδυνεύει να ταυτιστεί με το ένα ή το άλλο κόμμα, με τη μίζερη επικαιρότητα.

Ακούστε το νορβηγικό τραγούδι που προκαλεί αλλεργία στους νεοναζί (βίντεο)

Πάνω από 40.000 Νορβηγοί τραγούδησαν έξω από τα δικαστήρια του Όσλο «τα παιδιά του Ουράνιου Τόξου. Το τραγούδι που μισεί θανάσιμα ο νεοναζί μακελάρης Άντερς Μπρέιβικ.

Ο υπεύθυνος για τη δολοφονία 77 ατόμων στο Όσλο και στο νησί Ουτάγια πέρυσι το καλοκαίρι, δήλωσε στο δικαστήριο ότι μισεί το τραγούδι «Παιδιά του Ουράνιου Τόξου», διότι ο συνθέτης του (και ερμηνευτής του, ονόματι Λίλεμπγερν Νίλσεν) είναι μαρξιστής και το τραγούδι όργανο «μαρξιστικής πλύσης εγκεφάλου».  Στόχος των διαδηλωτών να δείξουν στον Μπρέιβικ ότι η προπαγάνδα του μίσους ηττήθηκε. Εύστοχο πάντως το σχόλιο του  @DimMarg  «Οι Νορβηγοί, λέει, εκδικήθηκαν τον Μπρέιβικ τραγουδώντας ένα παιδικό τραγούδι που μισεί. Επόμενο βήμα είναι να του κρύψουν τοπαγουρίνο του;»

Το νορβηγικό τραγούδι είναι διασκευή του «My Rainbow Race» του Πιτ Σίγγερ. «Μαζί θα ζήσουμε, κάθε αδελφός και αδελφή, εγγονοί του ουράνιου τόξου και μιας εύφορης γης», είναι τα λόγια του ρεφρέν.

Η δίκη του Μπρέβικ συνεχίζεται σήμερα για ένατη ημέρα με τις καταθέσεις επιζώντων της βομβιστικής επίθεσης εναντίον της έδρας της κυβέρνησης στο κέντρο του Οσλο.

Ένας αλλά Lynyrd Skynyrd (18/6 Ελληνικό)


Το Sweet home Alabama θα ακούσει για πρώτη φορά ζωντανά το ελληνικό κοινό στις 18 Ιουνίου στο γήπεδο Μπέιζμπολ στο Ελληνικό, με την εμφάνιση του θρυλικού south rock συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd. Ακολουθώντας κατά γράμμα την εμπορική συνταγή όλων των θρύλων του ’70, η μπάντα που ουσιαστικά διαλύθηκε το 1977 ξανασμίγει με ένα μόνο μέλος από τα παλιά, έβγαλε δίσκο και προσπαθεί να κάνει «μπάζες» με τις περιοδείες. Δεν γνωρίζουμε το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, ωστόσο και αυτή η περίπτωση δείχνει να πουλά ένα πετυχημένο παρελθόν σε νέα συσκευασία για το συνήθως αφελές κοινό της rock, που αποτελείται από παλιούς νοσταλγούς και βέβαια νέους μυημένους.

Οι ατυχίες είναι συνώνυμο των Lynyrd Skynyrd. Πάνω στην κορυφή της καριέρας τους, το 1977 (στις 20 Οκτωβρίου) τρεις μέρες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ τους Street Survivors (τι ειρωνεία!) συνετρίβη το αεροσκάφος που είχαν νοικιάσει σε ένα δάσος του Μισισιπή. Οι Ronnie Van Zant, Steve Gaines και Cassie Gaines σκοτώθηκαν (μαζί τους σκοτώθηκαν και οι πιλότοι καθώς και προσωπικό) και οι υπόλοιποι τραυματίστηκαν σοβαρά. Ο επιζών του ατυχήματος Allen Collins το 1986 είχε αυτοκινητιστικό δυστύχημα κοντά στο σπίτι του στο Τζάκσονβιλ, με το οποίο σκοτώθηκε η φιλενάδα του ενώ ο ίδιος έμεινε μόνιμα παράλυτος από το στήθος του και κάτω. Το τελευταίο τους άλμπουμ που θα παρουσιάσουν τον Ιούνιο, το «God & Guns», ηχογραφήθηκε στην ιστορική πόλη για την κάντρι μουσική Nashville μεταξύ του 2008 – 2009 όμως το project διακόπηκε αιφνίδια από το θάνατο του ιδρυτικού μέλους και κιμπορντίστα Billy Powell και αργότερα και του μπασίστα Ean Evans (2011).

Φυσικά το αθηναϊκό κοινό θα απολαύσει τους Lynyrd Skynyrd με σχετικά ακριβό εισιτήριο -προπώληση 40 ευρώ Πανεπιστημίου 39- όμως καλό είναι να επισημάνουμε και τα σύννεφα που σκιάζουν αυτή τη λαμπρή καριέρα. Στην Αμερική δεν λείπουν οι φωνές που κατηγορούν για ρατσισμό το γκρουπ που έκανε σημαία του Νότο της Αμερικής. Στο τραγούδι σύμβολο Sweet home Alabama το συγκρότημα επιτίθεται στον Νιλ Γιανγκ, λέγοντας ότι είναι ανεπιθύμητος στο Νότο: «Well I heard mister Young sing about her, Well, I heard ole Neil put her down, Well, I hope Neil Young will remember, A Southern man don’t need him around anyhow». Ο λόγος;
Στο τραγούδι του Καναδού συνθέτη Neil Young «soutern man» (που σημαίνει Νότιος) αναφέρονται στίχοι που καταδικάζουν τις λευκές συμμορίες του Νότου (Κου Κλουξ Κλαν και όχι μόνο) που λιντσάριζαν μαύρους μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα: «Southern man, when will you pay them back?, I heard screamin’ and bullwhips cracking, How long? How long?».