Νομική δικαίωση όλων των εργαζομένων στην Ελευθεροτυπία

Δεκτή η ανάκληση της Προσωρινής Διαταγής για 250 εργαζόμενους

Ένα χρόνο μετά από τότε που η Χ. Κ. Τεγόπουλος κήρυξε μονομερή στάση πληρωμών απέναντι στους 870 εργαζόμενούς της, ανοίγει ο δρόμος για την διεκδίκηση αποζημίωσης από εργαζομένους για το ύψος του ποσού που τους χρωστάει.   Με την από προσωρινή διαταγή του Προέδρου Πρωτοδικών Αθήνας ανακλήθηκε ως προς τους αιτούντες εργαζόμενους (περίπου 250 εργαζόμενους) η από 6-7-2012 προσωρινή διαταγή της κας Προέδρου Πρωτοδικών Αθήνας, που εκδόθηκε κατόπιν της με αρ. κατ. 119780/12261/5-7-2012 αίτησης της EWORX AE και με την οποία είχαν ανασταλεί προσωρινά οι ατομικές διώξεις των εργαζομένων κατά της Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ.

Από την πλευρά των εργαζόμενων και των πληρεξούσιων δικηγόρων τους διευκρινίζεται  ότι η τυχόν άσκηση, εκ μέρους τους, ατομικών μέτρων διώξης ακόμη κι αναγκαστικής κατάσχεσης στην περιουσία της Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ ουδόλως παρεμποδίζει ή βλάπτει τα δικαιώματα άλλων πιστωτών ή εργαζομένων ή οδηγεί σε προνομιακή ικανοποίησή τους, δεδομένου ότι οι διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας παρέχουν όλα τα εχέγγυα σε όλους τους εργαζόμενους αλλά και τους υπόλοιπους πιστωτές για ν’ αναγγείλουν τις απαιτήσεις τους και να ικανοποιηθούν σύμμετρα, ο καθένας ανάλογα με το αν διαθέτει ή όχι γενικό ή ειδικό προνόμιο, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων (ως προς το προνόμιο των δεδουλευμένων), των ασφαλιστικών ταμείων και του ελληνικού δημοσίου.

Οι αιτούντες εργαζόμενοι εμμένουν ότι όλες οι δικαστικές και δικονομικές τους ενέργειες διέπονται από ήθος και συναδελφική αλληλεγγύη, αποκρούοντας οποιεσδήποτε άλλες «ερμηνείες» διαρρέουν.

 

Πηγή anasigrotisi.blogspot.gr

Θερινή εκδήλωση: Το «Ευρώ ή δραχμή» παραμένει επίκαιρο;

Αύριο Τετάρτη 18/7, το περιοδικό Unfollow  και το Free Thinking Zone στις 7μμ, διοργανώνει εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 και Γριβαίων).

με θέμα : «Ευρώ ή δραχμή: Ψευτοδίλημμα ή ερώτημα ουσίας;».

Θα μιλήσουν:

Ο οικονομολόγος και δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης και ο Γιάννης Τσαμουργκέλης, επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Οικονομικής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Χρήστος Κώνστας,  που μεταξύ άλλων υπήρξε υπεύθυνος επικοινωνίας του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε.

Όσοι συμμετάσχουν θα έχουν δωρεάν συλλεκτικά τεύχη του unfollow!

Για όσους είναι μακριά την εκδήλωση θα καλύψει με live streaming το The Press Project.

Εκβιαστικά μπλογκ,τραπεζίτες,μισθοφόροι πράκτορες

Σημαντικές αποκαλύψεις για το σκοτεινό ρόλο αρκετών επαγγελματικών ιστολογίων έχει το περιοδικό Hot Doc που κυκλοφορεί.  Όπως περιγράφει πρόκειται  για ένα παρακρατικό σύστημα που χρηματίζεται από ισχυρούς οικονομικά παράγοντες, παρακολουθεί δημοσιογράφους και «ενοχλητικούς» πολίτες. Κομμάτι αυτού του παρακρατικού μηχανισμού είναι διάφορα blogs.  Για τη σκοτεινή πλευρά της μπλογκόσφαιρας είχαμε γράψει στο Mao.gr στο κείμενο «Blog εκβιαστών και διαφημιστικό αντάρτικο» στο οποίο αναφέραμε μεταξύ άλλων και τις καταγγελίες του Πάνου Καμμένου για ιστολόγια που ζητούσαν διαφήμιση για να σταματήσουν τις επιθέσεις εναντίον του.  Το hot doc θέτει ερωτήματα για το πού βρήκαν τις φωτογραφίες από παρακολούθηση τα blogs. Τώρα για τα ρεπορτάζ και το ρόλο του κ. Γκρέι εξακολουθούμε να έχουμε κάποιες επιφυλάξεις αλλά αυτό είναι διαφορετικό ζήτημα. 

Ακολουθεί το κείμενο από το Κουτί της Πανδώρας

Όπως αποκαλύπτει το HOT DOC, στις 23 Μαίου, τρία bogs Fimotro, Nonews και Noname, με διαφορά μερικών λεπτών έκαναν την ίδια ανάρτηση που αναφερόταν στην επίσκεψη του δημοσιογράφου του REUTERS Στήβεν Γκρέι, για μία έρευνα που αφορούσε τις Τράπεζες. Ο Grey όπως και το HOT DOC είχαν αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο ελληνικές Τράπεζες δανειοδοτούσαν χωρίς πραγματικές εγγυήσεις offshore εταιρείες που ανήκαν σε μετόχους των Τραπεζών, σβήνοντας στη συνέχεια τα δάνεια.

Τα blogs λοιπόν δημοσίευσαν μια φωτογραφία του Γκρέι με τον δημοσιογράφο Τάσο Τέλλογλου κάνοντας απαξιωτικά σχόλια για έναν από τους πιο έγκυρους ερευνητές του REUTERS. Σύμφωνα με τα σχόλια αυτά ο Γκρέι είχε έρθει στην Ελλάδα για να χτυπήσει την ελληνική Οικονομία. Δημιουργούσαν δηλαδή μέσα σε μερικά λεπτά την εντύπωση ότι ο Γκρέι δεν έλεγε την αλήθεια αλλά χτυπούσε την ελληνική Οικονομία. Χωρίς κανένα στοιχείο.

Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Τα blogs δημοσίευαν φωτογραφία των δημοσιογράφων λέγοντας πως ήταν από κινητό τηλέφωνο αναγνώστη. Σήμερα αποκαλύπτεται πως ήταν φωτογραφία από παρακολούθηση των δημοσιογράφων που είχε παρθεί από μηχανισμό παρακολούθησης.

Πού βρήκαν τις φωτογραφίες από παρακολούθηση τα blogs; Πώς συντονίζονται για να αποπροσανατολίσουν από την αλήθεια και να εμφανίσουν ερευνητές δημοσιογράφους ότι δρουν με σκοπιμότητα; Ποιος τους πληρώνει για να κάνουν εκατοντάδες αναρτήσεις κάθε μέρα; Ποιος δηλαδή πληρώνει 10 τουλάχιστον ανθρώπους προσωπικό, ενώ δεν έχουν διαφημιστικά έσοδα;

Καταστρόικα: Η μαύρη βίβλος των ιδιωτικοποιήσεων

To Catastroika πρόσφατα ξεπέρασε το 1,1 εκ. views σε λιγότερο από 2 μήνες χωρίς να υπολογίζονται σε αυτό τον αριθμό όσοι κατέβασαν την ταινία μέσω torrent και direct download και οι δεκάδες δημόσιες προβολές.

Τι κοινό έχει η Σοβιετική Ένωση της κατάρρευσης, οι πρώτες μέρες της ενωμένης Γερμανίας, το Παρίσι του δημάρχου Ζακ Σιράκ και η Ελλάδα του Μνημονίου; Το πάθος των ιδιωτικοποιήσεων. Ιδεολογική εμμονή ή συμφεροντολογική επιταγή, το φετίχ του ιδιωτικού τομέα που κατανικά τον ανεπαρκή δημόσιο, στο όνομα του ανταγωνισμού, του χρέους και του αγίου κέρδους είναι το κληροδότημα της μετασοβιετικής εποχής. Την απομυθοποίηση αυτού του πάθους ορισμένων ανέλαβε με όλη την αναγκαία αναιρετική ματιά η ομάδα του Debtocracy, δηλαδή η Κατερίνα Κιτίδη, ο Άρης Χατζηστεφάνου και ο Λεωνίδας Βατικιώτης, με το νέο τους ντοκιμαντέρ, Catastroika, που κυκλοφορεί στο ίντερνετ (www.catastroika.gr) και προβάλλεται δημόσια χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης.

Από το Ανώτατο Σοβιέτ στο Τσάμπιονς Λιγκ

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος όσων διακυβεύονται σήμερα στην Ελλάδα της πλήρους εκποίησης, οφείλει να δει όλο το ψηφιδωτό του νεοφιλελευθερισμού. Μπορεί να ξενίζει που τα πρώτα πλάνα της Catastroika εστιάζουν στις παγωμένες εκτάσεις της Ρωσίας, όμως εκεί εδράζεται το πρώτο μεγα-πείραμα ιδιωτικοποιήσεων: «Με 1 ή 2 εκατομμύρια δολάρια αγόραζες επιχειρήσεις που μόνο ο σκελετός τους άξιζε εκατοντάδες εκατομμύρια ή ακόμη και δισ. δολάρια», λέει στο φακό του ντοκιμαντέρ ο Αλ. Μπουγκάλιν, Ρώσος οικονομολόγος και ακαδημαϊκός, ρίχνοντας φως στον τρόπο με τον οποίο έγιναν οι αμύθητες περιουσίες ανθρώπων όπως ο Αμπράμοβιτς, που πριν λίγες ημέρες πανηγύριζε την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ με την αγγλική ομάδα που κατέχει. «Ήταν ο πλήρης αποδεκατισμός ενός έθνους», συνοψίζει την πικρή ιστορία της διάλυσης του σοβιετικού κράτους η Ναόμι Κλάιν.

Η επίσκεψη στη Μόσχα όμως έχει ένα άλλο βασικό συμπέρασμα: Το νεοφιλελεύθερο πείραμα της απορρύθμισης και των ιδιωτικοποιήσεων είναι ξένο προς τη δημοκρατία. Οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις του 1994 στη Ρωσία δεν θα ήταν δυνατές χωρίς να έχει προηγηθεί το πραξικόπημα του Μπορίς Γέλτσιν ένα χρόνο νωρίτερα, είναι το συμπέρασμα ενός Ρώσου ειδικού. Άλλωστε, «τα πρώτα πειράματα του νεοφιλελευθερισμού δεν είχαν καμία σχέση με τη δημοκρατία», όπως καταθέτει η Ναόμι Κλάιν, σημειώνοντας ότι το μόνο έδαφος που βρήκε η σχολή του Σικάγο για να εφαρμόσει τα δόγματά της ήταν η Χιλή του Αουγκούστο Πινοτσέτ και η Τουρκία του στρατηγού Κενάν Εβρέν.

Ποιους πλάκωσε το τείχος του Βερολίνου;

Από τις στρατιωτικές χούντες του ’80 στην Ελλάδα του Παπαδήμου δεν είναι τόσος δρόμος όσος εξαρχής φαίνεται. Μεσολαβεί η Αγγλία της Μάργκαρετ Θάτσερ που έφερε στη δυτική Ευρώπη τη «μόδα» των αποκρατικοποιήσεων. Το «εισιτήριο» που πλήρωσαν οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι για την είσοδό τους στην εποχή της απορρύθμισης ήταν φυσικά η διάλυση των συνδικάτων και της εργατικής νομοθεσίας, όπως αρχετυπικά αποτυπώθηκε στο τσάκισμα των Άγγλων ανθρακωρύχων και του αγώνα τους. Ο Κεν Λόουτς, ο δημιουργός της εργατικής ταινίας «Ο Πολ, ο Μικ και οι άλλοι» (Navigators) του 2001 εξηγεί στην κάμερα το δράμα του ιδιωτικού σιδηρόδρομου.

Επόμενος σταθμός στο ιδιωτικοποιημένο τρένο του νεοφιλελευθερισμού και στον αποκαλυπτικό φακό του Catastroika, η πρώην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Το «καταστροφικό πείραμα», ένα «ιστορικά τραγικό γεγονός», η επιδρομή δηλαδή της Τρόιχαντ, της εταιρείας που ανέλαβε να ξεπουλήσει ό,τι κρατικό υπήρχε στο ανατολικό γερμανικό κράτος, αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα μεγάλο πλιάτσικο. Το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου δεν είναι παρά η ελληνική Τρόιχαντ, υποστηρίζει βάσιμα το Catastroika. Με τις απαραίτητες δόσεις απολυταρχίας, στο πρόσωπο του τραπεζίτη – πρωθυπουργού Παπαδήμου.

Zoom out στα ελατήρια του κέρδους

Ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ συνήθως κρίνεται από την τεχνική του αρτιότητα. Στο πεδίο αυτό, η ομάδα του Catastroika δίνει επιτυχώς εξετάσεις, έχοντας πρωτότυπη μουσική, άποψη στο καδράρισμα και την αντικομφορμιστική ευγένεια να μην εμφανίζονται στα πλάνα τα πρόσωπα των συντελεστών. Ωστόσο, το πραγματικά αξιέπαινο είναι ότι ο λόγος δίνεται στους ανθρώπους του μόχθου: Στον πρόεδρο των εργαζομένων της εταιρείας ύδρευσης της Θεσσαλονίκης, στον εργάτη των ορυχείων της ΔΕΗ. Οι μαρτυρίες αυτές, που αποκαλύπτουν πόσους θανάτους το χρόνο κοστίζει η πολιτική ανάθεσης εργασιών της ΔΕΗ σε εργολάβους, που κατονομάζουν τις διασυνδέσεις μεταξύ της ιδιωτικοποίησης του νερού και του ΔΝΤ, είναι το ακατέργαστο διαμάντι του ντοκιμαντέρ που δίνει και όλη την αξία, πέρα από την πολιτική και επιστημονική τεκμηρίωση. Δεν είναι τυχαίο από αυτή την άποψη ότι προεκλογικές συγκεντρώσεις σε ένα ευρύ φάσμα της Αριστεράς φιλοξένησαν ως επιχείρημα το Catastroika.

Το πωλητήριο στη δημόσια περιουσία δεν είναι μια ελληνική εξαίρεση, ακριβώς όπως δεν είναι και το δημόσιο χρέος. Η οξύνοια να ανοίγεις το πλάνο, να αναγνωρίζεις τα πολιτικά ελατήρια και τα προηγούμενα ιστορικά παραδείγματα, αυτή είναι η ουσία της δημοσιογραφίας που υπηρετεί με υποδειγματικό τρόπο η ομάδα του Catastroika.

του Γιώργου Λαουτάρη

Δείτε το Catastroika

Μοντέρνοι καιροί στο νέο σποτ του ΚΚΕ

 

Το νέο διαφημιστικό σποτ του ΚΚΕ  «πρωταγωνιστής ο λαός» εξακολουθεί να δείχνει μια προτίμηση για τη βαριά βιομηχανία και τους βιομηχανικούς εργάτες που όμως με τη διαρκή επανάληψη φτάνει στα όρια της νοσταλγίας ενός εργοστασιακού καπιταλισμού που στην Ελλάδα ποτέ δεν έγινε κυρίαρχος και σήμερα βρίσκεται σε πλήρη διάλυση.  Ο συμβολισμός με την έμφαση στον χειρώνακτα εργάτη προσπαθεί να εικονογραφήσει το ταξικό στοιχείο δίνοντας τελικά όμως ένα μάλλον επιφανειακό και ξεπερασμένο από τις καταστάσεις ορισμό.  Για χάρη εντυπωσιασμού τα ροζιασμένα χέρια και τα ιδρωμένα μπράτσα περνάνε πιο εύκολα το μήνυμα ότι «εδώ μιλάμε για εργάτες» και ότι αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι χίλιες χαλυβουργίες παρά οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια όσων περνάνε όλη την ημέρα μπροστά σε μια οθόνη και τις τρύπιες σόλες από το ψάξιμο για δουλειά. Κατά τα άλλα καλύτερο από τα προηγούμενα σποτ.  Πετυχημένο το κοντράστ στη μουσική ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μέρος.

 

Τα άβαταρ της Κουμουνδούρου

Μια μάχιμη ομάδα επικοινωνιακού πολέμου στην εποχή των social media έχει συστήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με θαυμαστά αποτελέσματα, ειδικά τώρα που η επιρροή του κόμματος ανεβαίνει κατακόρυφα. Το ρεπορτάζ του protagon.gr κατέγραψε στο στρατηγείο της πλατείας Κουμουνδούρου τα φρέσκα πρόσωπα που εκπροσωπούν την ηλεκτρονική ταυτότητα του κόμματος.

Facebook, twitter και ενημερωτικές ιστοσελίδες του χώρου ενημερώνονται με επαγγελματικό τρόπο χωρίς τη μεσολάβηση εταιρειών επικοινωνίας, όπως υπογραμμίζουν οι κυβερνομαχητές του ΣΥΡΙΖΑ.

«Ανάμεσα στις αρμοδιότητές μου είναι η άμεση επικοινωνία με τον Ομπάμα, ο οποίος παρακολουθεί τη δράση μας», αναφέρει ένα μέλος της ομάδας, για να ρωτηθεί από τη δημοσιογράφο Λίνα Παπαδάκη, ποια είναι η θέση του προέδρου των ΗΠΑ. «Γενικά είναι πάρα πολύ ευχαριστημένος, έχει εντυπωσιαστεί με την ομάδα» απαντά!

Πάντως, ας σημειώσουμε ότι παρόλο που ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας νέος άνθρωπος της ψηφιακής γενιάς, δεν χειρίζεται ο ίδιος τους λογαριασμούς στο Facebook και το twitter του. «Τα μηνύματα που τον αφορούν τα στέλνουμε» απαντά ένα στέλεχος της ηλεκτρονικής ομάδας χωρίς να γίνεται πολύ πιστευτός. Θυμίζουμε και την άποψη της Ρένας Δούρου στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Mao.gr όπου υποστήριξε πως πρέπει οι ίδιοι οι πολιτικοί να χειρίζονται τους λογαριασμούς τους και σε διαφορετική περίπτωση να το γνωστοποιούν.

Ηλεκτρονικός «πόλεμος» στα σόσιαλ μίντια από τους χρυσαυγίτες

Πως να αποχαρακτηριστεί ένα κείμενο με «μη ασφαλές περιεχόμενο». 

Σε δεκάδες κείμενα με αντιναζιστικό περιεχόμενο από δεκάδες blogs έχουν κάνει report ως δήθεν  «μη ασφαλές περιεχόμενο» στο facebook οι χρυσαυγίτες με αποτέλεσμα από το μεσημέρι της Πέμπτης εκατοντάδες κείμενα που έχουν μέσα τις λέξεις «Χρυσή Αυγή» και «Κασιδιάρης» ή «επίθεση νεοναζί» να αποκλείονται από το facebook.  Αυτό γίνεται με ενορχηστρωμένη διαδικτυακή επίθεση στο facebook από δεκάδες λογαριασμούς των μελών και φίλων του φιλοναζιστικού κόμματος (οι περισσότεροι ψεύτικοι).  Δεν χρειάζονται πολλά report για να αποκλειστεί ένα κείμενο μερικές δεκάδες αρκούν.

Τέτοιες πρακτικές οι εχθροί της δημοκρατίας τις έχουν χρησιμοποιήσει δεκάδες φορές με αποκλεισμούς μέσα από την κατάχρηση των αντιφάσεων και των κενών στη λειτουργία των σόσιαλ μίντια. Περιττό να πούμε ότι δεν χάθηκε και ο κόσμος αν μερικά άρθρα δεν μπουν στο facebook, ούτε φυσικά έχουμε αυταπάτες πως ο φασισμός μπορεί να τσακιστεί στο facebook και στο διαδίκτυο.

Edit: Χάρη στην έγκυρη κινητοποίηση και το μαζικό antireporting. Τα περισσότερα κείμενα ξε-αποκλείστηκαν από το facebook. Ευχαριστούμε πολύ.

Πάντως μπορεί να γίνει μαζικό anti-reporting. Αν προσπαθείτε να κάνετε share στο facebook ένα κείμενο με αντιναζιστικό περιεχόμενο και δεν σας αφήνει:

Αφότου εμφανιστεί το παράθυρο κοινοποίησης στο facebook και επιλέξετε το πλήκτρο “κοινοποίηση συνδέσμου”, θα εμφανισθεί παράθυρο με τίτλο “Δυστυχώς, η δημοσίευση αυτή περιέχει μια μπλοκαρισμένη διεύθυνση URL”.

Σε αυτό το παράθυρο, κάνουμε κλικ στον υπερσύνδεσμο “ενημερώστε μας”.

Αμέσως μετά, εμφανίζεται νέο παράθυρο, με τρεις ερωτήσεις. Συμπληρώνουμε τις απαντήσεις μας στα κενά χωρία, πατάμε “αποστολή” και έτσι, συμβάλλουμε στο αντι-reporting του κειμένου.

Τις οδηγίες τις έδωσε το left.gr για να γίνει anti-reporting σ’ένα κείμενο από το ιστολόγιο του Γιάννη Αλμπάνη αλλά ισχύει για όλα τα κείμενα που έχουν αποκλειστεί.

Τετράδια Ανυπότακτης Θεωρίας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η πρώτη έντυπη προσπάθεια της Λέσχης της Ανυπότακτης Θεωρίας βρίσκεται ήδη σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και αξίζει τη στήριξη μας.

Περιεχόμενα:

Εισαγωγικό Σημείωμα: Αυτός ο κόσμος που αλλάζει με τρομάζει;

ΤΩΝ ΓΟΥΣΗ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ ΘΑΝΟΥ ΑΝΔΡΙΤΣΟΥ

Η κρίση της ΕΕ, οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και η Ελλάδα

TOY ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥΔΕΑ

Πάνω απ’ του κάστρου των Βρυξελλών τη σκοπιά, οι πολυεθνικές κοιτούν

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΣΣΑΛΟΥ

Ένα σχέδιο για μια μαρξιστική θεωρία για το έθνος

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΑΛΟΥΚΗ

Η άκρα δεξιά στην Ελλάδα της κρίσης

ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΤΟΥ

Το επιχειρηματικο – κρατικό σύμπλεγμα. Το αστικό κράτος στην εποχή της κρίσης

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ

Υποταγή στη θεωρητική και στρατηγική αμηχανία ή σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ

Το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο ως θεωρητικό ερώτημα

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΩΤΗΡΗ

Οικολογική κρίση: Μια μαρξιστικη Ανάλυση

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΚΟΡΔΟΥΛΗ

Ποιός θα κάνει την αντικαπιταλιστική ανατροπή; Σκέψεις για το σύγχρονο επαναστατικό υποκείμενο

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η Αραβική Άνοιξη σε χρόνο ενεστώτα. Το μέλλον στα χέρια της εργατικής τάξης

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΛΟΥΝΤΟΥ

Συνέντευξη: TARIQ ALI

Ποίηση: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ:

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΣΗΣ

ΘΑΝΟΣ ΑΝΔΡΙΤΣΟΣ

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ – ΜΑΚΕΤΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΠΟΥΖΗΣ

ΠΑΡΗΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

Διαβάστε το Εισαγωγικό σημείωμα στα Τετράδια Ανυπόταχτης Θεωρίας #1

Μήνυμα των συντελεστών της έκδοσης:

«Σε αυτή μας την προσπάθεια ελπίζουμε ότι θα βρούμε στήριξη από όσους ταξιδεύουμε μαζί στον κόσμο του διαδικτύου αλλά και σε νέους φίλους μακριά από την οθόνη ή το πληκτρολόγιο. Είμαστε δίπλα σε όλα τα νέα εγχειρήματα, ηλεκτρονικά ή έντυπα, που προσπαθούν μέσα στο ασφυκτικό τοπίο να βρουν ένα νέο δρόμο διαλόγου, αναζήτησης, επικοινωνίας και επιβίωσης. Στόχος από την προσπάθεια αυτή είναι να κατορθώσουμε την μεγάλη αναβάθμιση της Λέσχης και τη λειτουργία της σαν portal θεωρητικής αναζήτησης και αντιπαράθεσης. Όλα τα σημάδια για τη βιωσιμότητα εκδοτικών προσπαθειών είναι αρνητικά. Για αυτό και αποφασίσαμε να το κάνουμε πιο αποφασιστικά.

Φίλοι και φίλες. Τα Τετράδια Ανυπόταχτης Θεωρίας έχουν πλέον τυπωθεί και βρίσκονται στα χέρια μας. Εκτός από ειδικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ αρχικά θα μπορείτε να τα προμηθευτείτε από τα βιβλιοπωλεία, αρχικά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Κεντρική διανομή θα γίνεται από τις εκδόσεις ΚΨΜ.   Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, και με βοήθεια των φίλων και συντρόφων σε όλη την Ελλάδα, θα οργανωθεί και η πανελλαδική διανομή όπως και οι βιβλιοπαρουσιάσεις.»

Κεντρική Διάθεση – Διανομή
– Εκδόσεις ΚΨΜ (Ζ. Πηγής 55-57 (Ζ. Πηγής & Αραχώβης, Εξάρχεια | 210 38 13 838):
– και από τη «Λέσχη» (επικοινωνία στο ilesxi@gmail.com) [TIMH 6€]
θα το βρείτε και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη [ΤΙΜΗ 9€]

Ευνοημένο το ΚΚΕ από τα social media

Μπορεί η ηγεσία του ΚΚΕ να καταγγέλλει απερίφραστα το ρόλο των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, χαρακτηρίζοντάς τα ακόμη και όργανα της CIA, ωστόσο η ιδιαίτερα αυξημένη προβολή των θέσεών του (με αρνητικό ή θετικό τρόπο) από αυτά δείχνει ότι ακριβώς τα μέσα αυτά σέβονται την πολιτική πολυφωνία.

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η υπηρεσία αποδελτίωσης ειδήσεων Clip news κατά τη μετεκλογική περίοδο (06.05.2012-30.05.2012) το ΚΚΕ, μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχε 7.063 αναφορές, τρίτο σε σειρά κόμμα μετά τον πρώτο ΣΥΡΙΖΑ (7.870) και τη ΝΔ (7.474). Ακολουθούν με διαφορά  το κόμμα που υποτίθεται ότι «ιδρύθηκε στο facebook», οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου (5.596), η ΔΗΜΑΡ (5.299), το ΠΑΣΟΚ (4.490) και τέλος η Χρυσή Αυγή με 3.811 αναφορές.

Προσωπικά η Αλέκα Παπαρήγα έρχεται πάλι τρίτη στους πολιτικούς αρχηγούς με 5.897 αναφορές. Την περνά ο Αντώνης Σαμαράς  (8.443) και ο Αλέξης Τσίπρας (6.384) ενώ ακολουθούν: Πάνος Καμμένος (5.719), Φώτης Κουβέλης (5.372), Ευ. Βενιζέλος (5.091) και Νίκος Μιχαλολιάκος (3.690).

Συνολικά η έρευνα μελέτησε έντυπα (εφημερίδες και περιοδικά πανελλαδικής και περιφερειακής εμβέλειας), ιστοσελίδες σε Ελλάδα και Κύπρο και μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, You Tube, Blog). Σε όλα αυτά τα μέσα ενημέρωσης (δηλαδή πλην τηλεόρασης και ραδιοφώνου) την πρωτιά μεταξύ των κομμάτων κερδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ με 21,71% και 31.980 αναφορές και στα τρία μέσα (έντυπα, internet, social media). Στη δεύτερη θέση η Νέα Δημοκρατία με 16,83% και 24.801 αναφορές και στην τρίτη θέση το ΠΑΣΟΚ με 13,88% και 20.450 αναφορές. Ακολουθούν το ΚΚΕ με 13,68% και 20.156 αναφορές, η Δημοκρατική Αριστερά με 13,32% και 19.624 αναφορές και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 11,43% και 16.846 αναφορές. Στην τελευταία θέση βρίσκεται η Χρυσή Αυγή με 9,15% και 13.480 αναφορές.

Την πρωτιά μεταξύ των πολιτικών αρχηγών κερδίζει ο Αντώνης Σαμαράς συγκεντρώνοντας 21,53% και 25.641 αναφορές και στα τρία μέσα (έντυπα, internet, social media). Στη δεύτερη θέση ακολουθεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος με 18,39% και 21.907 αναφορές. Στην τρίτη θέση βρίσκεται η Αλέκα Παπαρήγα με 14,01% και 16.693 αναφορές και ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας με 13,66% και 16.270 αναφορές. Στην πέμπτη θέση ο Πάνος Καμμένος με 12,24% και 14.579 αναφορές και σε απόσταση αναπνοής ο Φώτης Κουβέλης με 12,20% και 14.526 αναφορές. Στην τελευταία θέση βρίσκεται ο Νίκος Μιχαλολιάκος με 7,96% και 9.479 αναφορές.

Όλα αυτά μία μέρα μετά τη σκληρή κόντρα που είχε το ΚΚΕ με το ΕΣΡ σχετικά με την προβολή των κομμάτων στα τηλεοπτικά κανάλια και τις μετρήσεις που ανακοίνωσε. Όπως σχολίασε σήμερα σχετικά το γραφείο Τύπου του Περισσού, «το μαγείρεμα των στοιχείων είναι τόσο μεγάλο που είναι αδύνατο να κρυφτεί, όπως και ότι η εικόνα προβολής των κομμάτων που έδωσε είναι ψευδής», σχολιάζοντας ότι «η παραβίαση ακόμα και της προβολής με βάση τα ποσοστά των κομμάτων, ήταν και είναι κραυγαλέα σε βάρος του ΚΚΕ».

Μήπως, κατόπιν όλων αυτών, θα έπρεπε και ο Περισσός να στραφεί στα άλλα μέσα;

Εμφύλιος στην Ελευθεροτυπία

Θύελλα μετά την απόρριψη της αίτησης της Χ.Κ Τεγόπουλος για την υπαγωγή της στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα. Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι μετά από αυτή τη σημαντική –αν και όχι χωρίς κόστος- επιτυχία οι εργαζόμενοι θα προσπαθούσαν να προβάλλουν πιο μαχητικά και συλλογικά τις διεκδικήσεις τους επικράτησε η λογική του κοινωνικού αυτοματισμού.   Ανώνυμα και διοχετευμένα δημοσιεύματα σε blogs και ιστοσελίδες έκαναν λόγο για τη δημιουργία μιας συνεταιριστικής «νέας ελευθεροτυπίας» (που θα της μοιάζει) από «50 ή 80 συντάκτες της παλιάς».

Οι δημοσιογράφοι και οι τεχνικοί που έμαθαν από τα blog ότι συνάδελφοι τους ετοιμάζονται να βγάλουν νέα εφημερίδα χωρίς να τους υπολογίζουν στα σχέδια τους ή καν να τους ενημερώσουν εξοργίστηκαν, δικαιολογημένα σε ένα βαθμό, και αισθάνθηκαν προδομένοι.

Από την πλευρά της εργοδοσίας ακολούθησε  μια έντεχνη και καλά ενορχηστρωμένη εκστρατεία ότι οι μαχητικές απεργιακές κινητοποιήσεις και τα απεργιακά φύλλα ήταν μια σκοτεινή πλεκτάνη ενός «κλειστού κύκλου» που για τους δικούς του ιδιοτελείς λόγους ήθελε να κλείσει η Ελευθεροτυπία της Μάνιας για να κάνει μια άλλη δική του εφημερίδα.

Σύμφωνα με την επιστολή της Άντας Ψαρά πρόκειται για έναν πόλεμο λάσπης βασισμένο σε ανώνυμα και προβοκατόρικα δημοσιεύματα σε blogs,  από την πλευρά των εργαζόμενων που στο δικαστήριο υπερασπίστηκε τη θέση της εργοδοσίας ζητώντας την υπαγωγή της «Ε» στο 99, ενάντια στην απόφαση της μεγάλης πλειοψηφίας της ΓΣ. Όπως υποστηρίζει «επιλέχτηκε ως σημαντικότερος ο πόλεμος απέναντι σε όσους κράτησαν μια αγωνιστική στάση και τόσους μήνες προσπάθησαν με συνέπεια να εκφράζουν όσους περισσότερους συναδέλφους γινόταν. Δυστυχώς η δύναμη των ανωνύμων δημοσιευμάτων έπεισε ακόμα και κάποιους που γνωρίζουν πολύ καλά και το ρόλο της εργοδοσίας και της διεύθυνσης και πολλών στελεχών της.»

Ύστερα από μήνες όπου ο απεργιακός αγώνας είχε ατονήσει και δεν υπήρχε καμία σκέψη για νέο απεργιακό φύλλο ή για κάποια άλλη κινητοποίηση συγκλήθηκε νέα γενική συνέλευση των εργαζομένων στην Χ.Κ Τεγόπουλος που ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία νέα πρόταση και νέα εργασιακή επιτροπή. Το νέο  ψήφισμα στο μεγαλύτερο μέρος του αναλώνεται σε επίθεση εναντίον των συναδέλφων του που προχωρούν σε νέο εγχείρημα ενώ δεν περιέχει ουσιαστικές νύξεις για τις ευθύνες της εργοδοσίας πέρα από την παρατήρηση ότι «η διοίκηση δεν έχει ενημερώσει τους εργαζόμενους για τα σχέδιά της».

Χαρακτηρίζει τη νέα κίνηση ως «γέννημα στην πλάτη του απεργιακού αγώνα»  που επιχειρεί να «υφαρπάξει» την ιστορία της εφημερίδας.   Τονίζει ότι επιθυμία όλων είναι να βρεθεί τρόπος για να καταστεί ξανά βιώσιμη η επιχείρηση και καλεί τα συνδικαλιστικά σωματεία να ζητήσουν άμεσα από το υπουργείο Εργασίας να συγκαλέσει τριμερή επιτροπή (υπουργείο, Χ.Κ.Τεγόπουλος , εργαζόμενοι) προκειμένου η διοίκηση της εταιρείας να ενημερώσει για τα σχέδιά της σχετικά με το μέλλον της και το μέλλον των εργαζομένων. Ακόμα αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία να διερευνηθεί από τους εργασιακούς εκπροσώπους η δυνατότητα σύστασης συνεταιρισμού των εργαζομένων στην Χ.Κ Τεγόπουλος και στη συνέχεια, να ενημερωθεί η συνέλευση.  Ακόμα η Γ.Σ απέρριψε με ψήφους  89 κατά, 18 υπέρ και 7 λευκά πρόταση που έλεγε: «η συνέλευση χαιρετίζει τη δικαστική απόφαση που δικαιώνει τους αγώνες μας, απορρίπτοντας την προσχηματική αίτηση της επιχείρησης για υπαγωγή στο άρθρο 99».

Δεν ξέρω πόσους ικανοποίησαν τα απεργιακά φύλλα. Το σίγουρο είναι ότι επέλεξαν την ασφάλεια της διατήρησης της παλιάς αντιφατικής πολιτικής γραμμής και δεν κατάφεραν στο βαθμό που πρέπει να εκφράσουν τη νέα κοινωνική δυναμική όπως εκφράστηκε και την 6η Μάη. Αυτό δεν δικαιώνει ωστόσο τις ισοπεδωτικές κατηγορίες που ακούστηκαν.

Σε πολύ κόσμο λείπει η Ελευθεροτυπία και ακόμα περισσότερο η ιδέα της.   Δεν ξέρω αν η Ελευθεροτυπία ήταν ποτέ εφημερίδα των συντακτών -περισσότερο από τις άλλες-  η απλώς εκφυλίστηκε στην πορεία. Πάντως καλό είναι κάποια στιγμή να γίνει μια αποτίμηση -και από τους εργαζόμενους της- για τον ιστορικό ρόλο της χωρίς ευχολόγια και εξιδανίκευση.  Ο εκφυλισμός του απεργιακού αγώνα, οι  απαράδεκτες κατηγορίες και το διαδικτυακό ξεκατίνιασμα μεταξύ των συντακτών της μάλλον ενισχύει την αρνητική -και άδικη- γνώμη της κοινής γνώμης για τους δημοσιογράφους και γενικότερα για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.