Φονική σοκολάτα… για τον Ουίνστον Τσόρτσιλ!

Όταν η ζωή (και η Ιστορία) θυμίζει κινηματογραφική ταινία

 

Ένα ναζιστικό σχέδιο για τη δολοφονία του Ουίνστον Τσόρτσιλ με μια πλάκα εκρηκτικής (στην κυριολεξία!) σοκολάτας έφερε στο φως η ιστορική έρευνα, όπως αποκάλυψε αυτή την εβδομάδα η βρετανική εφημερίδα “Telegraph”.

 

Πρόκειται για έναν εκρηκτικό μηχανισμό, σε παραλληλόγραμμο σχήμα, με επικάλυψη ένα λεπτό στρώμα σοκολάτα και με περιτύλιγμα ακριβό χαρτί μαύρο και χρυσό. Με την αφαίρεση του περιτυλίγματος, ενεργοποιείται ο πυροδοτικός μηχανισμός και η έκρηξη ακολουθεί σε 7 δευτερόλεπτα!

 

Οι Γερμανοί θα ανέθεταν σε μυστικούς πράκτορές τους, που βρίσκονταν στη Βρετανία στη διάρκεια του Β Παγκόσμιου Πολέμου, να τοποθετήσουν τις σοκολάτες, μαζί με άλλες λιχουδιές πολυτελείας, στην τραπεζαρία του υπουργείου Πολέμου.  Ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν αρκετά ισχυρός για να σκοτώσει οποιονδήποτε βρισκόταν σε απόσταση λίγων μέτρων. Ωστόσο, βρετανοί κατάσκοποι ανακάλυψαν την ύπαρξη της φονικής σοκολάτας και ενημέρωσαν σχετικά τον λόρδο Βίκτορ Ρότσιλντ, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της ΜΙ5.

 

Ο λόρδος, που ήταν χημικός και μέλος της γνωστής οικογένειας των τραπεζιτών, αντέδρασε αμέσως στέλνοντας μια επιστολή σε έναν ταλαντούχο ζωγράφο των μυστικών υπηρεσιών, με την οποία του ζητούσε να φιλοτεχνήσει αφίσες με ένα σκίτσο της σοκολάτας-βόμβας ώστε να ενημερωθεί το βρετανικό κοινό και να βρίσκεται σε εγρήγορση. Αυτή η ιστορική αποστολή, με ημερομηνία 4 Μαϊου 1943 και την ένδειξη “Άκρως Απόρρητο”, βρέθηκε στα υπάρχοντα του ζωγράφου μετά το θάνατό του, σε ηλικία 89 ετών το 2009.

 

Όσοι έχετε δει τον “Νονό 3” του Κόπολα θα θυμάστε μια από τις τελευταίες σκηνές, που το φονικό όπλο με το οποίο εξουδετερώνεται ο προδότης είναι ένα κουτί σοκολατάκια που όμως περιέχουν κυάνιο και όχι εκρηκτική ύλη.

 

Παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων και η Βρετανία προσπαθεί να αποδείξει ότι είχε και θα έχει τους καλύτερους μυστικούς πράκτορες όχι μόνο στο σινεμά αλλά και στη ζωή… Δεν είναι τυχαίο που ο Τζέιμς Μποντ, με το υλικό σαρκίο του Ντάνιελ Κρεγκ, που θα κατέβει με ανεμόσκαλα κρεμασμένη από ελικόπτερο στο Ολυμπιακό Στάδιο θα είναι το μεγάλο σουξέ της τελετής έναρξης των αγώνων.

 

Advertisements

Ροχάλες κατά της εκπροσώπου της κυβέρνησης του Ραχόι

Σιφουέντες: «Διαδηλωτές θέλουν να κάνουν τη Μαδρίτη… Αθήνα! 

Όποιος σπέρνει ανέμους δεν θερίζει μόνο θύελλες, αλλά και ροχάλες, όπως διαπίστωσε η Κριστίνα Σιφουέντες, κυβερνητική εκπρόσωπος της κυβέρνησης Ραχόι για την περιοχή της Μαδρίτης. (Μήπως η φάτσα της σας θυμίζει κάτι;)

Το προπερασμένο Σαββατοκύριακο, η Σιφουέντες αποδοκιμάστηκε έντονα από διαδηλωτές στη Μαδρίτη και αναγκάστηκε να καταφύγει σε ένα αιθιοπικό εστιατόριο από όπου τη φυγάδευσαν από την πίσω πόρτα. Και, όπως γράφει η Ελ Παϊς, έγινε το πρώτο μέλος της ισπανικής κυβέρνησης που εντελώς τυχαία διασταυρώθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με διαδηλωτές ενώ είχε βγει για ψώνια στη Μαδρίτη. Εκείνη η πορεία είχε οργανωθεί από την κίνηση “Πραγματική Δημοκρατία Τώρα” και οι διαδηλωτές, μόλις την αναγνώρισαν, άρχισαν να της επιτίθενται φραστικά, να τη φτύνουν και να της ζητούν να παραιτηθεί. Τρομοκρατημένη, εκείνη χώθηκε στο εστιατόριο.

Αιτία ήταν τα προκλητικά ήταν τα σχόλια της Σιφουέντες για τις πρόσφατες κινητοποιήσεις στους δρόμους της Μαδρίτης και τα οποία εκφράζουν την επίσημη κυβερνητική θέση. Αφού εγκωμίασε τους ανθρακωρύχους για την ειρηνική “μαύρη πορεία” τους προς τη Μαδρίτη, πρόσθεσε ότι τα βίαια επεισόδια που σημάδεψαν το τέλος της πορείας οφείλονται σε “αντισυστημικά ακραία στοιχεία, κάποια από τα οποία έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα κατά της περιουσίας”. Επίσης κατηγόρησε  μια μειοψηφία διαδηλωτών ότι επιδιώκουν να μετατρέψουν τη Μαδρίτη “σε Αθήνα”! (Προφανώς δεν εννοεί την Αθήνα της μετεκλογικής περιόδου.)

Η Σιφουέντες είναι φανατική οπαδός των social media, ποδηλάτης και οικολόγος. Ωστόσο…

 

Και να ‘ταν μόνο οι διαδηλωτές… Και τα ισπανικά ΜΑΤ αιματοκύλησαν χθες το κέντρο της Μαδρίτης, προσπαθώντας να διαλύσουν τη μεγάλη διαδήλωση και θυμίζοντας τις αστυνομικές επιθέσεις στην πλατεία Συντάγματος πέρυσι το καλοκαίρι.Το μενού περιλάμβανε και σφαίρες καουτσούκ, κάτι που δεν έχουμε δει μέχρι στιγμής στην Αθήνα. Η Πέμπτη ήταν πανεθνική ημέρα διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα λιτότητας και την κυβερνητική “ληστεία” σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Σε 80 πόλεις έγιναν συγκεντρώσεις και πορείες στις οποίες συμμετείχαν πυροσβέστες και αστυνομικοί, υγειονομικοί και εκπαιδευτικοί.

Να υπενθυμίσουμε ότι την περασμένη εβδομάδα η κυβέρνηση του Ραχόι αποφάσισε περικοπές 65 εκατ. ευρώ στον δημόσιο τομέα και μεγάλες φορολογικές αυξήσεις για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα (σας θυμίζει κάτι;)

Κάποιοι διαδηλωτές είχαν φτιάξει ένα ομοίωμα καρμανιόλας, υπονοώντας την τιμωρία αυτών που σώζουν τις τράπεζες και εξαθλιώνουν τον ισπανικό λαό. Πέρυσι στο Σύνταγμα είχαν εμφανιστεί κρεμάλες, κάτι που έδωσε την αφορμή να επικριθεί το κίνημα των Αγανακτισμένων για λαϊκισμό. Ωστόσο, τα γεγονότα δείχνουν ότι η γενεσιουργός αιτία του “λαϊκισμού” δεν βρίσκεται στο μεσογειακό DNA, αλλά στις απάνθρωπες κυβερνητικές πολιτικές που εφαρμόζονται στην Ελλάδα και στην Ισπανία και φυσικά κάτω από τις ροχάλες δεν κρύβεται κάποιος ισπανός Τσίπρας…

«Δέκα νομά σ’ ένα δωμά»: Ο κάτω κόσμος των Ολυμπιακών Αγώνων

 Τριτοκοσμικές συνθήκες στέγασης για τις καθαρίστριες των Ολυμπιακών Αγώνων

Σάλος έχει ξεσπάσει στην Αγγλία (και όχι μόνο) με αφορμή ένα σημερινό ρεπορτάζ της «Daily Mail» για το γκέτο όπου διαμένουν οι εκατοντάδες καθαρίστριες και καθαριστές που έχουν προσληφθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι καθαρίστριες μένουν σε κοντέινερ, 10 άτομα σε ένα δωμάτιο. Κάθε 25 άτομα μοιράζονται μια τουαλέτα και κάθε 75 ένα ντους.

Εξαιτίας των τελευταίων δυνατών βροχών, σε πολλά κοντέινερ οι οροφές έσταζαν, ενώ οι ένοικοί τους χρησιμοποίησαν πλαστικά καφάσια σαν σκαλοπάτια για να μετακινούνται μες στις λάσπες.

Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, οι παράγκες των καθαριστών βρίσκονται σε έναν βιομηχανικό χώρο, μακριά από τα βλέμματα των θεατών του λαμπρού Ολυμπιακού Σταδίου. Οι ίδιες οι εργαζόμενες, που για ευνόητους λόγους δεν γράφεται το όνομά τους, μιλούν για γκέτο και στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Οι προσωρινά απασχολούμενοι εργαζόμενοι έχουν υπογράψει συμβόλαιο που τους απαγορεύει να μιλούν στον Τύπο ή να δέχονται επισκέψεις φίλων και συγγενών «για λόγους ασφαλείας».

Οι υπεύθυνοι της εταιρείας που έχει αναλάβει τον καθαρισμό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων αφενός χαρακτήρισαν «ικανοποιητικές» τις συνθήκες στέγασης του προσωπικού καθαριότητας και αφετέρου είπαν το αυτονόητο, δηλαδή ότι οι  καθαριστές και οι καθαρίστριες επέλεξαν και δεν εξαναγκάστηκαν να εργαστούν εκεί.

Όταν λοιπόν θα βλέπουμε στην τηλεόραση τη λαμπρή τελετή έναρξης και τα αγωνίσματα, αξίζει να θυμηθούμε το ποίημα του Μπρεχτ «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει» και να αναρωτηθούμε όχι μόνο «ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη», αλλά και ποιος την καθαρίζει και πώς ζει αυτός που την καθαρίζει.

EPΩTHΣEIΣ ENOΣ EPΓATH ΠOY ΔIABAZEI

(Fragen eines lesenden Arbeiters)

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;

Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.

Oι βασιλιάδες κουβαλήσαν τ’ αγκωνάρια;

Kαι τη χιλιοκαταστρεμμένη Bαβυλώνα –

ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα

της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;

Tη νύχτα που το Σινικό Tείχος αποτελειώσαν,

πού πήγανε οι χτίστες;

H μεγάλη Pώμη είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου.

Ποιος τις έστησε;

Πάνω σε ποιους θριαμβεύσανε οι Kαίσαρες;

Tο Bυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο

μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;

Aκόμα και στη μυθική Aτλαντίδα,

τη νύχτα που τη ρούφηξε η θάλασσα,

τ’ αφεντικά βουλιάζοντας,

μ’ ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.

 

O νεαρός Aλέξανδρος υπόταξε τις Iνδίες.

Mοναχός του;

O Kαίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.

Δεν είχε ούτ’ ένα μάγειρα μαζί του;

O Φίλιππος της Iσπανίας έκλαψε όταν η Aρμάδα του βυθίστηκε.

Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;

O Mέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Eφτάχρονο τον Πόλεμο.

Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;

Kάθε σελίδα και μια νίκη.

Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;

 

Kάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.

Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;

 

Πόσες και πόσες ιστορίες.

Πόσες και πόσες απορίες.

 

 

Καπιταλισμός; Όχι, δεν θα πάρω!

Tην παγκόσμια κρίση εμπιστοσύνης στον καπιταλισμό καταγράφει η μελέτη του Ερευνητικού Κέντρου Pew, που θεωρείται ένα από τα πιο έγκριτα think tanks στον κόσμο. Τα αποτελέσματα της έρευνας, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα και πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 26.000 ατόμων σε 21 χώρες, δείχνουν ότι μόνο το 27% των ερωτηθέντων είναι ικανοποιημένο με την οικονομική κατάσταση στη χώρα τους.

Mόνο σε τέσσερις χώρες τα παιδάκια ρωτούν «γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;»: στην Κίνα (ποσοστό ικανοποίησης 83%), τη Γερμανία (73%), τη Βραζιλία (65%) και την Τουρκία (57%). Ειδικά στην περίπτωση της Κίνας πάντως το ποσοστό αντανακλά περισσότερο το φόβο των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση τους παρά την ικανοποίηση από το σύστημα.

Σε σύγκριση με την ίδια παγκόσμια επισκόπηση που είχε διεξαχθεί το 2008, δηλαδή πριν από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η νέα μελέτη δείχνει μια δραματική πτώση στον δείκτη «εμπιστοσύνη», γεγονός που μεταφράζεται σε κρίση του καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου. Μάλιστα, η τελευταία αυτή παρατήρηση δεν προέρχεται από το χώρο της αριστεράς, αλλά από τον ανταποκριτή του γερμανικού Spiegel στην Ουάσιγκτον…

Αυτή η απώλεια εμπιστοσύνης είναι ιδιαίτερα έντονη στις χώρες του ευρώ. Π.χ., στην Ιταλία η εμπιστοσύνη μειώθηκε κατά 23% στην Ισπανία 20%. Και στις δύο χώρες έχει κονιορτοποιηθεί η αντίληψη ότι η σκληρή δουλειά οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη ευημερία.

Η έρευνα επίσης δείχνει μια βαθιά διάκριση ανάμεσα στη μάλλον αισιόδοξη διάθεση στις αναδυόμενες οικονομίες (Βραζιλία, Κίνα, Ινδία και Τουρκία) και στην απαισιόδοξη στάση που κυριαρχεί την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ. Λιγότερο από το ένα τρίτο των Αμερικανών δηλώνουν ότι η οικονομία της χώρας τους πηγαίνει καλά. Στην Ευρώπη το ποσοστό των πολιτών που έχουν την ίδια άποψη είναι μόνο 16%, ενώ στην Ιαπωνία έχει κατρακυλήσει στο 7%.

Σύμφωνα με την έρευνα, μόνο ένας στους 10 Ευρωπαίους ή Ιάπωνες πιστεύει ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους. Αντίθετα, στην Κίνα το 57% πιστεύουν ότι ο δρόμος για την ευημερία των παιδιών τους είναι ανοιχτός.

Σε όλο τον κόσμο η απαισιοδοξία για την οικονομία συνυπάρχει με την κλονισμένη εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις. Στις 16 από τις 21 χώρες της έρευνας, η πλειονότητα των ερωτηθέντων πιστεύει ότι οι πολιτικοί έχουν την κύρια ευθύνη για την παρούσα κρίση.

Τα ποσοστά αυτά δείχνουν την ογκούμενη δυσαρέσκεια απέναντι στο σύστημα, όμως δεν σημαίνουν ότι ταυτόχρονα με τη δυσφορία ενισχύεται και η επαναστατική ή έστω η αγωνιστική διάθεση των λαών. Δείχνουν όμως πόσο ώριμη είναι η αντικειμενική κατάσταση για να γίνουν οι λαοί, από θύματα και κομπάρσοι, πρωταγωνιστές της Ιστορίας.

Για τη μάχη της Μαδρίτης

Μια περίληψη γι’ αυτά που είδα κι έζησα μέσω του διαδικτύου για τη σύγχρονη μάχη της Μαδρίτης

του Αντώνη Χρυσού

Σήμερα (την Τετάρτη) στη Μαδρίτη έγινε μια τεράστια διαδήλωση. Αυτό φάνηκε από την περασμένη νύχτα που 250.000 – 300.000 λαού υποδέχτηκαν τους απεργούς ανθρακωρύχους οι οποίοι έκαναν μια πορεία 500 χιλιομέτρων σε 19 ημέρες για να καταλήξουν στην Puerta del Sol στη Μαδρίτη κατά τις 3 το πρωί (τοπική ώρα).

Η χθεσινοβραδινή πορεία και συγκέντρωση υπήρξε μεγαλειώδης και απόλυτα ειρηνική. Η αστυνομία είχε πολύ διακριτική παρουσία και σε καμιά περίπτωση δεν έκανε αισθητή την παρουσία της.

Σήμερα από το πρωί, οι προσυγκεντρώσεις έδειχναν ότι ο όγκος και παλμός ο χθεσινοβραδινός θα επαναληφθεί. Στην κύρια συγκέντρωση, που έγινε στη Λεωφόρο Castellana, έναν από τους γνωστότερους δρόμους της Μαδρίτης, δεν υπήρχε περίπτωση να δεις ταυτόχρονα την αρχή και το τέλος του συγκεντρωμένου κόσμου.

Οι ανθρακωρύχοι μπορούν να πουν με υπερηφάνεια ότι η εργατική τάξη της Μαδρίτης έδειξε όλη της την αλληλεγγύη. Αλλά δεν ήταν μόνο οι Μαδριλένοι που βρέθηκαν εκεί για να δείξουν τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους ανθρακωρύχους. Υπήρχαν αντιπροσωπείες από κάθε μεριά της Ισπανίας, και μπορέσαμε να δούμε πανό από την Πορτογαλία. Ας μην ξεχνάμε ότι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκανε αισθητή την αλληλεγγύη της, με ένα γραπτό κείμενο συμπαράστασης που στάλθηκε από χθες στην οργανωτική επιτροπή, ανέβηκε στη σελίδα τους και τελικά με ευθύνη της επιτροπής έφτασε σε κάθε έναν από τους 200 και πλέον ήρωες ανθρακωρύχους που έφτασαν χθες τη νύχτα στη Μαδρίτη.

Ο ενωτικός χαρακτήρας της πορείας ήταν απίστευτος. Βρέθηκαν ξαφνικά να πορεύονται μαζί λαός που ανήκε στα κυριότερα συνδικάτα της Ισπανίας, σε αριστερά κόμματα, ενώ μπορούσε κανείς να διακρίνει σημαίες από τα συνδικάτα και τα αριστερά κόμματα από τις διάφορες αυτονομίες της Ισπανίας. Ακόμα μπορούσε να δει κανείς το πλήθος των Καταλάνικων σημαιών να κυματίζουν κάτω από την αψίδα του Θριάμβου, κατ εξοχήν φασιστικό σύμβολο των χρόνων του Φράνκο. Αυτό για τους μη μυημένους θα σήμαινε , κυριολεκτικά πόλεμο, μερικές μέρες ή μήνες πιο πριν. Παρόλα αυτά η μέχρι εκείνο το σημείο η διαδήλωση υπήρξε ειρηνικότατη.

Αξίζει να σημειωθεί ο όγκος της νεολαίας που συμμετείχε, χθες και σήμερα το πρωί στις εκδηλώσεις συμπαράστασης και διαμαρτυρίας.

Η διαδήλωση ήταν πολύ μαχητική, με πολλά συνθήματα, των ανθρακωρύχων, της Γενικής Απεργίας κλπ. Αξίζει να σημειώσουμε τα «Δεν είμαστε πολίτες, δεν είμαστε η μέση τάξη, πρέπει να το πούμε τώρα: Είμαστε η εργατική τάξη» κλπ…

Στο τέλος της πορείας, ακολουθούσαν μονάδες «αποκατάστασης της τάξης» οι οποίες επιτέθηκαν στον κόσμο που βρισκόταν στην ουρά της πορείας. Στην αρχή φάνηκε να είναι μικρής έκτασης τα επεισόδια, έδιναν την εντύπωση ότι απλά ήθελαν να καθαρίσουν την περιοχή που βρίσκονται τα κυριότερα υπουργεία. Παρόλα αυτά από την αρχή κιόλας υπήρξαν τραυματισμοί από λαστιχένιες σφαίρες. Φάνηκε σαν να υπήρχε οργανωμένο σχέδιο επίθεσης κατά των δημοσιογράφων αφού οι πρώτοι τραυματισμοί ήταν δημοσιογράφων και γυναικών.

Αργότερα χτυπούσαν όποιον περνούσε από την περιοχή, ενοχλώντας ακόμα και κόσμο που απλά πήγαινε ειρηνικά στη δουλειά του ή στο σπίτι του.

Το μήνυμα που ήθελε να περάσει η κυβέρνηση, ήταν ξεκάθαρο: Ή σκύβετε το κεφάλι σήμερα ή θα τρέξει αίμα, δεν κάνουμε πίσω. Ο αποδέκτης του μηνύματος: Η εργατική τάξη. Αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, νομίζω ότι δε φάνηκε να φοβίζουν κάποιον, πολύ δε περισσότερο τους ανθρακωρύχους. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα, επίσης μια μεγάλη αλήθεια: Η εργατική τάξη είναι αποφασισμένη να δώσει τη μάχη της. Έτσι αποδείχτηκε λανθασμένη η πεποίθηση των επικεφαλής των Ευρωπαϊκών συνδικάτων ότι είναι πιθανόν να αναστηθεί το Κεϋσιανό μοντέλο του καπιταλισμού, και βέβαια το συνδικαλιστικό μοντέλο που το συνοδεύει. Αντίθετα, αυτό που έδειξε να θέλει ο λαός, είναι ο αγώνας, η πάλη για τα δικαιώματά του και όχι συνδικαλιστικές κατευθύνσεις κοινωνικής γυμναστικής που δεν είναι στο ύψος των περιστάσεων.

Το καπιταλιστικό – νεολιμπεραλιστικό κράτος, κάτω από την επήρεια του φόβου που δημιούργησε αυτή η απρόβλεπτη κατάσταση έστειλε τους πραιτοριανούς του να εμποδίσουν με κάθε μέσο την συμμετοχή του κόσμου στη μεγαλειώδη διαδήλωση. Πάνοπλοι αστυνομικοί έκαναν επιθέσεις και τρομοκρατούσαν τον κόσμο που ήθελε να ανεβεί στα λεωφορεία για να κατέβει στη Μαδρίτη. Να σημειώσουμε ότι 500 λεωφορεία είχαν προγραμματιστεί να μεταφέρουν τον κόσμο από κάθε γωνιά της Ισπανίας στην πρωτεύουσα. Στις περισσότερες αφετηρίες πάνοπλοι αστυνομικοί ενοχλούσαν και τρομοκρατούσαν τον κόσμο που επιβιβάζονταν, έφτασαν ακόμα στο σημείο να μπαίνουν και μέσα στα λεωφορεία. Παρόλα αυτά ο κόσμος κατέβηκε στη Μαδρίτη κατά χιλιάδες. Ταυτόχρονα άλλες διμοιρίες ανέλαβαν τη βρώμικη δουλειά στους δρόμους της Μαδρίτης, πυροβολώντας αδιακρίτως όποιον περνούσε από την περιοχή, κυρίως γυναικόπαιδα και δημοσιογράφους.

Μια διαδήλωση που δεν καλύφτηκε από τα ισπανικά ΜΜΕ

Να σημειώσουμε δε ότι ήταν τόσο μεγάλο το κυβερνητικό μένος κατά της διαδήλωσης, ώστε δεν καλύφτηκε από τα Ισπανικά ΜΜΕ. Και βέβαια είχαν κόψει τη μετάδοση εικόνας από τις κάμερες κυκλοφορίας που βρίσκονταν χθες και σήμερα στις επίμαχες περιοχές, και δεν μετέδιδαν εικόνα στο Ιντερνετ. Εκεί ανέλαβε δράση το διαδίκτυο και καλύτερα το FaceBook αφού με τον τρόπο αυτό δίνεται πρόσβαση και άρα διανέμεται η πληροφορία σε περισσότερο κόσμο, και κυρίως πολύ πιο αξιόπιστα από τα ΜΜΕ. Ενεργοποιήθηκε λοιπόν το διεθνές δίκτυο πληροφόρησης που έχει στηθεί εδώ και μήνες, από την εποχή των ελληνικών διαδηλώσεων και το αποτέλεσμα ήταν μια μοναδική εμπειρία.

Μάθαμε να αγωνιζόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο, μάθαμε να δουλεύουμε σαν ομάδα ακόμα και με άτομα που ποτέ δεν είδαμε πριν στη ζωή μας. Μάθαμε ότι η εργατική τάξη παραμένει ενωμένη και αγωνίζεται, παλεύει, πολεμά και στο τέλος θα νικήσει! Είδαμε πολλές κόκκινες σημαίες, με τα γράμματα όλων των συνδικάτων, αριστερών κομμάτων, σημαίες της Ισπανικής Ρεπούμπλικας, δίπλα σε σημαίες της Αστούριας, Καταλάνικες, της Ναβάρρας κλπ. να είναι δίπλα δίπλα, και τελικά αποδείχτηκε ένα πράγμα εκπληκτικό: Η Εργατική τάξη έχει ξεπεράσει αυτούς τους τεχνικούς ορίζοντες και σύνορα που βάζουν αυτά τα σύμβολα, ενώθηκε και πάλι ταξικά και προς στιγμή συνειδητοποίησε την ειδοποιό διαφορά της από την παιδαριώδη μπουργεσία και την λούμπεν μεσοαστική τάξη. Οι εργάτες, γιατί και μείς εργάτες του πνεύματος είμαστε, είμαστε διαλεκτικοί, ανεκτικοί στη διαφορετικότητα, αλλά αγωνιστές και δε μασάμε.

ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ!

VENCEREMOS!

Μνημόνιο και στην Ισπανία

Σκληρό Μνημόνιο λιτότητας με 32 όρους έρχεται και στην Ισπανία προκειμένου οι Ευρωπαίοι να παράσχουν βοήθεια στην Ισπανία για τις τράπεζες. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ελ Παΐς» που επικαλείται σχέδιο του Μνημονίου, ανάμεσα στους όρους αυτούς περιλαμβάνονται αφαίρεση εξουσιών από τον υπουργό Οικονομικών και εκχώρησή τους στην Τράπεζα της Ισπανίας, μεταρρύθμιση στις περιφερειακές τράπεζες και αύξηση του ΦΠΑ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Μαδρίτη αναμένεται να προχωρήσει φέτος σε περικοπές δαπανών 10 δισ. ευρώ, στις οποίες θα περιλαμβάνεται μείωση στις κοινωνικές δαπάνες και στις συντάξεις καθώς και στα επιδόματα ανεργίας. Χαρακτηριστικό της πίεσης που ασκείται είναι ότι η Μαδρίτη έλαβε τελεσίγραφο από την ΕΕ να παρουσιάσει μέχρι τα τέλη του μήνα διετές σχέδιο διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Στο Eurogroup αποφασίστηκε να δοθεί παράταση ενός χρόνου στην Ισπανία για να καταφέρει να μειώσει το έλλειμμα, με αντάλλαγμα όμως την εφαρμογή αυτών των σκληρών μέτρων. Η Ισπανία αναμένεται ότι θα λάβει οικονομική βοήθεια έως 100 δισ. ευρώ για τη στήριξη των τραπεζών της, ποσό που θα διατεθεί απευθείας στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα από το ESM.

Η εξέλιξη αυτή φυσικά διαψεύδει εκ των υστέρων και τις εγχώριες ελπίδες ότι μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση εντός ΕΕ, χωρίς μνημόνια. Έλεγε στη διακαναλική του συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας στις 12 Ιουνίου: «Δείτε τις εξελίξεις στην Ευρώπη το τελευταίο διάστημα. Δείτε ότι η Ισπανία κατάφερε να έχει διαδικασία χρηματοδότησης χωρίς μνημόνιο». Τώρα που το ισπανικό παράδειγμα κατέρρευσε, είναι ζητούμενο αν θα βγουν τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα. Όπως σχολίασε σκωπτικά τα γραφείο Τύπου του ΚΚΕ, «μετά από μια «καλή επαναδιαπραγμάτευση» και δίχως, υποτίθεται, να έχει η Ισπανία μνημόνιο, η κυβέρνησή της επιβάλλει νέα θύελλα αντιλαϊκών μέτρων».

Αντισυνταγματική αλλά παραμένει η κατάργηση 13ου-14ου μισθού στην Πορτογαλία

Αντισυνταγματική κρίθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πορτογαλίας η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων, ένα από τα μέτρα που έλαβε η κεντροδεξιά πορτογαλική κυβέρνηση στο πλαίσιο της πολιτικής λιτότητας που υιοθέτησε μετά το μνημόνιο που υπέγραψε η χώρα με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).

Ωστόσο το δικαστήριο παρά το γεγονός ότι το μέτρο ποδοπατά το σύνταγμα της χώρας αποφάσισε ότι θα παραμείνει σε ισχύ τουλάχιστον για την τρέχουσα χρονιά με την δικαιολογία ότι «οι συνέπειες της απόφασης περί αντισυνταγματικότητας θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τους στόχους» της χώρας για τη μείωση του δημοσιονομικού της ελλείμματος»!!  Ύστερα μιλάνε για ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Μέχρι τον επόμενο χρόνο η κυβέρνηση σκοπεύει να καταργήσει τους μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα ώστε οι θυσίες να αντιστοιχούν στο «σύνολο των πολιτών» οπότε οι περικοπές θα γίνουν σύμφωνες με το σύνταγμα και πάλι.

Το όνειρο του Ολάντ ξεθώριασε γρήγορα

«Μια δίκαιη αποκατάσταση»: Ο Γάλλος πρωθυπουργός (εικονιζόμενος αριστερά) εφηύρε έναν ευφημισμό για να αποφύγει τις επιπτώσεις που φέρνει ο συνηθισμένος όρος «λιτότητα». Με αφορμή το καθιερωμένο πολιτικό διάγγελμα της 3ης Ιουλίου στο πρόσφατα εκλεγμένο κοινοβούλιο, ο Ζαν Μαρκ Ερώ αναγνώρισε ότι θα απαιτηθούν «προσπάθειες» αλλά αρνήθηκε ότι κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με αλαγή κατεύθυνσης, σημειώνει δημοσίευμα της εφημερίδας Λιμπερασιόν.

 Δύο ημέρες μετά τη δημοσίευση έκθεσης του γαλλικού Ελεγκτικού Συνεδρίου, η οποία έκανε λόγο για «επιτακτική ανάγκη να μειωθεί το έλλειμμα της χώρας στο 3% του ΑΕΠ μέχρι το 2013», ένα μέτρο που θα επιφέρει περικοπές δαπανών ύψους 33 δισ. ευρώ (!) η αριστερή καθημερινή εφημερίδα σημειώνει ότι υπάρχει μια «λεπτή γραμμή που χωρίζει την εθνική προσπάθεια που απαιτεί ο Ερώ και τη λιτότητα που ισχυρίζεται ότι αρνείται».

Όπως επισημαίνει η εφημερίδα Μοντ, «σπάνια μια κυβέρνηση έχει βρεθεί να περιορίζεται τόσο από μια κρίση. Παγιδευμένη στο δημόσιο χρέος και στην υποχρέωση να εκπληρώσει τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις της, η νέα κυβέρνηση δεν έχει σχεδόν κανένα περιθώριο ελιγμού … Μια λέξη κλειδί, το «γαλλικό όνειρο» αναφερόταν συχνά από τον Φρανσουά Ολάντ κατά την προεκλογική του εκστρατεία, τώρα αυτή η φράση έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο του πρωθυπουργού του. Ο χρόνος για τις ρομαντικές ψευδαισθήσεις έφυγε. Τώρα είναι καιρός για προσπάθεια».

Ισπανία: Κοινωνικό ολοκαύτωμα μετά τα επινίκια για το Euro

Στις πλάτες του ισπανικού λαού το κόστος διάσωσης των τραπεζών

Δυστυχώς θα σβήσουν σύντομα τα χαμόγελα από τα χείλη των Ισπανών

της Ε. Κοσμά 

Σε νέα φάση εισέρχεται η νεοφιλελεύθερη επέλαση στην ευρωζώνη που απειλεί να σαρώσει την κοινωνική πλειοψηφία σε ολόκληρη την ΕΕ, μετά το αίτημα και της Μαδρίτης για διάσωση.

Η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της ζώνης του ευρώ και πρώτη σε ανεργία, δέχτηκε ανελέητο κερδοσκοπικό σφυροκόπημα που εκτίναξε το κόστος του δανεισμού της στα ύψη, μετά την κατάρρευση των τραπεζών της. Σχετικά με το ποιος θα πληρώσει τη «σωτηρία», προϊδέασε τους βουλευτές της χώρας ο δεξιός πρωθυπουργός, Μαριάνο Ραχόι, την Τετάρτη. Προανήγγειλε, εμμέσως, νέα μέτρα λιτότητας, κάνοντας λόγο για ανάγκη αυστηρότερης δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Τα όποια όνειρα περί «ηπιότερης προσαρμογής» της Ισπανίας στη νέα «οικονομική τάξη» που επιβάλλεται στο ένα μετά το άλλο τα κράτη – μέλη της ευρωζώνης γκρεμίζονται. Ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη μνημονίων με τη μορφή που πήραν στις «διασώσεις» της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, η εμμονή των Βρυξελλών στη δημοσιονομική εξυγίανση και στη λιτότητα συνεχίζεται. Η ευρωζώνη εξακολουθεί να έχει νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό. Ενώ η όποια πρόοδος σε αντίθετη κατεύθυνση, για την οποία πανηγύριζε την Παρασκευή ο διεθνής Τύπος, κάνοντας λόγο για νίκη του Νότου στη Σύνοδο Κορυφής, επιτυγχάνεται με ρυθμούς χελώνας και είναι ανεπαρκέστατη.

Απολύτως σαφής, ως προς τις προθέσεις του και την οικονομική πολιτική που πρόκειται να υιοθετήσει για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης στη χώρα του, ήταν ο Μαριάνο Ραχόι. Απευθυνόμενος στα μέλη του ισπανικού Κοινοβουλίου, επισήμανε ότι η χώρα του δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα με υψηλά επιτόκια. Για να προσθέσει αμέσως μετά πως απαιτείται σαφές μήνυμα ότι η Μαδρίτη λαμβάνει σοβαρά υπόψη την εξυγίανση των δημοσιονομικών και τη μείωση του ελλείμματος. Η Ισπανία έχει δεσμευτεί να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα στο 5,3% του ΑΕΠ φέτος, έναντι 8,9% το 2011. Ωστόσο οι εκτιμήσεις για τα οικονομικά μεγέθη της χώρας είναι ήδη εξαιρετικά δυσοίωνες. Η οικονομική δραστηριότητα, η οποία βρίσκεται σε ύφεση από το πρώτο τρίμηνο του έτους, επιβραδύνθηκε με πιο έντονο ρυθμό μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου. Κατά συνέπεια, το ισπανικό ΑΕΠ αναμένεται να υποχωρήσει με ρυθμό ταχύτερο του 0,3% που είχε καταγραφεί στο πρώτο τρίμηνο, ενώ η κυβέρνηση προβλέπει ύφεση 1,7% για το σύνολο του 2012. Σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, η εμμονή στην εξυγίανση των δημοσιονομικών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνική πλειοψηφία, που ήδη πλήττεται από την ύφεση.

Ωστόσο ο Ραχόι επέμεινε ότι «το πιο επείγον θέμα είναι αυτό της χρηματοδότησης», προσθέτοντας ότι αυτό «πλήττει την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες και γι’ αυτό είναι ένα θέμα πρωταρχικής σημασίας». Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης Μούντιζ προχώρησε σε υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας 28 ισπανικών τραπεζών, από μία έως και τέσσερις βαθμίδες την Τρίτη. Λίγες ώρες μετά το επίσημο αίτημα της Μαδρίτης για οικονομική στήριξη από την ευρωζώνη. Δεν ήταν το πρώτο χτύπημα του οίκου. Ακριβώς έντεκα μέρες νωρίτερα, η Μούντιζ είχε υποβαθμίσει τα κρατικά ισπανικά ομόλογα αναφέροντας ότι η διάσωση των τραπεζών θα αυξήσει το δημόσιο χρέος της χώρας. Επιπλέον, είχε υποβαθμίσει την Ισπανία κατά τρεις βαθμίδες, σε Baa3 από A3, επικαλούμενη την περιορισμένη πρόσβαση της Μαδρίτης στις αγορές, αλλά και την απόφασή της να ζητήσει στήριξη από την ευρωζώνη για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της.

Η απάντηση ήρθε άμεσα από το Γιούρογκρουπ. Σε έκτακτη τηλεδιάσκεψή του χαιρέτισε το αίτημα «διάσωσης» της Ισπανίας, λέγοντας ότι η χώρα πιθανόν να λάβει μεταξύ 51-62 δισ. ευρώ, μαζί με ένα επιπλέον «περιθώριο ασφαλείας». Οι υπουργοί Οικονομικών δεν άφησαν περιθώρια παρερμηνειών, ως προς τις πραγματικές τους προθέσεις: Στην ανακοίνωσή τους τονίζουν ότι η παροχή βοήθειας κρίνεται αναγκαία για τη διασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος στην ευρωζώνη. Όσον αφορά τους όρους που θα επιβληθούν στην Ισπανία, το Γιούρογκρουπ σημειώνει ότι η Κομισιόν, σε συνεργασία με την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και την EBA, θα παρουσιάσουν πρόταση για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Τα κεφάλαια στήριξης θα δοθούν στο ισπανικό ταμείο για την αναδιάρθρωση των τραπεζών (FORB) και από εκεί θα διοχετευτούν στα ισπανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Το Γιούρογκρουπ υπογραμμίζει ωστόσο ότι η ισπανική κυβέρνηση θα είναι πλήρως υπεύθυνη για τα κεφάλαια που θα καταβληθούν και ότι θα υπογράψει Μνημόνιο Συνεργασίας. Οι υπουργοί εκφράζουν ακόμα την αισιοδοξία τους ότι η Ισπανία θα τηρήσει τις υποχρεώσεις της για μείωση του ελλείμματος και θα προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Ενώ διευκρινίζουν ότι η πρόοδος σε αυτούς τους τομείς θα βρίσκεται υπό στενή και συχνή παρακολούθηση, παράλληλα με την οικονομική βοήθεια. Και τονίζουν τέλος, ότι η Ισπανία θα ζητήσει τεχνική βοήθεια από το ΔΝΤ, το οποίο θα «υποστηρίξει» την εφαρμογή και εποπτεία της οικονομικής βοήθειας, με τακτικές εκθέσεις. Μένει να δούμε ποια θα είναι η ισπανική υποδοχή στην τρόικα ή στο κουαρτέτο, σύμφωνα με παλιότερες δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων- των επιτηρητών…

Αναδημοσίευση από το Πριν

Η ιστορία μιας βαλίτσας

Μια άγνωστη σελίδα διεθνιστικής αλληλεγγύης στα χρόνια του απαρτχάιντ

 

Η βαλίτσα που βλέπετε στη φωτογραφία δεν είναι συνηθισμένη, αλλά είναι μια από τις δεκάδες που χρησιμοποιήθηκαν στην τετραετία 1967-1971 από ένα δίκτυο Βρετανών κομμουνιστών που έκαναν αντιστασιακή δουλειά στη Νότια Αφρική, στην πιο άγρια εποχή του απαρτχάιντ, καθώς ο Νέλσον Μαντέλα και όλοι οι ηγέτες του κινήματος ήταν φυλακή. Ένα εκατομμύριο προκηρύξεις κατά του ρατσιστικού καθεστώτος του και υπέρ του ΑΝC (Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο) μπήκαν παράνομα στη χώρα και για την είσοδό τους χρησιμοποιήθηκαν βαλίτσες με διπλό πάτο σαν την εικονιζόμενη.

Στην ομάδα αυτή συμμετείχαν ηλεκτρολόγοι, μηχανικοί, ένας τηλεφωνητής, ένας ναυτικός και αρκετοί φοιτητές του London School of Economics. Όλοι τους έκαναν συχνά ταξίδια τη Νότια Αφρική και λόγω του λευκού του δέρματος ήταν υπεράνω υποψίας. Άλλοι παρίσταναν τους τουρίστες, άλλοι τους νεόνυμφους που έκαναν ταξίδι μέλιτος, άλλοι πόζαραν σαν νεαροί φιλόδοξοι  Άγγλοι που αναζητούσαν επαγγελματικές ευκαιρίες –και όλοι τους ήταν ευπρόσδεκτοι στη χώρα, καθώς το καθεστώς ήθελε να δείξει ότι είναι κομμάτι του δυτικού κόσμου. Ένας από αυτούς έγραψε το 2005 για εκείνες τις επιχειρήσεις και η μαρτυρία του αποτέλεσε τη μαγιά για ένα βιβλίο στο οποίο 34 σύντροφοί του συνεισέφεραν και με τις δικές τους αφηγήσεις. Τίτλος του βιβλίο «Τhe London Recruits» (Στρατολογημένοι στο Λονδίνο).

Οι “αλληλέγγυοι” (σε ελεύθερη μετάφραση) δεν σκόρπιζαν μόνο προκηρύξεις, αλλά τοποθετούσαν και κασετόφωνα σε στρατηγικά σημεία (π.χ., σε αφετηρίες λεωφορείων που τα χρησιμοποιούσαν μαύροι επιβάτες) τα οποία μετέδιδαν ηχογραφημένα μηνύματα υπέρ του ANC και επαναστατικά τραγούδια από τη χορωδίατου ΑNC του Λονδίνου. Επίσης τοποθετούσαν βόμβες μικρής ισχύος, που η έκρηξή του συνοδευόταν από τη ρίψη φυλλαδίων που έγραφαν: “Το ΑNC λέει στον Φόρστερ [o τότε πρωθυπουργός] και στη συμμορία του: οι μέρες σας είναι μετρημένες. Θα πάρουμε πίσω τη χώρα μας”.

Οι νεαροί τότε  Βρετανοί έδρασαν σε πέντε νοτιοαφρικανικές πόλεις, σε συνεργασία με παράνομα μέλη του ANC. Ένα από αυτά ήταν ο Έλληνας Άλεξ Μουμπάρης, που συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκισης, όμως ύστερα από εφτάμισι χρόνια κατάφερε να δραπετεύσει.

Το βιβλίο αυτό, όπως δηλώνει ο πρωτεργάτης του στον σημερινό Guardian, δεν είναι απλώς μια περιγραφή περιπετειών α λα Τζέιμς Μποντ. “Όλοι εμείς οι London Recruits θα μπορούσαμε να πούμε ότι το απαρτχάιντ δεν είναι σωστό, όμως η καταπολέμησή του δεν είναι δική μου δουλειά. Κανείς ωστόσο δεν το είπε. Κάθε μέρα που περνά ο κόσμος μας γίνεται όλο και πιο αλληλοσυνδεόμενος, γεγονός που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να λέμε ότι ένα μακρινό πρόβλημα δεν είναι και δικό μας. Η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι σήμερα απαραίτητη όσο ποτέ, είτε πρόκειται για την Παλαιστίνη είτε για το λαό της Σαουδικής Αραβίας.

Εγκέφαλος της επιχείρησης ήταν ο Νοτιοαφρικανός Ρόnι Κάσριλς, που τότε ήταν φοιτητής στο LSE και αργότερα διετέλεσε υπουργός στην κυβέρνηση του Νέλσον Μαντέλα. Ο ίδιος σήμερα λέει: “Τα τέλη της δεκαετίας του ’60 ήταν η χειρότερη περίοδος του αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ. To παράνομο δίκτυο είχε τσακιστεί και ο λαός ήταν τρομοκρατημένος. Έπρεπε να στείλουμε ένα μήνυμα ελπίδας σε ό,τι είχε απομείνει από το κίνημα και στον νοτιοαφρικανικό λαό. Οι σύντροφοι από το Λονδίνο συμπλήρωσαν ένα κενό μέχρι το 1972, όταν το παράνομο δίκτυο αποκαταστάθηκε ξανά”.

Πέρασαν 40 και πλέον χρόνια για να έρθει στο φως αυτή η σελίδα της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Οι πρωταγωνιστές της είναι σήμερα εξηντάρηδες και εβδομηντάρηδες, όμως φαίνεται ότι δεν έχουν όλοι χάσει την επαναστατική τους φλόγα. Φαίνεται επίσης ότι και οι παλιές βαλίτσες με την εσωτερική χάρτινη ταπετσαρία έχουν ψυχή… Πάντως, οι δύο από τις πολλές που χρησιμοποιήθηκαν τότε θα γίνουν εκθέματα στο Μουσείο της Αντίστασης Κατά του Απαρτχάιντ στο Γιοχάνεσμπουργκ.